Posted On 29 Απριλίου 2017 By In ΒΙΒΛΙΟ, Προτεινόμενα With 1285 Views

Στη μπανιέρα της Ελισσάβετ Μπάθορι

Ο συγγραφέας Βαγγέλης Γαροφάλλου γράφει στο rockyourlife.gr για την αιμοδιψή κόμισσα από την Ουγγαρία και τη μουσική που ενέπνευσε το τέταρτο βιβλίο του.

Ο κόσμος είναι άδικος, ακόμα και απέναντι στους σίριαλ κίλερ(ς). Ενώ ο κόμης Δράκουλας, ο Βλαντ ο Παλουκωτής, έγινε διάσημος σε όλο τον πλανήτη χάρη στη φήμη ότι ρούφαγε το αίμα των εχθρών του (και χάρη στο βιβλίο του Στόκερ, στην ταινία του Κόπολα κλπ),η καημένη η κόμισσα Μπάθορι, που είχε ένα πολύ πιο θεαματικό χόμπι (ο θρύλος λέει ότι έσφαζε παρθένες και έκανε μπάνιο στο αίμα τους για να μείνει για πάντα νέα) έχει περάσει σαφώς σε δεύτερη μοίρα, με ένα πολύ μικρότερο κοινό να γνωρίζει την ιστορία της.

Γεννημένη το 1560 στο βασίλειο της Ουγγαρίας, η Ελισσάβετ Μπάθορι έμελλε να να γίνει η γυναίκα δολοφόνος με τα περισσότερα θύματα στην ιστορία της ανθρωπότητας, μολονότι ο αριθμός τους παραμένει ανεπιβεβαίωτος (εκτιμάται κάπου στα 650). Την περίοδο του πολέμου της ΑυστροΟυγγαρίας με τους Οθωμανούς και ενώ ο σύζυγός της βρισκόταν στο πεδίο της μάχης, η κόμισσα ταξίδευε στα κάστρα που της άνηκαν και τελούσε εκεί τα φρικαλέα εγκλήματά της. Όπως σε κάθε αντίστοιχο θρύλο, υπάρχουν τόσες παραλλαγές της ιστορίας που είναι πρακτικά αδύνατο να φτάσει κανείς στην αλήθεια.

Η δική μου σχέση με την κόμισσα ξεκινά το σωτήριον έτος 1998, όταν κυκλοφορεί το «Cruelty and the Beast» των Cradle of Filth, ένα concept album αφιερωμένο στην ιστορία της αγαπητής Ελισσάβετ. Μία από τις πιο σοφές ρήσεις είναι ότι η μουσική που ακούμε στα 13 μας χρόνια μας φαίνεται για πάντα η καλύτερη στον κόσμο, οπότε εγώ είχα την ατυχία να πέσουν στα χέρια μου οι Filth. Δισκάρα όμως, ε; Πολλά χρόνια μετά και ενώ ετοιμαζόμουν να ξεκινήσω να γράφω το τέταρτο βιβλίο μου, έπεσα πάνω στο εξώφυλλο του «Cruelty» και τότε μου έσκασε η φλασιά: γράψε, ρε, ένα μυθιστόρημα για την Ελισσάβετ την Μπάθορι, που τόσο έχει αδικηθεί. Και αυτό έπραξα. Δυόμιση περίπου χρόνια μετά τη «φλασιά», το μυθιστόρημά μου «Τα Λουτρά της Κόμισσας» κυκλοφόρησε από τις «Μικρές Εκδόσεις». Δεν πρόκειται φυσικά για τη βιογραφία της Ελισσάβετ, αλλά για μία διασκευή του μύθου της όπως την εμπνεύστηκε το ταλαιπωρημένο μυαλό μου.

Ο μύθος της Μπάθορι άλλωστε είχε προλάβει να εμπνεύσει κάμποσες μπάντες της αγαπημένης μου μουσικής. Ας κάνουμε μία μικρή αναδρομή σε αυτές τις μουσικές «φρικαλεότητες». Να με συγχωρά ο συγχωρεμένος ο Quorthon, αλλά θα ξεκινήσω με τον δίσκο που αγάπησα όταν ήμουν μικρός:

Cradle of filth – «Cruelty and the Beast»: Πολύ πριν τη συνεργασία με τον Ville Vallo των Him, γνωστό και ως Σάκη Ρουβά της Σκανδιναβίας, οι Filth ήταν κάποτε ένα black metal σχήμα που απλώς είχε ροπή προς τη μελωδία. Το απόλυτο αριστούργημά τους θεωρώ ότι δεν ήταν το «Dusk And Her Embrace», ούτε το καλπάζον προς το mainstream «Μidian», αλλά αυτό εδώ το διαμαντάκι που αφιερώθηκε στην κόμισσα Μπάθορι. Ο δίσκος σε πιάνει απ’ τα μαλλιά με το καλημέρα και το «Thirteen Autumns and a Widow», στο οποίο αυτό που συμβαίνει από το 4.30 μέχρι το τέλος το ακούς και θέλεις να πάθεις επιληψία και να κυλιέσαι στο πάτωμα (με την καλή έννοια). Τα φρικτά εγκλήματα της Μπάθορι περιγράφονται γλαφυρότατα και μελωδικότατα, ενώ το κλείσιμο με το «Lustmord and Wargasm» σε στέλνει για τσάι. Α! Ο δίσκος «παίζει» και στα «Λουτρά της κόμισσας», κανονικότατα.

Bathory: Η one-man band του μακαρίτη Quorthon πήρε το όνομά της από το επίθετο της κόμισσας και αυτό τα λέει όλα. Δίσκοι όπως το «Under the Sing of the Black Mark» -μαντέψτε για ποιά μιλά το τραγούδι «Woman of Dark Desires»- και «Blood Fire Death» μπορεί να θεωρούνται υπεύθυνοι για τη δημιουργία ολόκληρου του black metal στερεώματος, όμως το προσωπικό μου αγαπημένο είναι το «Hammerheart», που όταν το ακούσεις κοιτώντας θάλασσα γίνεται 50% καλύτερο, όπως το «…Sky Valley» των Kyuss αν το ακούσεις στην έρημο (άσχετο αλλά ισχύει).

Venom – «Countess Bathory»: Επίσης υπεύθυνοι για τη δημιουργία του black metal, κυρίως λόγω του ομώνυμου δίσκου τους παρά μουσικά, οι εντελώς κουλοί παιχτικά Αγγλοι θρύλοι αφιέρωσαν στην κόμισσα το τραγούδι που φέρει το όνομά της, το οποίο το αγαπάμε και το εμπιστευόμαστε χρόνια τώρα, μέχρι την τελευταία του σταγόνα.

Candlemass – «The Bleeding Baroness»: Στο συγκεκριμένο τραγούδι από τον δίσκο του 2009 «Death Magic Doom», οι σούπερ σταρ του doom metal (ωραίο ε;) μοιάζουν να αναφέρονται στιχουργικά στην Ελισσάβετ, αν και δεν επιβεβαιώνεται από κάπου.

Slayer – «Βeauty Through Order»: Ο δίσκος «World Painted Blood» ήταν ό,τι καλύτερο μας έχουν προσφέρει στην πρόσφατη ιστορία τους οι Σφαγείς, και το τραγούδι που μιλά για την κόμισσα είναι πολύ όμορφο. Με τόσες αναφορές σε σίριαλ κίλερς, και πολύ άργησαν να γράψουν ένα για την Μπάθορι…

Ghost – «Elizabeth»: «Forever young, Elizabeth Báthory in the castle of your death
You’re still alive, Elizabeth», λένε τα «φαντάσματα» από τη Σουηδία σε ένα κομμάτι -ύμνο  στην κόμισσα, στο οποίο μιλούν και για μία συμφωνία της με τον διάβολο, θεωρία που ήδη είχαν υιοθετήσει οι CoF στο «Cruelty» και δεν αντιστάθηκα στο να τη μεταφέρω και στο βιβλίο…

Πέρα από τα παραπάνω, αναφορές στην Ελισσάβετ Μπάθορι στα κομμάτια τους έχουν κάνει οι Tormentor (το οποίο κομμάτι, με τον σαφή τίτλο «Elizabeth Bathory» διασκεύασαν και οι Dissection), οι Kamelot, οι Sun O))), oι God Dethroned και πολλοί, πολλοί ακόμα…

Όσο για τη δική μου εκδοχή; Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου διαβάζουμε: Μία ξεχασμένη προφητεία από τα βάθη των αιώνων αποδεικνύεται ιδιαίτερα πετυχημένη και απειλεί να φέρει το τέλος. Όλων. Ποιος είναι ο αρχαιότερος βρικόλακας του κόσμου; Ποιος πρέπει να δώσει την τελική μάχη με το απόλυτο κακό; Οι απαντήσεις δίνονται με μία βουτιά. Ναι, με μία βουτιά που κάνει η κόμισσα Ελισάβετ Μπάθορι σε μία μπανιέρα γεμάτη κόκκινο υγρό. Το οποίο δεν είναι κρασί… Πολλά χρόνια πριν, η Αυστροουγγαρία βρίσκεται σε πόλεμο με τους Οθωμανούς και η κόμισσα δεν χάνει την ευκαιρία να εκμεταλλευτεί τη φούρια των μαχών για να κλείσει στα κάστρα της νεαρές γυναίκες και να τις βασανίσει μέχρι θανάτου.

Στην Αθήνα του σήμερα, πάλι, ο Έκτορας, φέρελπις συγγραφέας αλλά κατά βάση ζιγκολό, βασανίζεται από φρικτούς εφιάλτες. Ο αλλόκοτος κόσμος των ονείρων του πολύ σύντομα θα αρχίσει να να να μπλέκεται με την πραγματικότητα και απίθανα μυστικά από το παρελθόν του θα έρθουν στο φως…

Το βιβλίο του Βαγγέλη Γαροφάλλου «Tα λουτρά της Κόμισσας» κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία, ενώ μπορείτε να το παραγγείλετε εδώ.

Στέλιος Βογιατζάκης

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.