Σε μια ξαφνική πυρκαγιά τι θα έπαιρνες μαζί σου;

ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΙΟΥ
Posted on Οκτώβριος 08, 2017, 11:33 μμ
17 secs

Θυμάμαι κατά καιρούς την ατάκα αυτήν, από κάποια ταινία είναι νομίζω. Συνήθως έρχεται στο μυαλό μου σε στιγμές ηρεμίας μετά από κάποια κρίση. Εκεί όπου, έστω για λίγο, ο χρόνος σταματά ανεπαίσθητα, που σχηματίζονται «μαύρες τρύπες» μέσα στην μέρα. Είναι οι στιγμές που μένεις μόνος με τον εαυτό, οι στιγμές της απώλειας ελέγχου, οι στιγμές που μένεις να μετράς τα πραγματικά σημαντικά.

Πριν από λίγες μέρες καταστράφηκε το κινητό μου. Ένα πανέξυπνο κινητό όπου είχα όλες τις επαφές μου, τις φωτογραφίες μου, τις εφαρμογές, τους χάρτες μου, τις υπενθυμίσεις σημαντικών ραντεβού, την υπενθύμιση για την φαρμακευτική αγωγή που παίρνω και πολλά άλλα κομμάτια της ζωής, της ρουτίνας, της καθημερινότητάς μου. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η τεχνολογία είναι μέσα στη ζωή μας με έναν τρόπο ραγδαίο, καθηλωτικό, σαρωτικό. Και ευτυχώς! Είμαστε κομμάτια αυτού του ψηφιακού ψηφιδωτού και αυτό μπορεί να εμπεριέχει ομορφιά, ζωή, δημιουργία και ενίοτε έμπνευση.

Ωστόσο, υπάρχει και το άλλο κομμάτι. Αυτό που συχνά ξεχνάμε μέσα στις δραστήριες μέρες μας, που θέλει ησυχία για να ανθίσει, να μιλήσει, να εκφραστεί, να δημιουργήσει. Που έχει ανάγκη να καθίσει βουβό και ακίνητο μέσα στη φασαρία και την ταχύτητα της καθημερινότητας, να μεταβολίσει όσα ζούμε, να μας επιστρέψει στον πυρήνα μας. Γιατί ΕΜΕΙΣ είμαστε οι επαφές μας, οι φωτογραφίες μας, οι χαρτογραφημένες και αχαρτογράφητες περιοχές του μυαλού και του δρόμου, του δικού μας δρόμου, της δικής μας διαδρομής.

Αρχικά αισθάνεσαι μία καθόλα λογική, φυσιολογική και σε στιγμές ίσως μεγάλη αναστάτωση, ένα άγχος, επειδή σε πρόδωσε μία σημαντική βοήθεια που έχεις για να βγάλεις εις πέρας τις υποχρεώσεις της ημέρας. Όταν καταφέρεις να ξεπεράσεις αυτήν την ανησυχία, αφού έχεις σκεφτεί εναλλακτικές λύσεις και σενάρια αντιμετώπισης της κρίσης, και αν σου αρέσει αρκετά η ζωή σου, έρχεται η ώρα να μετρήσεις τα πραγματικά σημαντικά. Να μείνεις με τον εαυτό στην ησυχία ξέροντας ότι, παρόλο που έχεις χάσει κάθε ψευδαίσθηση ελέγχου της πολυάσχολης μέρας σου, θα είσαι καλά, γιατί το πραγματικά σημαντικό δεν χάθηκε, δεν χάνεται δα και εύκολα. Έχεις ΕΣΕΝΑ. Παραμερίζοντας τις αλτρουϊστικές αυταπάτες, τις στιγμές των κρίσεων στην καθημερινότητά μας, εκεί που αισθανόμαστε μία μορφή απειλής ή κινδύνου η πρώτη σκέψη μας πηγαίνει σε εμάς, αν εμείς πρώτα είμαστε καλά. Αυτό επιτάσσει η βιολογία όλων των έμβιων όντων στον πλανήτη.

Το πραγματικά σημαντικό, η πρώτη και τελευταία σου σκέψη είσαι ΕΣΥ. Όταν περάσει το δύσκολο, στρεσογόνο κομμάτι αντιμετώπισης της κρίσης και αν αγαπάμε αρκετά τον εαυτό μας, ίσως τότε στραφούμε πιο συνειδητοποιημένα στο πραγματικά σημαντικό, ίσως τότε σκεφτούμε ότι αυτές οι μέρες που μας βγάζουν από τα νερά μας, μπορεί τελικά να είναι πραγματικά καλές μέρες.

Οι Taproot έγραψαν απ’ αυτούς γι’ αυτούς:

This song is a,
poem to myself,
it helps me to live

in case of fire,
break the glass,
and move on into your own

Εσύ, σε μια ξαφνική πυρκαγιά τι θα έπαιρνες μαζί σου;

ΜΑΡΙΑ ΑΛΕΞΙΟΥ
Είμαι από τη Θεσσαλονίκη. Τον εαυτό μου τον θυμάμαι πάντα σε μια αίθουσα διδασκαλίας και στους δύο ρόλους, αυτού που διδάσκεται και αυτού που διδάσκει. Έχω την ευτυχία να κάνω μια δουλειά που αγαπώ πολύ, γιατί η διδασκαλία μπορεί να είναι μια συναρπαστική διαδικασία. Είναι συγκινητική η σχέση που αποκτά κανείς με τα παιδιά, τους εφήβους στην περίπτωσή μου. Η μουσική από την άλλη είναι επίσης ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Δε θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτή. Γιατί η μουσική ξέρει να μιλάει για τ’ ανείπωτα. Ο Μπετόβεν έλεγε «για μένα δεν υπάρχει ευτυχία που να έρχεται από τον έξω κόσμο… οφείλω να τη δημιουργήσω εγώ ο ίδιος για την ψυχή μου». Και αν η μουσική ξέρει κάτι καλά να κάνει, αυτό είναι τις ψυχές μας να χαμογελούν.