Συνέντευξη Purple Dino: Οι δεινόσαυροι από την Ξάνθη αποκαλύπτονται στο rockyourlife.gr

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Posted on Δεκέμβριος 20, 2017, 5:28 μμ
12 secs

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του AN Club για το φετινό X-Mass Explode Fest, οι Purple Dino μιλάνε στο rockyourlife.gr για το ολόφρεσκο δεύτερο album τους «And Now What?», το εκπληκτικό του artwork καθώς και για τις μουσικές που διαμορφώνουν συνεχώς τον ήχο τους.

Για πολλούς το δεύτερο album μιας μπάντας είναι και το πλέον σημαντικό. Σε εσάς έχει γίνει ένα πραγματικό άλμα σε σχέση με το ντεμπούτο σας. Πόσο καιρό δουλέψατε το υλικό;
Λίγο μετά την κυκλοφορία του «Jurassic Bar» ξεκινήσαμε να βάζουμε τις ιδέες κάτω δειλά-δειλά. Ήδη στις συναυλίες μας στη Βουλγαρία το φθινόπωρο του 2015 παίξαμε 2 κομμάτια που μετέπειτα μπήκαν στο «And Now What?!», όχι βέβαια στην τελική τους μορφή, αλλά κατά ένα μεγάλο ποσοστό ήταν δουλεμένα. Το υλικό ήταν έτοιμο πέρσι το καλοκαίρι, παρόλα αυτά η αλλαγή τραγουδιστή μας προβλημάτισε. Αποφασίσαμε να δουλέψουμε τα κομμάτια εκ νέου με σκοπό να δώσουμε περισσότερο χώρο στον Κοσμά να δημιουργήσει κι αυτός, να μπει ένα κομμάτι του στις συνθέσεις. Τα κομμάτια δεν άλλαξαν σε τεράστιο βαθμό από το καλοκαίρι του 2016 ως το καλοκαίρι του 2017, αλλά σίγουρα κάποιες νέες πινελιές προστέθηκαν. Ουσιαστικά, μπορείς να πεις ότι τον δίσκο τον δουλεύαμε με διαλείμματα τα δύο τελευταία χρόνια.

Γιατί «And Now What?»;… τι θέλει να πει ο ποιητής;
Κάθε τέλος είναι μια νέα αρχή. Αν δεν εξαφανίζονταν οι δεινόσαυροι, πολύ πιθανό να μην υπήρχε ο άνθρωπος όπως τον ξέρουμε σήμερα, μπορεί να μην φτάναμε ποτέ στο στάδιο εξέλιξης του Homo sapiens, μπορεί να ήμασταν ακόμα Bonobo ή αυστραλοπίθηκοι. Αντίστοιχα, αυτός ο δίσκος κατέληξε να είναι έτσι όπως είναι γιατί κατά τη διάρκεια των 3 τελευταίων ετών, από το «Jurassic Bar» δηλαδή και έπειτα, ήρθαν και έφυγαν πολλοί από τη μπάντα. Παρότι δεν παίζουμε πλέον μαζί, όλοι συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο σε αυτόν τον δίσκο. Η ερώτηση είναι τι κάνουμε τώρα; Πώς θα εξελιχθούμε μουσικά, προς τα ποια κατεύθυνση, πώς θα γίνει όλο αυτό; Όχι με άγχος, αλλά από περιέργεια αναρωτιόμαστε κυρίως! Το μέλλον θα δείξει!

Ο ήχος του album κατά τη γνώμη μου έχει στοιχεία από το grunge των 90s, το κλασικό rock, την desert σκηνή, αλλά και το southern metal. Είναι κάτι που θέλατε να πετύχετε ή μπορούμε να πούμε ότι ακόμα «ψάχνεστε» ηχητικά;
Γενικά έχουμε καταλήξει στο ότι μας αρέσει το μπόλιασμα διαφόρων ειδών, και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να το κάνουμε. Άλλες φορές ίσως πιο πετυχημένα, άλλες ίσως όχι. Η λογική είναι να ικανοποιούνται όλοι, και να βάζει ο καθένας το κομμάτι του, χωρίς φυσικά να προδίδουμε το κομμάτι στην ολότητά του. Τα ακούσματα που έχουμε ο καθένας είναι αρκετά διαφορετικά και αυτό καταφέραμε ως έναν βαθμό να το περάσουμε σε αυτόν τον δίσκο. Παρόλα αυτά στον επόμενο δίσκο μπορεί κάποιος από εμάς να ακούει περισσότερο funk ή κλασσική μουσική, οπότε ποιος ξέρει τι θα ναι αυτό που θα προκύψει;

Ξέρεις, προσπαθούσα να καταλάβω τι μπορεί να ακούγατε την περίοδο που γράφατε τα κομμάτια και ομολογουμένως χάθηκα λίγο. Θες να μου πεις ποιες σε ποιες μπάντες οφείλουν οι Purple Dino τον σημερινό τους ήχο;
Όλα είναι Black Sabbath! Όχι, αλήθεια είναι! Αλλά πέρα από αυτό νομίζω ότι οφείλουμε πολλά σε πολλούς. Θες metal (Metallica, Pantera, Iron Maiden κ.α.), θες grunge (ΟΛΗ τη σκηνή του Seattle), θες rock (Kyuss, Monster Magnet, Fu Manchu τύπου κλπ), όλα παίξανε τον ρόλο τους. Motorhead, Nirvana, Wipers, Funkadelic, μπορούμε να λέμε μπάντες για μέρες ολόκληρες! Θεωρώ ότι κάθε μπάντα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που παίρνει ερεθίσματα. Ακούμε μουσική σχεδόν όλο το 24ωρο, όλα αυτά θα μας επηρεάσουν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο!

Αν και το επίπεδο των Ελληνικών παραγωγών έχει ανέβει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια, εξακολουθώ να πιστεύω πως όταν μια εγχώρια μπάντα προσπαθεί να ακουστεί αρκετά Αμερικάνικη, είναι επικίνδυνο. Παρόλα αυτά, εσείς το πετύχατε. Είναι κάτι που σας απασχόλησε και εσάς όταν μπήκατε να γράψετε τον δίσκο;
Το rock δεν έχει προέλευση ελληνική όπως και να το κάνουμε. Είναι «ξενόφερτο». Από την κυκλοφορία του προηγούμενο δίσκου μέχρι τώρα έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα, και έχει γίνει άπειρος πειραματισμός στο κομμάτι του ήχου (και γενικότερα των επί μέρους ήχων) στις πρόβες. Θεωρώ, προσωπικά, πως ότι κι αν κάνουμε δεν θα ακουστούμε ποτέ σαν μια αμερικάνικη μπάντα. Όπως και οι αμερικάνικες δεν θα ακουστούν ποτέ σαν τις ελληνικές. Δεν το θεωρώ καλό ή κακό αυτό, απλά έτσι είναι! Αν οι Monster Magnet ήταν από την Ξάνθη, το «Spine Of God» δεν θα είχε ούτε τον ήχο αλλά ούτε και την σύνθεση που έχει. Αντίστοιχα το ίδιο μπορεί να πει κανείς για το «Use» των Nightstalker, ή το «Super Van Vacation» των 1000mods. Το να προσπαθείς να ακουστείς σαν κάποιον νομίζω ότι είναι λάθος. Το να εμπνευστείς από αυτόν και να κάνεις το δικό σου πράγμα, αυτό είναι το καλύτερο! Παρόλα αυτά, για να επιστρέψω στην ερώτηση, ο ήχος είναι κάτι που απασχολεί συνεχώς οποιαδήποτε μπάντα, και εμάς θα συνεχίσει να μας απασχολεί σίγουρα!

Ποιό είναι το κομμάτι που ξεχωρίζεις από το «And Now What?». Προσωπικά, βρίσκω το «Isolated» ως το τραγούδι εκείνο που αντιπροσωπεύει περισσότερο τους Purple Dino του 2017. Συμφωνείς;
Δύσκολη ερώτηση! Τείνω να συμφωνήσω στο ότι συνθετικά μας αντιπροσωπεύει καλύτερα το «Isolated», κυρίως επειδή θεωρώ πως ο Κοσμάς είχε τον περισσότερο χώρο σε αυτό το κομμάτι να κάνει τα δικά του, απ ότι σε άλλα. Σαν κομμάτια πάντως, το «Show Me» και το «Her Ride» μου μιλάνε κάπως αλλιώς. Ίσως φταίνε τα ερεθίσματα που μου έδωσαν αυτά τα κομμάτια κατά τη διάρκεια της σύνθεσης, ή κατά την διαδικασία της ηχογράφησης, δε ξέρω! Είναι κρίμα για τα υπόλοιπα παιδάκια.. εεεε.. κομμάτια να βάζουμε κάποια πάνω από κάποια άλλα όμως! Αγαπάμε όλα τα τραγούδια το ίδιο!

Αν είχατε τη δυνατότητα αύριο να γυρίσετε ένα μόνο video clip μέσα από το album, ποιό κομμάτι θα διάλεγες και γιατί;
Το «2day». Γενικά το «2day» έχει τις ρίζες του στο «Today» του demo μας. Είναι πάνω κάτω το ίδιο riff δηλαδή, το οποίο στο τέλος του κομματιού παίζουμε ούτως ή άλλως στην αρχική του μορφή. Επιλέξαμε να ξαναδουλέψουμε αυτό το κομμάτι γιατί ήταν ανέκαθεν το κομμάτι για το οποίο διχαζόταν η μπάντα. Άλλοι ήταν του σκεπτικού ότι γράφτηκε έτσι όπως γράφτηκε πρέπει να μείνει ως έχει, άλλοι θέλανε να ξαναδουλευτεί για να του δώσουμε την προσοχή που του άξιζε. Και έτσι έγινε τελικά. Νομίζω ότι ένα video clip με έναν τρελαμένο τύπο ο οποίος θα έκανε όλα αυτά που κάνει ο φανταστικός χαρακτήρας που αφηγείται το «2day» θα είχε πολύ γέλιο!

Ένας άλλος τομέας που νιώθω ότι έχετε δουλέψει αρκετά είναι οι φωνητικές μελωδίες. Θεωρείς πως είναι ένα από τα δυνατά σημεία του «And Now What?»;
Ο Κοσμάς γενικά από μόνος του έφερε άλλον αέρα στο studio από την πρώτη κιόλας πρόβα. Έχει φαντασία, έχει άποψη, έχει χαρακτήρα. Παρότι όλοι μας του λέγαμε ότι «ναι αυτό είναι οκ» ή «όχι αυτό άλλαξε το λίγο» κατά τη διάρκεια της σύνθεσης, γενικά του δώσαμε όσο περισσότερη ελευθερία ήταν δυνατό, προκειμένου να είναι η φωνητικές γραμμές έτσι όπως τις φαντάζεται αυτός που τις τραγουδάει, όχι κάποιος ο οποίος παίζει μπάσο ή τύμπανα.

Υποθέτω ότι το αποτέλεσμα σας αφήνει ευχάριστη γεύση…
Θεωρώ ότι η απόφασή μας (των υπολοίπων δηλαδή) να αφήσουμε τον Κοσμά ελεύθερο να δημιουργήσει χωρίς να του δώσουμε κάποια κατεύθυνση, και το γεγονός ότι τον πιέσαμε πολλές φορές να λάβει αποφάσεις μόνος του όσο αφορά τα φωνητικά γενικότερα, μας δικαίωσε.

Δώσε στον κόσμο πληροφορίες για το καταπληκτικό εξώφυλλο… Ήδη με φαντάζομαι να το χαζεύω σε βινύλιο.
Η βασική ιδέα του εξωφύλλου προέκυψε όταν συζητούσαμε για το αγαπημένο μας παγκάκι στο οποίο αράζουμε και πίνουμε μπύρες όταν ανοίγει ο καιρός την άνοιξη, μέχρι να πιάσουν οι βροχές και το κρύο τον Σεπτέμβρη. Αυτό σε συνδυασμό με τον τίτλο που είχαμε σκεφτεί για τον δίσκο, φτιάξανε και το όλο πράγμα στο μυαλό μας, που δε θα μπορούσε να το εκτελέσει κανείς καλύτερα από τον Γιώργο (Psycho INC), ο οποίος έχει μια punk αισθητική αλλά νομίζουμε ότι ταιριάζει πολύ με τη γενικότερη εικόνα που έχουμε εμείς για εμάς. Όταν εξηγήσαμε στον Γιώργο το γενικότερο concept του εξωφύλλου σε συνδυασμό με τον τίτλο του album κλπ, κατάλαβε αμέσως, και από το προσχέδιο που μας έστειλε καταλάβαμε κι εμείς αμέσως ότι η επιλογή μας να τον εμπιστευτούμε ήταν και η σωστότερη που θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει!

Μιλώντας για βινύλιο… ενημέρωσε τον κόσμο που ενδεχομένως να μη ξέρει, για την κοπή του.
Το «And Now What?!» θα είναι η πρώτη μας δουλειά που θα βγει σε βινύλιο! Θα τα έχουμε στα χέρια μας μέσα Φλεβάρη περίπου, σε 2 χρώματα. Τα μισά θα είναι transparent magenta (που θα είναι και limited) και τα άλλα μισά κλασσικά μαύρα, στα 140 γραμμάρια. Για την κυκλοφορία αυτή συνεργαζόμαστε με την Vault Relics που έχει κυκλοφορήσει μέχρι τώρα πολύ αξιόλογες δουλειές όπως το split των Agnes Vein με τους Sadhus, ή το split Screaming Dead Balloons – Birthday Kicks, καθώς και το full length των Kemerov. Σε όλο μας αυτό το εγχείρημα βοήθησαν και τα παιδιά από την Fuzz Ink Records με την τεχνογνωσία τους και την καθοδήγηση που μας παρείχαν σε κάθε μας βήμα, και τους ευχαριστούμε πάρα πολύ γι αυτό! Οι προπαραγγελίες τρέχουν ήδη από το bandcamp μας για το βινύλιο, ενώ το digipak το έχουμε ήδη στα χέρια μας ευτυχώς!

Τελευταία ερώτηση… Εκτός από το X-Mass Explode Fest στο AN Club, ποιά είναι τα μελλοντικά συναυλιακά σας σχέδια;
Την επόμενη μέρα ακριβώς, την Παρασκευή δηλαδή, παίζουμε στην Θεσσαλονίκη, στο Υπόγειο με τους φίλους Sendep. Από κει και πέρα περιμένουμε να έχουμε ακριβή ημερομηνία παράδοσης των βινυλίων έτσι ώστε να βάλουμε αμέσως μετά στο πρόγραμμα όλες τις πόλεις που έχουμε πάει ή δεν έχουμε πάει μέχρι σήμερα εντός συνόρων! Τον Μάιο έχει ανακοινωθεί η συμμετοχή μας στο Sound Art Festival στο Βουκουρέστι, το οποίο θα είναι στα πλαίσια μιας περιοδείας που έχουμε στα σκαριά, για την οποία όμως δε μπορούμε να πούμε περισσότερα ακόμα! Από κει και πέρα έχουμε κάποια σχέδια και για το φθινόπωρο του 2018, αλλά τίποτα δεν είναι σίγουρο ακόμα!

Για την ώρα, τα λέμε στο An Club, την Πέμπτη το βράδυ!!

Οι Purple Dino στο Facebook

Η σελίδα των Purple Dino στο Bandcamp

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.