Ο Skum Love υποστηρίζει ότι «η μουσική πρέπει να είναι διασκεδαστική, βρώμικη και επαναστατική». Για αυτό και καταφέρνει να δημιουργεί κομμάτια ιδιαίτερου χαρακτήρα έξω από τις τετριμμένες μουσικές συνταγές. Ο ανατρεπτικός τραγουδιστής και μουσικός, με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του album, «Sinister Minister», μιλά στο rockyourlife.gr  για την περιπέτεια που είχε με την πρώην δισκογραφική του εταιρία, για τα τολμηρά κομμάτια που δημιούργησε, τις σημαντικές guest συμμετοχές σε αυτά, αλλά και για τα πιστεύω του γύρω από τη μουσική βιομηχανία και τις συμπεριφορές των ανθρώπων.

Στις αρχές του μήνα κυκλοφόρησε το δεύτερο album σας «Sinister Minister». Ακούγοντάς το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεται κάποιος είναι ότι εμπεριέχει ένα κύμα ενέργειας και ποικίλα ηχοχρώματα. Στοχεύατε πάνω σε κάτι τέτοιο;
Ήθελα να κάνω ένα καλό rock album το οποίο δεν θα ήταν μονοδιάστατο. Ήμουν πάντα ένας μουσικός του wall of sound. Το ίδιο και ο παραγωγός μου, ο Roman. Αγαπώ τα albums τα οποία κάθε φορά που τα παίζεις ακούς και κάτι νέο.

Πως αισθάνεστε που η νέα σας δισκογραφική δουλειά αποτελεί πλέον γεγονός; Και υπάρχει κάτι το οποίο θα αλλάζατε;
Δεν θα άλλαζα τίποτα. Λατρεύω τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε. Για μένα το «Sinister Minister» είναι ένα από τα αγαπημένα μου album. Είμαι από τους μεγαλύτερους θαυμαστές μου. Έκανα το album που ήθελα.

Στις 6 Ιουνίου, ημερομηνία κυκλοφορίας του album, πραγματοποιήσατε και μια βραδιά reunion στο Whisky A Go Go στο Δυτικό Hollywood; Πως ήταν εκεί;
Ήταν καταπληκτικά! Είχα αρπάξει ένα κρύωμα λίγες μέρες πριν και φοβόμουν πολύ ότι δεν θα ήμουν σε θέση να το κάνω. Αλλά μόλις βρέθηκα τελικά στη σκηνή, τα έδωσα όλα και η φωνή μου επανήλθε. Ήταν ακόμα λίγο ακατέργαστη , αλλά τα κατάφερα. Και ήταν τέλεια που έβλεπες 200 άτομα και πλέον, ένα βράδυ Δευτέρας, να χορεύουν και να επευφημούν που έβλεπαν την παλιά μπάντα στη σκηνή. Οι υπόλοιπες μπάντες θα μπορούσαν να είναι headliners στο δικό τους show αλλά έμειναν μαζί μου για να πραγματοποιήσουμε αυτό το καταπληκτικό show. Οι Heaven Below, Madlife, We are the Riot και Arise in Chaos είναι όλες υπέροχες μπάντες τις οποίες θα έπρεπε να τσεκάρεις.

skumlovein1Έχουν περάσει οκτώ χρόνια από το «Songs of Lust And Corrosion». Γιατί κάνατε τόσο πολύ για να δημιουργήσετε νέο υλικό;
Σε αυτό συνετέλεσαν πολλοί παράγοντες, πραγματικά. Ο κυριότερος ωστόσο ήταν ότι αφότου ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε πριν έξι περίπου χρόνια, για την Misfortune Records, μας τηλεφώνησαν μία μέρα και μας είπαν ότι φαλίρισαν και δεν μπορούσαν να συνεχίσουν. Ο πρόεδρος απλά δεν ήταν έμπειρος αρκετά. Οπότε κολλήσαμε με ένα album που κατά 80% ήταν έτοιμο. Και χωρίς εταιρία. Κάποια από τα μέλη εκείνη την περίοδο είχαν προσωπικά θέματα και άλλες μπάντες με τις οποίες δούλευαν, κι έτσι το «παγώσαμε». Και το προχωρήσαμε πριν ένα χρόνο. Μας πλησίασε ένας φίλος για την κυκλοφορία του νέου album μας με μια εταιρία που ήθελε να υπογράψουμε μαζί της. Την GIG2 Records. Έτσι, άρχισα να ηχογραφώ εκ νέου και μετά αυτή η εταιρία εξαφανίστηκε κυριολεκτικά τόσο γρήγορα όσο είχε εμφανιστεί, χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος. Κι αφού πλέον το album είχε ολοκληρωθεί ήμουν πρόθυμος να το κυκλοφορήσω. Εδώ μπήκε η Ellefson music productions (SPV στην Ευρώπη) και αφότου μιλήσαμε με τους επικεφαλής της εταιρίας βγάλαμε το album!

Έχετε δηλώσει ότι δεν θέλετε να αποτελείτε κομμάτι της μαζικής εμπορικής μουσικής. Αλήθεια, πως μπορεί ένας καλλιτέχνης να κάνει τη διαφορά; Ποιες είναι οι κινήσεις – κλειδιά που πρέπει να κάνει;
Έχει να κάνει με το να ακολουθείς την καρδιά σου. Να κάνεις αυτό που φαίνεται σωστό για σένα. Αν ξυπνήσεις και πεις «δημιούργησα ένα σπουδαίο album που μου αρέσει», αυτό είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Εδώ στην Αμερική ο καθένας στη rock σκηνή θα σου πει ότι είναι περισσότερο ένα ακριβό χόμπι πάρα μία καριέρα. Αν οι πιθανότητές μου να γίνω επιτυχημένος και πλούσιος με την μουσική είναι μία στο ένα δισεκατομμύριο τότε στη χειρότερη περίπτωση θα γίνω αυτοϊκανοποιούμενος με τη μουσική που κάνω.

Στο «Sinister Minister» συναντάμε guest performances όπως των Burton C. Bell, Dino Cazares και Tony Campos, μελών των Fear Factory, καθώς επίσης και του Tommy Victor των Prong και του Mark Gemini Thwaite. Μπορείτε να μας πείτε δυο κουβέντες για τη συνεισφορά τους; Και με ποιον θα θέλατε οπωσδήποτε να συνεργαστείτε ξανά;
Λοιπόν, ο Dino ήταν αυθεντικό μέλος των Skumlove όταν ξεκινήσαμε για πρώτη φορά. Έτσι, η συνεργασία μαζί του ήταν γρήγορη και εύκολη. Ο Burton είναι παλιός φίλος και πάντα μου άρεσαν τα φωνητικά του. Οπότε το να τον έχω στο album ήταν υπέροχο. Θα ήθελα πολύ να κάνω κι άλλα κομμάτια μαζί του. Ο Tommy είναι επίσης στενός φίλος και ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς. Το ότι έκατσα και έγραψα μαζί του τα tracks ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα. Με τον Mark Thwaite θα ήθελα πραγματικά να δουλέψω σε κάποιο album καθώς ο ίδιος είναι τόσο δημιουργικός και πολύ υφολογικός. Τσέκαρε το νέο σόλο LP του. Υπάρχει πραγματικό ταλέντο εκεί.

Με βάση τα όσα μας περιγράψατε νωρίτερα αντιλαμβανόμαστε ότι δυσκολευτήκατε αρκετά να βρείτε μία σωστή δισκογραφική εταιρία για τη δουλειά σας. Ποιο είναι το μάθημα που πήρατε μέσα από τη συγκεκριμένη εμπειρία;
Να μην επαναπαύεσαι και να μην φοβάσαι να ζητάς αυτά που θες μέσα από αυτή τη συμφωνία. Τελικά, στις μέρες μας και σε αυτή την ηλικία ο καθένας μπορεί να κυκλοφορήσει ένα album, αλλά το marketing και η υποστήριξη της προώθησης είναι τα πιο σημαντικά. Και αν η εταιρία δεν επιθυμεί να το κάνει αυτό, μπορείς κάλλιστα να το βγάλεις και μόνος σου.
Ποια ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά του EMP Label Group τα οποία σας ενέπνευσαν εμπιστοσύνη για να κυκλοφορήσετε το «Sinister Minister»;
Το ότι πατούσαν στη γη και είχαν τη στάση «μπαίνω κατευθείαν στο θέμα». Με τον David Ellefson να είναι μέρος της rock βιομηχανίας για τόσο καιρό και τους ανθρώπους που τρέχουν την εταιρία να έχουν επιλεγεί από τον ίδιο, αισθάνθηκα ότι είμαι σε καλά χέρια. Τους αρέσει η μουσική μου και κατανοούν την ιδέα μου και το τι θέλω να επιτύχω.

Ονομάστε μας τρία κομμάτια από το νέο σας album τα οποία θεωρείτε ως τα πιο «βρώμικα» και εξηγήστε μας και το γιατί.
Χαχαχα. Λοιπόν. Το «Dig You Like A Grave» που μιλά για την αγάπη στους νεκρούς. Το «New Perversion» είναι για τη λατρεία στα δόλια και βρώμικα μέρη της σεξουαλικότητας. Και το «Devil’s Darling» αναφέρεται σε άτακτα δαιμονικά κορίτσια από την κόλαση. Να σημειώσω εδώ μάλιστα ότι στο συγκεκριμένο κομμάτι είχαμε κι έναν καλό μουσικό που ζει μάλιστα στην Ελλάδα, τον Rich Melville, να παίζει ζωντανά σαξόφωνο. Πραγματικά όλα τα tracks είναι τόσο εξεζητημένα και διασκεδαστικά. Η μουσική πρέπει να είναι διασκεδαστική, βρώμικη και επαναστατική.

Ποιες είναι οι μεγαλύτερες παγίδες που κρύβονται στη μουσική βιομηχανία κατά τη γνώμη σας; Και μπορεί κάποιοι άνθρωποι να σταθούν εμπόδιο στην καριέρα κάποιου;
Οι μεγαλύτερες παγίδες; Οι ψεύτικες υποσχέσεις. Μερικές από τις μεγαλύτερες μπάντες που ξέρω ακόμη επιστρέφουν σπίτι μετά από κάποια περιοδεία και σε μία πρωινή δουλειά. Αν είσαι rock ή metal μπάντα, μην υποκύψεις στο «Πλήρωσέ μας πολλά λεφτά και θα σε κάνουμε super star!». Αν δεν μπορούν εκείνοι να επενδύσουν χρόνο σε σένα γνωρίζοντας ότι αποτελείς μία εγγυημένη επιτυχία δεν μπορείς να επενδύσεις χρήματα σε αυτούς. Δεν πληρώνω για να παίζω σε συναυλίες, δεν πληρώνω booking agents και managers εκ των προτέρων για κάτι το οποίο έκανα μια ζωή για τον εαυτό μου. Και πιστεύω σε μία μπάντα που έχει management. Κάποιους να σε καθοδηγούν στο ταξίδι αυτό, αλλά θα πρέπει να πάρουν το ρίσκο μαζί σου. Αν πιστέψουν σε σένα θα το κάνουν.

Θαυμάζετε κάποιους καλλιτέχνες διότι κάνουν κάτι το μοναδικό;
Οι περισσότεροι είναι παλιότεροι καλλιτέχνες. Οι Prong, Ministry, Killing Joke, Turbonegro, The Stooges, Faith No More. Δεν υπάρχουν πολλά νέα συγκροτήματα που να μου έρχονται στο μυαλό τα οποία να σπάνε πραγματικά φράγματα.

Έχετε κάποιο τρελό καλλιτεχνικό όνειρο το οποίο θα θέλατε επίσης να πραγματοποιήσετε;
Έχω κάνει τα περισσότερα από αυτά που είχα προγραμματίσει να κάνω καλλιτεχνικά. Ίσως το να σκηνοθετήσω μουσικά videos και να γίνω παραγωγός σχημάτων.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Θα πραγματοποιήσουμε περισσότερα live shows. Και θα δούμε που θα μας πάει αυτό το album. Ξέρεις, θέλω να απολαύσω όλη αυτή τη διαδρομή μέχρι να τελειώσει, προτού σκεφτώ το παρακάτω. Πολλοί από τους στίχους των κομματιών σας μας παροτρύνουν να απαιτούμε τα «θέλω» μας και να μην γονατίζουμε μπροστά σε κανέναν.

Τι ακριβώς είχατε στο μυαλό σας όταν τους γράφατε; Νιώθετε την ανάγκη να αφυπνίσετε τους ανθρώπους;
Θέλω απλά να είναι αληθινοί με τον εαυτό τους. Εγώ είμαι αυτός που είμαι. Μπορεί να είμαι πατέρας και σύζυγος και μουσικός και υπάλληλος και ο καθένας έχει τα καθήκοντά του, αλλά δεν κρύβω τον έναν από τον άλλον. Τα παιδιά μου γνωρίζουν τη μουσική μου, τα πιστεύω μου και αυτά που αντιπροσωπεύω. Ο καθένας θα έπρεπε να νιώθει καλά για το ποιος είναι και να μην αισθάνεται άσχημα για τις διαφορές που έχει με τους άλλους. Γνωρίζω ανθρώπους στην ηλικία μου οι οποίοι ακόμα κρύβουν πράγματα από τους γονείς και την οικογένειά τους. Αν νιώθεις ένοχος ή ντρέπεσαι για κάτι τότε δεν είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου ή τους άλλους.

Για ποιο λόγο ή πρόσωπο θα θυσιάζατε πράγματα τα οποία πρεσβεύετε;
Δεν θα θυσίαζα ποτέ αυτό που είμαι για να ικανοποιήσω τους άλλους. Αυτός είμαι εγώ, όπως στο τραγούδι «Know Your Enemy» – «I have no guilt I have no Shame, I plead the fifth I have nothing to say, no remorse no resent Don’t need no priest I have nothing to repent».

Η Ντέμη Αυλωνίτη εργάστηκε για δώδεκα χρόνια ως συντάκτρια στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας «Έθνος» και είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Τη χαλαρώνει απίστευτα το να κάθεται σε ένα δωμάτιο με ωραία θέα, παρέα με καλό φαγητό και μουσική (ακούει από τους ήχους της φύσης έως όπερα και heavy metal) . Δεν φοβάται να πει ούτε να ακούσει την αλήθεια. Πιστεύει πως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να γνωρίζουν πώς να παρέχουν τις Πρώτες Βοήθειες.