Συνέντευξη The Necromancers: «Στην αρχή πολλοί νόμιζαν ότι είμαστε ελληνικό συγκρότημα»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Posted on Οκτώβριος 23, 2017, 10:00 πμ
58 secs

Το «Servants of the Salem Girl» των The Necromancers κυκλοφόρησε τον περασμένο Αύγουστο και έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία στα ηχεία μας. Δύο μήνες μετά, το rockyourlife.gr εντόπισε τους Γάλλους heavy occult rockers στο διάλειμμα της πρώτης μεγάλης ευρωπαϊκής περιοδείας τους (το μεγαλύτερο μέρος της οποίας ήταν ως support στους Monkey 3, αλλά και με τρία headline shows που έγιναν sold out) και μίλησε μαζί τους για το ντεμπούτο τους, τις επιρροές τους, τη θεματολογία τους και για το άγνωστο της επόμενης μέρας.

Καταρχήν, μιας και αυτή είναι η πρώτη σας συνέντευξη σε ελληνικό Μέσο, θα ήθελα ένα σύντομο βιογραφικό της μπάντας. Ποια είναι η ιστορία των The Necromancers μέχρι τώρα;
Λοιπόν, ξεκινήσαμε το 2016, γράψαμε μερικά τραγούδια και αρχίσαμε να δίνουμε συναυλίες στη Γαλλία και κυρίως γύρω από τη γενέτειρά μας, το Πουατιέ. Συνηθίζαμε να κλείνουμε το σετ μας με το «Black Marble House» και από την πρώτη στιγμή καταλάβαμε ότι ο κόσμος το γούσταρε πολύ. Δεν ήταν μάλιστα λίγοι εκείνοι που το σιγοτραγουδούσαν καθώς έφευγαν από το venue. Τον Ιανουάριο γυρίσαμε ένα video clip για το τραγούδι, το οποίο χωρίς να το καταλάβουμε έφτασε μέχρι τα γραφεία της Ripple Music. Στη συνέχεια τους στείλαμε ολόκληρο το album που μόλις είχε ηχογραφηθεί και προσφέρθηκαν να το κυκλοφορήσουν. Μας εξέπληξε και μας τιμούσε το γεγονός ότι μια τόσο σημαντική εταιρεία ενδιαφέρθηκε για εμάς και μας έκανε πρόταση να υπογράψουμε. Το «Servants of the Salem Girl» κυκλοφόρησε τον Αύγουστο και τώρα το προωθούμε με μια ευρωπαϊκή περιοδεία. Με δύο λόγια, το όνειρο γίνεται πραγματικότητα.

Δεν επιδιώξαμε να ακουγόμαστε ρετρό. Εμείς θα παίζουμε αυτό που θέλουμε και ας μας βάλει ο κόσμος όποια ετικέτα πιστεύει ότι μας ταιριάζει καλύτερα.

Αυτοπροσδιορίζεστε ως μια heavy occult rock μπάντα. Ποιες είναι οι βασικές σας επιρροές;
Είναι πολλές και διαφορετικές, ακούμε όλοι μας πάρα πολλή μουσική και το να ξεχωρίσεις κάποια συγκροτήματα δεν είναι και το πιο εύκολο. Ολοι μας όμως είμαστε μεγάλοι fans του Rocky Erickson (σ.σ. The 13th Floor Elevators) και των Iron Maiden. Πολλά από τα μεγάλα hard rock και heavy metal ονόματα των 70s και 80s έχουν επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε τις συνθέσεις μας.

Εμένα πάντως το πρώτο συγκρότημα που μου ήρθε στο μυαλό ακούγοντας το album σας ήταν οι Trouble.
Να ’σαι καλά! Οι Trouble είναι πραγματικά «τρελή» μπάντα. Ειδικά ο Rob και ο Tom (σ.σ. ο κιθαρίστας και ο τραγουδιστής/κιθαρίστας αντίστοιχα) τους ακούνε πάρα πολύ, οπότε είναι πολύ πιθανό να μας επηρέασαν εξίσου.

Ο ήχος σας είναι αρκετά ρετρό και αυτό φαίνεται ότι ταιριάζει στο γενικότερο ύφος της μπάντας. Θα δοκιμάζατε κάποια στιγμή και μια ας το πούμε πιο μοντέρνα προσέγγιση;
Η αλήθεια είναι ότι δεν επιδιώξαμε να ακουγόμαστε ρετρό. Μας αρέσει ο παλιομοδίτικος εξοπλισμός, οι κιθάρες μας και οι ενισχυτές μας είναι βγαλμένοι από τα 70s, κάτι που βγαίνει και στον ήχο μας, όμως το rhythm section είναι πραγματικά μοντέρνο. Εμείς απλά θέλουμε να δημιουργήσουμε τον δικό μας ήχο, κάτι που σίγουρα να εξελίξουμε τα επόμενα χρόνια, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι θέλουμε να χαρακτηριστούμε ρετρό ή mainstream. Εμείς θα παίζουμε αυτό που θέλουμε και ας μας βάλει ο κόσμος όποια ετικέτα πιστεύει ότι μας ταιριάζει καλύτερα.

Μπορείτε να αναφέρετε 5 albums που καθόρισαν τον ήχο και το ύφος των The Necromancers;
Μόνο πέντε…;;;!!! Δύσκολα μας βάζεις, αλλά ας προσπαθήσουμε. Λοιπόν, το «Passing Through The Mastery Door» των Mamont, το «666» των Aphrodite’s Child, το «Sabbath Bloody Sabbath» των Black Sabbath, το «Lore» των Elder και το ομώνυμο των Elephant Tree. Πιθανότατα να βρει κάποιος στοιχεία του ήχου μας σε αυτά. Αλλά ακόμα και αν δεν τον καθόρισαν, σίγουρα τον επηρέασαν με κάποιο τρόπο.

Οι στίχοι μας είναι ιστορίες που θα διάβαζε κάποιος σε περιοδικά όπως το «Horror Stories» ή το «Terror Tales» και που σίγουρα δεν έχουν happy end.

Έχουν περάσει δυο μήνες από την κυκλοφορία του πρώτου σας LP. Ποιες είναι οι αντιδράσεις μέχρι τώρα;
Τα μηνύματα που παίρνουμε είναι εξαιρετικά. Οι κριτικές στον Τύπο είναι θετικές και καθημερινά επικοινωνούν μαζί μας μέσω facebook άνθρωποι για να μας πουν πόσο τους αρέσει ο δίσκος. Είναι κάτι που δεν περιμέναμε και φυσικά μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Πολύ όμορφο συναίσθημα!

Οι στίχοι σας τι πραγματεύονται;
Αντλούμε την έμπνευσή μας από τη μυθολογία, τη θρησκεία αλλά και από τη φανταστική λογοτεχνία, καθώς και από παλιές κλασικές ταινίες τρόμου. Θέλαμε να πούμε ιστορίες που θα διάβαζε κάποιος σε περιοδικά όπως το «Horror Stories» ή το «Terror Tales» και που σίγουρα δεν έχουν happy end.

Η γαλλική σκηνή έχει βγάλει κατά καιρούς σπουδαία συγκροτήματα που ξεχωρίζουν στο είδος τους. Από τους Manigance και τους Sortilege παλιότερα, τους Adagio και πιο πρόσφατα τους Hypno5e και φυσικά τους Gojira. Πιστεύετε ότι θα μπορέσετε να γίνετε κι εσείς μέρος αυτής της… παράδοσης;
Όταν κυκλοφόρησε ο δίσκος, πολλοί πίστεψαν ότι είμαστε από την Ελλάδα ή τη Σουηδία και όχι από τη Γαλλία. Δεν θεωρήσαμε ποτέ τους εαυτούς μας μέρος από κάτι. Θέλουμε απλά να χαράξουμε το δικό μας μονοπάτι στη μουσική και όπου μας βγάλει.

Εγώ θα ευχηθώ το μονοπάτι αυτό να σας οδηγήσει σύντομα και σε κάποιο ελληνικό venue. Τι θα λέγατε σε κάποιον προκειμένου να τον κάνετε να έρθει να σας δει live;
Come and dance with the undead.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, βρέθηκε στο «Εθνος» και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες. Αντε βγάλε άκρη...