Με αφορμή την κυκλοφορία του δεύτερου solo album του με τίτλο «The Rain», ο ταλαντούχος μουσικός μίλησε στο rockyourlife.gr για τη ζωή μέσα και – κυρίως – έξω από τους Pain of Salvation.

«Στον ευρύτερο χώρο του progressive rock/metal ο Kristoffer Gildenlöw είναι γνωστός κυρίως για την 11χρονη καριέρα του ως μπασίστας των Pain of Salvation, στους οποίους εντάχτηκε σε ηλικία μόλις 16 ετών…»

Κάπως έτσι ξεκινά το σύντομο βιογραφικό που φιλοξενείται στην επίσημη ιστοσελίδα του Kristoffer Gildenlöw και, όπως πολλά βιογραφικά, λέει τη μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι ο χαρισματικός Kristoffer είναι γνωστός και ως ο μικρότερος αδελφός του Daniel Gildenlöw, βασικού συνθέτη και τραγουδιστή σου σουηδικού συγκροτήματος. Από το 2006 που αποχώρησε από τους PoS μέχρι σήμερα, ο 37χρονος μουσικός προσπαθεί να αποτινάξει και τις δύο αλήθειες που τον συνοδεύουν και να αποδείξει ότι είναι κάτι πολύ περισσότερο. Και τα καταφέρνει περίφημα. Όχι μόνο ως μέλος διάφορων projects (βλ. Dial) ή ως session μουσικός (The Shadow Theory, Lana Lane, Neal Morse, Damian Wilson κ.ά.), αλλά κυρίως μέσα από την προσωπική του δουλειά. Λίγες μόλις μέρες μετά την κυκλοφορία του δεύτερου solo album του με τίτλο «The Rain», την κριτική του οποίου μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ, ο Kristoffer Gildenlöw μίλησε στο rockyourlife για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, ενώ αποκαλύπτει ότι απέρριψε δελεαστικές προτάσεις για χάρη της προσωπικής του καριέρας.

Καταρχήν θα ήθελα να σε συγχαρώ για το νέο σου album. Μπορεί να είναι λίγος ο χρόνος που έχει κυκλοφορήσει αλλά ποια είναι η ανταπόκριση που συναντά μέχρι τώρα;
Μέχρι στιγμής είναι εξαιρετική. Ξέρεις, είναι λίγο τρομακτικό να δίνεις τη δουλειά σου δεξιά και αριστερά για κριτική και να ζητάς την άποψη του κόσμου γι’ αυτήν. Ωστόσο όλες οι κριτικές μέχρι στιγμής είναι εξαιρετικές, το ίδιο και η ανταπόκριση από τους fans. Εγώ βέβαια παραμένω ταπεινός.

Θα μπορούσα να είμαι σε κάποια πολύ μεγαλύτερη σκηνή τώρα αν είχα πει ναι, όμως για μένα αυτό που μετράει είναι η χημεία.

Στη rock/metal κοινότητα είσαι περισσότερο γνωστός ως ο πρώην μπασίστας των Pain of Salvation και ο μικρότερος αδελφός του Daniel. Εκτιμάς ότι η προσωπική σου καριέρα είναι ένας τρόπος για να επανασυστηθείς και να αποδείξεις ότι είσαι κάτι πολύ περισσότερο;
Πάντα ήμουν ο εαυτός μου. Ο κόσμος ήταν αυτός που άρχισε να αναφέρεται σε μένα ως «ο αδερφός του…». Ακόμα και όταν είσαι στο ίδιο συγκρότημα δεν είναι ευχάριστο να προσδιορίζεσαι με αυτόν τον τρόπο. Δεν είναι κάτι που επηρεάζει την προσωπική μου καριέρα αλλά πραγματικά ελπίζω ότι κάποια μέρα ο κόσμος θα αναφέρεται σ’ εμάς (σ.σ. τον Daniel και τον ίδιο) ως δύο εντελώς διαφορετικά άτομα, με διαφορετικά ακούσματα και νοοτροπία. Όμως, δεν είναι ποτέ εύκολο να απαλλαγείς από το παρελθόν σου. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον προσδιορισμό «πρώην Pain of Salvation». Αλλά πού θα πάει, θα έρθει εκείνη ημέρα…

gildenlowin1

Αν καταλαβαίνω καλά, βγάζεις μια πικρία για το παρελθόν, ή κάνω λάθος;
Κάθε άλλο. Είχα την τύχη να συνεργαστώ με σπουδαίους μουσικούς, να επισκεφθώ όμορφες χώρες , να γνωρίσω τον πολιτισμό και τους ανθρώπους τους. Πολλοί είναι αυτοί που ονειρεύονται να ζήσουν τέτοιες στιγμές κι εγώ είναι ευγνώμων που μου δόθηκε η ευκαιρία να τις ζήσω. Με πολλή και σκληρή δουλειά βέβαια αλλά ήταν υπέροχα και μακάρι να συνεχίσω να το κάνω.


Κατά την άποψή μου το «The Rain» έχει λιγότερες αναφορές τους Pain of Salvation σε σχέση με το «RUST». Εσύ τι λες;
Εξαρτάται από τον ακροατή. Εχω ακούσει άλλους να λένε ακριβώς το αντίθετο. Εγώ σε καμία περίπτωση δεν θέλω να ακούγομαι σαν τους PoS, αλλά είμαι σίγουρος ότι οι fans που τους αρέσουν τα πιο απαλά κομμάτια των PoS θα αγαπήσουν πολλά από τα τραγούδια μου.

Το «The Rain» είναι το δεύτερο album σου μέσα σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια. Αυτό σημαίνει ότι εστιάζεις περισσότερο στην προσωπική σου καριέρα και αφήνεις σε δεύτερη μοίρα τις δουλειές σου ως session μουσικός;
Δεν θα το έλεγα. Δουλεύω ως session όταν μου το ζητάνε. Αυτό δεν σημαίνει ότι το επιδιώκω κιόλας. Εχω μάλιστα απορρίψει και πολλές προτάσεις στις οποίες δεν μπορούσα να αφοσιωθώ ή να υποστηρίξω όπως θα ήθελα. Κάποιες από αυτές μάλιστα ήταν από ηχηρά ονόματα.

Όπως… Θα μπορούσες να μας αποκαλύψεις κάποια από αυτά;
Οι Delain, οι Haken και μερικοί ακόμα… Θα μπορούσα να είμαι σε κάποια πολύ μεγαλύτερη σκηνή τώρα αν είχα πει ναι, όμως για μένα αυτό που μετράει είναι η χημεία. Η προσωπική μου δουλειά είναι οι ιδέες που μου έρχονται στο μυαλό και πρέπει απλά να τις μετατρέψω σε μουσική με τον τρόπο που εγώ θέλω και με γεμίζει. Και όταν έχω αρκετές, τότε τις μαζεύω όλες σε ένα άλμπουμ.

Εκτός από την προσωπική σου καριέρα, έχεις αυτόν τον καιρό άλλα project σε εξέλιξη;
Κοίτα, έχω πολλές ιδέες στοιβαγμένες. Ιδέες που δεν ταίριαζαν να μπουν στο «RUST» ή στο «The Rain». Μερικές μάλιστα είναι στο συρτάρι εδώ και πολλά χρόνια και θα ήθελα κάποια στιγμή να αρχίσω να τις δουλεύω, ειδικά τώρα που ολοκλήρωσα το «The Rain». Απλά δεν ξέρω ακόμα αν αυτό θα γίνει με τη μορφή ενός ακόμα solo album με το όνομά μου, ή αν θα είναι με μια νέα μπάντα. Υποθέτω ότι θα μελετήσω καλύτερα τις ιδέες αυτές και οι ίδιες θα με καθοδηγήσουν. Αλλωστε, αυτό κάνει πάντα η μουσική, σου δείχνει τον δρόμο.

Μια που μιλάμε για sessions, έχεις δουλέψει στο πλευρό πολλών και σημαντικών ονομάτων. Ποια θεωρείς ότι ήταν η πιο συναρπαστική συνεργασία που έχεις κάνει; (προσωπικά λατρεύω το «Behind the Black Veil» των The Shadow Theory).
Είναι στ’ αλήθεια ένα σπουδαίο album και δούλεψα πολύ για να εντάξω σε αυτό την προσωπικότητά μου. Βλέπεις το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής είχε ήδη γραφτεί και ενορχηστρωθεί και δεν είχα πολύ… χώρο στη διάθεσή μου. Ηταν όμως πολύ διασκεδαστικό. Είναι πολλά αυτά που έχω ζήσει ως session μουσικός και για τα οποία είμαι πολύ χαρούμενος. Η επίσκεψη και οι συναυλίες στην Ιαπωνία με τη Lana Lane ήταν μοναδική εμπειρία. Επίσης η περιοδεία με τον Neal Morse ήταν ένα πραγματικό σχολείο για το πώς είναι να δουλεύεις με μουσικούς πρώτης γραμμής. Είχα επίσης την ευκαιρία να παίξω με εκπληκτικούς μουσικούς όπως οι Mr. FastFinger, Christop Godin, Collin Leijenaar, Paul Bielatowicz, Marco Minnerman, Amadeus Awad και πολλοί άλλοι. Ηταν ένα σπουδαίο και τιμητικό ταξίδι και μακάρι να συνεχιστεί.

Το «The Rain» είναι ένα concept album για τη ζωή ενός ανθρώπου που υποφέρει από άνοια. Τι ήταν αυτό που σε έκανε να καταπιαστείς με ένα τόσο ευαίσθητο θέμα;
Πάντα είχα την τάση να βάζω τον εαυτό μου στη θέση ενός ανθρώπου που υποφέρει. Από συμπόνια. Καθημερινά ακούω, βλέπω και διαβάζω διαφορετικές ιστορίες και καταστάσεις. Μάλιστα, από την εποχή του «RUST» σκεφτόμουν να γράψω ένα τραγούδι για κάποιον που έχει άνοια αλλά δεν ταίριαζε με το γενικότερο concept κι έτσι το άφησα για αργότερα. Εντωμεταξύ, συνέχισα να γράφω άλλα τραγούδια με διαφορετική θεματολογία (τα «In The Evening» και «She» ήταν έτοιμα από νωρίς). Ετσι, όταν προσπάθησα να συνδέσω όλα τα κομμάτια σε μια κεντρική ιδέα, τότε προέκυψε το concept της νόσου του Αλτσχάιμερ.

Έχεις επισκεφθεί την Ελλάδα στο παρελθόν με τους PoS. Υπάρχεις περίπτωση να σε ξαναδούμε ως σόλο καλλιτέχνη;
Θα το ήθελα πάρα πολύ. Λατρεύω την Ελλάδα και τους ανθρώπους εκεί. Βρείτε μου το κοινό και ένα venue να με φιλοξενήσει και παίρνω την επόμενη πτήση (γέλια).

Εκτός από τις συναυλίες τι θυμάσαι περισσότερο από τις προηγούμενες επισκέψεις σου στην Ελλάδα;
Εχω μόνο ευχάριστες αναμνήσεις. Ακόμα και τότε που ακυρώθηκε το φεστιβάλ στο οποίο θα παίζαμε και μείναμε ξεκρέμαστοι (σ.σ. αναφέρεται στο «Athens Open Air» στην πλαζ του Αλίμου τον Ιούλιο του 2004). Συνέπεσε με τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου που κατέκτησε η Ελλάδα και ξαφνικά βρεθήκαμε στη μέση τρελών πανηγυρισμών (σ.σ. το προγραμματισμένο pre-show party δεν έγινε ποτέ γιατί οι δρόμοι ήταν απροσπέλαστοι). 2004… τι πάρτι ήταν αυτό. Απίθανο!
Φυσικά θυμάμαι και το φαγητό. Νομίζω ότι ήταν στη Θεσσαλονίκη όπου οι διοργανωτές μας πήγαν σε ένα μικρό οικογενειακό εστιατόριο στο βουνό. Πραγματικά μια από τις ωραιότερες γαστρονομικές μου αναμνήσεις.

συχνά ανατρέχω στο απίστευτο live του Leonard Cohen στο Δουβλίνο με την εκπληκτική Sharon Robinson.

Η επαφή με τις τοπικές κουζίνες είναι μέρος της ζωής ενός μουσικού που είναι συνεχώς στον δρόμο. Εχεις κάποια ιδιαίτερη προτίμηση;
Όπως και στη μουσική, έτσι και στο φαγητό υπάρχει χώρος και χρόνος για τα πάντα. Ελληνική, ιταλική, ιαπωνική, κινέζικη, σουηδική κουζίνα… εξαρτάται από τη διάθεσή μου. Αλλά γενικά είμαι αρκετά εύκολος στο φαγητό και φροντίζω να απολαμβάνω τα πάντα.

Όταν βρίσκεσαι σε περιοδεία, πώς περνάς τον ελεύθερο χρόνο σου ανάμεσα σε ταξίδια, sound checks και συναυλίες;
Συνήθως προτιμώ να ηρεμώ για να μπω στο κλίμα της συναυλίας. Τις περισσότερες φορές όμως και πριν έρθει η ώρα του sound check, επιδιώκω να κάνω καμιά βόλτα στην πόλη που βρίσκομαι, ακόμα και ολομόναχος αν οι υπόλοιποι κοιμούνται ή δεν έχουν διάθεση. Όταν κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας έχεις τη δυνατότητα να γνωρίσεις τόσο όμορφες χώρες και πόλεις είναι κρίμα να αφήνεις την ευκαιρία να πάει χαμένη. Λατρεύω αυτήν την επαφή με τα αξιοθέατα και τους διαφορετικούς πολιτισμούς.

Ποια album ακούς αυτόν τον καιρό;
Ημουν τόσο απασχολημένος με τη δική μου μουσική τους τελευταίους έξι μήνες που δεν είχα σχεδόν καθόλου χρόνο για να ακούσω κάποιο cd. Ανοιγα απλά το ραδιόφωνο. Πρόσφατα όμως ανακάλυψα το τελευταίο άλμπουμ της Lana Del Ray («Honeymoon») και το ακούω πολύ συχνά τον τελευταίο μήνα, ενώ συχνά ανατρέχω στο απίστευτο live του Leonard Cohen στο Δουβλίνο με την εκπληκτική Sharon Robinson.

σε καμία περίπτωση ότι θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή. Είμαι περισσότερο… αφηγητής

Το τελευταίο διάστημα έφυγαν πολλές εμβληματικές μορφές της μουσικής. Υπάρχει κάποιος για τον οποίο θα μπορούσες να πεις ότι στενοχωρήθηκες περισσότερο;
Το 2016 ήταν φρικτό μέχρι τώρα. Τόσοι σπουδαίοι καλλιτέχνες, κάποιοι από αυτούς εντελώς αναπάντεχα, όπως ο David Bowie, ακόμα και ο Allan Rickman. Επίσης, ο θάνατος του Piotr των Riverside με τάραξε πολύ. Όχι τόσο γιατί με επηρέασε ως μουσικός αλλά γιατί γνωριζόμασταν πολύ καλά και αποτελούσε μέλος της οικογένειας του progressive kai της Inside Out. Θα μου λείψει πολύ.  Ο Lemmy το ξεκίνησε αυτό το ντόμινο στο τέλος του 2015 και φοβάμαι ότι θα ακούσουμε και άλλα ονόματα φέτος…

Απ’ ό,τι ξέρω μέσα στο 2016 οι PoS θα κυκλοφορήσουν το νέο τους album. Εχεις ιδέα για το πώς θα ακούγεται;
Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Με χαροποιεί ιδιαίτερα που ξαναμπήκαν στο στούντιο. Βλέπεις, τίποτα δεν ενισχύει τους δεσμούς μιας μπάντας περισσότερο απ’ ό,τι μερικές εβδομάδες στο στούντιο. Μέσα μου εύχομαι να επιστρέψουν στις ρίζες τους και σε εκείνο το ύφος που έφερε τους PoS στην κορυφή της prog σκηνής στα τέλη του ’90 και στις αρχές του ’00. Θα δούμε και θα ακούσουμε. Αλλά, δυστυχώς, δεν έχω κάποια… εσωτερική πληροφόρηση.

Για πολλά χρόνια έπαιζες μουσική που έγραφε ο αδελφός σου. Θα του ζητούσες ποτέ να τραγουδήσει σε κάποιο από τα τραγούδια σου;
Δεν έχω κανένα θέμα. Βέβαια το «RUST» και το «The Rain» είναι πολύ προσωπικά album Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι θεωρώ τον εαυτό μου τραγουδιστή. Είμαι περισσότερο… αφηγητής θα έλεγα και τα album αυτά είναι οι ιστορίες που ήθελα να αφηγηθώ εγώ και κανείς άλλος. Ωστόσο έχω αρκετή μουσική που θα χρειαζόταν κάποιον «κανονικό τραγουδιστή». Ποιος ξέρει; Θα ρωτήσω και θα δούμε τι θα προκύψει (γέλια).

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...