ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Suede – From Trash to the Beautiful Ones

Οι Suede εμφανίζονται την Κυριακή στο Rockwave Festival και το rockyourlife.gr παρουσιάζει τους δίσκους τους από τον χειρότερο στον καλύτερο. A New Morning (2002) Σε αυτό το δίσκο δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά που έκαναν τους Suede τόσο συναρπαστικούς μια δεκατία νωρίτερα. Ο Brett Anderson μοιάζει να έχει στερέψει…

Οι Suede εμφανίζονται την Κυριακή στο Rockwave Festival και το rockyourlife.gr παρουσιάζει τους δίσκους τους από τον χειρότερο στον καλύτερο.

Suede_A_New_Morning_200A New Morning (2002)
Σε αυτό το δίσκο δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά που έκαναν τους Suede τόσο συναρπαστικούς μια δεκατία νωρίτερα. Ο Brett Anderson μοιάζει να έχει στερέψει ολοκληρωτικά και καταφεύγει σε όλα τα γνωστά του κλισέ χωρίς να καταλαβαίνει ότι η εποχή τους έχει περάσει. Από τις βαρετές μπαλάντες όπως το «Lonely Girls» στην κλασική κιθαριστική pop του «Beautiful Loser», τα τραγούδια ακούγονται σαν να έχουν ανασυρθεί βιαστικά από τα αρχεία με τα outtakes του «Coming Up». Ακόμα και οι χαρακτηριστικοί Suede τίτλοι των τραγουδιών -«Astrogirl», «Streetlife» και πάει λέγοντας- δείχνουν την εμμονή του Anderson με το παρελθόν. Το «A New Morning» είναι ένας δίσκος που προκαλεί θλίψη.

Suede_Bloodsports_200Bloodsports (2013)
Λίγο τα 11 χρόνια που έλειψαν από τη δισκογραφία και λίγο η πανωλεθρία του «A New Morning» κάνουν το «Bloodsports» να μοιάζει με μια καλύτερη επιστροφή από αυτή που πραγματικά είναι. Στην πραγματικότητα έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά με το δίσκο που προηγήθηκε αλλά αυτή τη φορά ακούγεται ο ήχος μιας καρδιάς που χτυπά έστω και αδύναμα και το μάτι του Brett Anderson γυαλίζει ξανά στο «Snowblind» και το «Sabotage».

Suede_Head_Music_200Head Music (1999)
Το «Head Music» βρίσκει τους Suede μπερδεμένους. Από τη μία προσπαθούν γενναία να ξεφύγουν από τη σκιά της Britpop, η οποία ούτως ή άλλως το 1999 έχει μετατραπεί σε θηλιά για τα περισσότερα συγκροτήματα εκείνης της εποχής, αλλά από την άλλη δεν μπορούν να απαγκιστρωθούν πλήρως. Και για να είμαι ειλικρινής προτιμώ το υπέροχο -και τόσο κλασικό Suede- «Everything Will Flow» από τους άχαρους νεωτερισμούς που επιχειρούν σε αυτό το δίσκο. Η κλασική rock φόρμα του «Electricity» και του «Can’t Get Enough» δεν πείθει ενώ τα ηλεκτρονικά θεμέλια του «Down» και του «Hi – Fi» μοιάζουν άτολμα και συντηρητικά. Ο τέταρτος δίσκος τους ήταν η χαμένη ευκαιρία των Suede να επαναπροσδιορίσουν την πορεία τους, όπως έκαναν πολύ πετυχημένα οι Blur, και καταγράφεται ως μια ευγενής αποτυχία.

Suede_Coming_Up_200Coming Up (1996)
Η απώλεια του Bernard Butler έχει τραυματίσει τη δημιουργικότητα των Suede και σχεδόν θέλεις να αντιπαθήσεις το «Coming Up» επειδή μοιάζει -και είναι- πισωγύρισμα σε σύγκριση με το «Dog Man Star». Μετά συνειδητοποιείς ότι το 1996 οι Oasis, οι Blur και οι Pulp είχαν ήδη σπάσει τα ταμεία και οι Suede έμοιαζαν με τους χαμένους της παρέας. Κατανοείς, λοιπόν, την επιθυμία τους να πάρουν και αυτοί μέρος στο party έστω και αν το τίμημα ήταν να λειάνουν τις γωνίες που τους έκαναν τόσο ξεχωριστούς. Και σε τελική ανάλυση η glam pop του «Filmstar», τα μεγάλα ρεφρέν του «She», του «Starcrazy» και του «Beautiful Ones» και η αναπόφευκτη τελικά γέφυρα με το πρόσφατο παρελθόν που είναι το «The Chemistry Between Us» ακούγονται μια χαρά 20 χρόνια μετά.

Suede_Night_Thoughts_200Night Thoughts (2016)
Ο φετινός δίσκος των Suede είναι ακριβώς αυτό που περιμένουμε να ακούσουμε από ένα συγκρότημα το οποίο αντιλαμβάνεται την ηλικία του και έχει την ωριμότητα να επανεξετάσει τους θριάμβους και τα λάθη του παρελθόντος. Και μολονότι το ισοζύγιο δεν βγαίνει αναγκαστικά θετικό -δεν έχουμε ακούσει ξανά τον Brett Anderson τόσο εύθραυστο και ανασφαλή- μοιάζει πιο αληθινό και πιο ανθρώπινο. Όσο για τη μουσική; Μας γυρνά στην εποχή του «Dog Man Star» και είναι η καλύτερη που έγραψαν από τότε.

Suede_Suede_200Suede (1993)
Με τη σκηνή του Μάντσεστερ δημιουργικά νεκρή και το αμερικανόφερτο grunge στο εμπορικό απώγειο του, η εμφάνιση των Suede ήταν αυτή που έβαλε τις βάσεις και ταυτόχρονα επιτάχυνε τον ερχομό της Britpop. Από τα singles που είχαν προηγηθεί του αριστουργηματικού ντεμπούτου τους ήταν σαφές ότι είχαμε να κάνουμε με μια πιο εξωστρεφή εκδοχή των Smiths. Ο Brett Anderson έμοιαζε με το alter ego του Morrissey και ήταν ένα elegantly wasted πλάσμα που καταβρόχθιζε κάθε δευτερόλεπτο της νεότητας του, ζώντας στο όριο το συχνά επικίνδυνο λονδρέζικο glamour, ενώ παράλληλα κατέγραφε ρεαλιστικά τις ιστορίες κατάθλιψης και παράνοιας των ανθρώπων που βλέπει γύρω του. Ο Bernard Butler ήταν ήδη ένας από τους πιο ευρηματικούς κιθαρίστες της γενιάς του και μαζί έγραψαν μερικά από τα πιο σημαντικά τραγούδια των 90s όπως το «The Drowners», το «Metal Mickey» και το «So Young». Φυσικά οι απαντήσεις που έδινε -κλείνοντας το μάτι- ο Anderson στις ερωτήσεις που δεχόταν για τη σεξουαλικότητα του ενίσχυσαν ακόμα περισσότερο το μυστήριο και τον μύθο των Suede.

Suede_Dog_Man_Star_200Dog Man Star (1994)
Ο Bernard Butler τα παράτησε στη μέση των ηχογραφήσεων, η εξάρτηση του Brett Anderson από τα ναρκωτικά είχε αρχίσει να ξεφεύγει και το «Dog Man Star» είχε μέτρια εμπορική απήχηση, τουλάχιστον σε σύγκριση με το ντεμπούτο τους. Από το σκηνικό διάλυσης που ευτυχώς δεν επιβεβαιώθηκε οι Suede μπορούν να κρατήσουν ότι αυτός ο τόσο επώδυνος δίσκος είναι ο καλύτερος της καριέρας τους. Το δράμα του «The 2 Of Us» και του «Heroine», η θεατρικότητα του «Black Or Blue», οι επικές ενορχηστρώσεις του «The Asphalt World», η ανεξέλεγκτη επαναστατικότητα του «We Are The Pigs» και η απόγνωση του «The Wild Ones» συνθέτουν τον πιο φιλόδοξο και -ίσως- σπουδαιότερο δίσκο της εποχής της Britpop.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top