Οι Αμερικανοί SubRosa επισκέπτονται για πρώτη φορά τη χώρα μας και εμείς δε χάσαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε με την τραγουδίστρια/κιθαρίστρια Rebecca Vernon για το όραμα που έχει για το συγκρότημα, την θέση της για τη θρησκεία αλλά και τις προκλήσεις που έχει μια γυναίκα στη σύγχρονη πραγματικότητα της μουσικής βιομηχανίας.

Τα albums σας διαρκούν 60 και πλέον λεπτά το καθένα. Έχετε αμφισβητήσει ποτέ αυτή σας την στρατηγική, ιδιαίτερα στις μέρες μας, όπου πολλά συγκροτήματα συνηθίζουν να κυκλοφορούν singles, EPs ή μικρά σε διάρκεια LPs;
Είμαστε θιασώτες των μεγάλων σε διάρκεια albums, τα οποία απολαμβάνονται στην ολότητά τους. Θέλουμε τα albums μας να σε ταξιδεύουν μουσικά και τα κομμάτια να έχουν μια συνεχή ροή. Το ίδιο ισχύει και στιχουργικά, όπου θέλουμε ο ακροατής να έχει μια αφηγηματικότητα κατά την ακρόασή του. Προσπαθούμε να δομήσουμε τη θεματολογία μας, έτσι ώστε να υπάρχει μια φυσική συνέχεια. Αυτό συνέβη περισσότερο με το «For This We Fought The Battle Of Ages».

Δείχνει σαν μια διαρκής καλλιτεχνική πρόκληση όλο αυτό…
Ο περισσότερος κόσμος πλέον δείχνει πως θέλει επιφανειακούς ήχους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε πως δίνουμε στον κόσμο που μας ακούει κάτι περισσότερο.

Τα τελευταία χρόνια περιοδεύετε αρκετά. Πως έχει επηρεάσει όλο αυτό τον τρόπο που γράφετε τη μουσική σας; Συνθέτετε ενώ βρίσκεστε σε περιοδεία ή προτιμάτε την άνεση σας;
Πιστεύουμε στην «ζωντάνια» που έχει η σύνθεση, ίσως πλέον περισσότερο από ότι 3 χρόνια πριν. Ενδεχομένως οι περιοδείες μας έκαναν να σκεφτούμε έτσι. Πλέον όταν περιοδεύουμε δυσκολευόμαστε να γράψουμε νέο υλικό, ακόμα και όταν δίνουμε συναυλίες στην περιοχή μας, στο Salt Lake. Συνεπώς, συνηθίζουμε να αφιερώνουμε μερικούς μήνες αποκλειστικά στη σύνθεση.

Μιλώντας για ζωντανές εμφανίσεις, πόσο καλύτερους σας έχουν κάνει συναυλιακά οι εμπειρίες σας από μεγάλα festivals όπως το Hellfest ή το Roadburn;
Νομίζω πως και μόνο το γεγονός ότι δίνουμε συναυλίες, είναι από μόνο του μια ευθύνη απέναντι στο κοινό που μας παρακολουθεί. Είναι πολύ όμορφο να γνωρίζεις ανθρώπους που έχουν κάνει ένα ταξίδι 5 και παραπάνω ωρών μόνο και μόνο για να σε δουν ζωντανά. Πλέον το βλέπουμε όλο και περισσότερο στα live shows μας. Δεν έχει σημασία αν παίζεις σε ένα festival όπως το Roadburn ή δίνεις ένα club show για 100 ανθρώπους. Ποτέ δε ξέρεις τι είναι αυτό που πραγματικά βιώνει ο καθένας που σε βλέπει ζωντανά. Πάντα έχω μέσα μου το βάρος αυτής της ευθύνης.

Η τρομοκρατικές επιθέσεις στο θέατρο Bataclan το 2015 αλλά και η πολύ πρόσφατη στο show της Ariana Grande στο Manchester στην Αγγλία, έχουν θορυβήσει τους πάντες. Πόσο πιστεύεις ότι έχει επηρεαστεί η βιομηχανία γύρω από της περιοδείες καλλιτεχνών, ιδιαίτερα δε για μπάντες όπως η δική σας;
Προσωπικά βιώνω αυτές τις τρομοκρατικές επιθέσεις σαν μια βίαιη εισβολή σε πολύ προσωπικές στιγμές ανθρώπων. Για μερικούς από αυτούς, οι συναυλίες είναι ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγουν από την καθημερινότητα τους, είναι εν μέρει μια «ιερή» διαδικασία.

Όταν δώσαμε μια συναυλία στο Παρίσι τον περασμένο Οκτώβρη, είδα τους Παριζιάνους να έχουν γεμίσει τον χώρο και να μη φοβούνται. Αυτό ήταν κάτι που με ταρακούνησε. Οι άνθρωποι αυτοί ήταν αποφασισμένοι να μην αφήσουν τις επιθέσεις στο Bataclan  να μπουν ανάμεσα σε αυτούς και σε κάτι που αγαπούν. Ήταν η απόφασή τους να μη μείνουν κλεισμένοι στα σπίτια τους, περιμένοντας έναν αργό θάνατο.

Όλα αυτά τα ξανασκέφτηκα τώρα με τις επιθέσεις στο show της Ariana Grande. Τη νύχτα εκείνη γινόντουσαν χιλιάδες άλλες συναυλίες στον κόσμο. Σε bars, συναυλιακούς χώρους, αρένες, κρουαζιερόπλοια και στάδια στις Η.Π.Α, σε όλη την Ευρώπη, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, την Αφρική τη Λατινική Αμερική, την Καραϊβική, την Ιαπωνία. Δεν γίνεται όμως αυτή η Ρώσικη ρουλέτα να σε εμποδίσει να ζήσεις τη ζωή σου.

Το «For This We Fought The Battle Of Ages» είναι επηρεασμένο από το βιβλίο «We» που εκδόθηκε το 1921 και ανήκει στον Yevgeny Zamayatin. Ωστόσο, στο τελευταίο κομμάτι «Troubled Cells» εκφράζεις τις προσωπικές σου ανησυχίες, απέναντι σε κάθε είδους θρησκευτικές προκαταλήψεις και ντιρεκτίβες. Είναι κάτι που σκοπεύεις να κάνεις και στο μέλλον;
Όχι, δε νομίζω. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Έπρεπε πάντως να πω κάτι, να εναντιωθώ σε αυτό που συμβαίνει, αλλιώς θα ήταν σα να είμαι και εγώ συμμέτοχη με τη σιωπή μου.

Στο παρελθόν έχεις υποστηρίξει αρκετά τις θέσεις και τα δικαιώματα αρκετών κοινωνικών ομάδων, όπως για παράδειγμα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Είσαι όμως και Μορμόνα. Πόσο δύσκολο είναι λοιπόν να δεχθείς τις θρησκευτικές ντιρεκτίβες, ιδιαίτερα όταν διαφωνείς πλήρως με αυτές;
Έχω αμφισβητήσει αυτές τις θρησκευτικές οδηγίες από όπου και αν προέρχονται, από όποια θρησκεία και αν πηγάζουν. Έχω πλέον αποδεχθεί πως οι εκκλησίες διοικούνται από ανθρώπους και συνεπώς είναι έρμαια συναισθημάτων όπως ο φόβος, η προκατάληψη και η αλαζονεία. Πιστεύω πως κάποιοι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους μοχθηρία, αλλά προτιμώ να σκέφτομαι πως οι περισσότεροι δεν είναι κακοί, απλά αγνοούν την αλήθεια και είναι αμαθείς. Όπως και να έχει, η συνείδησή μου είναι αυτή που μου λέει τι να δεχθώ και τι όχι πάνω σε ένα θέμα.

Πρόσφατα είχα την χαρά να πάρω μια συνέντευξη από την Chelsea Wolfe, η οποία μου μίλησε για τις διακρίσεις που γίνονται σε βάρος των γυναικών στη μουσική βιομηχανία. Ποιές είναι οι δικές σου σκέψεις πάνω στο θέμα;
Έχω βιώσει τον σεξισμό και εγώ σε όλες τις δουλειές που έκανα στο παρελθόν, αλλά και με τις μπάντες που έπαιζα παλιότερα. Ευτυχώς τέτοιες συμπεριφορές είναι ελάχιστες στον doom metal χώρο, κάτι που θεωρώ ιδιαιτέρως προοδευτικό για το είδος μας. Γενικά, οι γυναίκες αντιμετωπιζόμαστε με σεβασμό και αισθανόμαστε τυχερές για αυτό. Νομίζω πως η Chelsea αναφέρεται σε μεγαλύτερες σκηνές και είδη μουσικής, κάτι που είναι λογικό μιας και αποτελεί μεγαλύτερο όνομα από εμάς. Και είμαι σίγουρη πως έχει ζήσει αυτά που αναφέρει. Σκέψου για παράδειγμα πως το περιοδικό Revolver εκδίδει κάθε χρόνο το τεύχος με «Τις πιο καυτές θηλυκές υπάρξεις» στο metal.

Εμείς σαν SubRosa προσπαθούμε να εναντιωθούμε σε όλο αυτό και την εμπορευματοποίηση του γυναικείου φύλου. Πλέον όμως οι εταιρίες χρησιμοποιούν το sex για να πουλήσουν τα πάντα, από αποσμητικά μέχρι και cornflakes. Δεν μας εκπλήσσει τίποτα.

Θεωρείς πως το «For This We Fought The Battle Of Ages» ήταν το πλέον απαιτητικό μουσικό σας δημιούργημα, τόσο καλλιτεχνικά όσο και στιχουργικά, ιδιαίτερα μάλιστα από τη στιγμή που πρόκειται για concept album;
Ναι, είμαι πεπεισμένη πως πρόκειται για την πιο ουσιαστική και απαιτητική μας δουλειά, τόσο συνθετικά όσο και στιχουργικά. Πιέσαμε τους εαυτούς μας αρκετά και αντιμετωπίσαμε πολλές προκλήσεις. Φαντάσου πως πολλές ιδέες μας κατέληξαν στο καλάθι των αχρήστων. Νομίζω πως το album αποτυπώνει αυτό που θέλαμε να κάνουμε και ας ήταν πιο πολύπλοκο το αποτέλεσμα. Ίσως ο κόσμος χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να «δεθεί» μαζί του, αλλά αυτό είναι ΟΚ για μας.

Σε μια από τις συνεντεύξεις σου διάβασα πως ελπίζεις η τέχνη να αλλάξει τον κόσμο. Δε θεωρείς κάτι τέτοιο ουτοπικό;
Όχι, η τέχνη αλλάζει τον κόσμο, κάθε μέρα, άλλοτε λίγο και άλλοτε πολύ. Η λογοτεχνία, ο κινηματογράφος, η μουσική, η ζωγραφική… όλες αυτές οι τέχνες μας αφυπνίζουν και μας δίνουν οπτικές που μπορεί να μην είχαμε. Η τέχνη μας ενώνει, μας φέρνει κοντά. Νιώθω πως είναι καλό να πιστεύεις ότι ένα καλλιτεχνικό σου δημιούργημα μπορεί να κάνει διαφορά, ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο. Ακόμα και αν πρόκειται για εσένα τον ίδιο. Πάντα ελπίζω, είναι καλύτερο να έχεις ελπίδα παρά να αφήνεσαι στον εφιάλτη γύρω σου.

Έχετε ξεκινήσει να γράφετε νέα μουσική; Πότε θα πρέπει να αναμένουμε το επόμενο δισκογραφικό σας βήμα;
Δεν έχουμε ξεκινήσει να γράφουμε νέα κομμάτια ακόμα. Ολοκληρώνουμε το τελευταίο σκέλος της περιοδείας μας και μετά θα αφιερωθούμε στη σύνθεση νέου υλικού.

Στα εξώφυλλα των δύο τελευταίων σας albums ποζάρει μια μελαχρινή θηλυκή φιγούρα. Υπάρχει συσχετισμός ή κάποιο concept που θα πρέπει να γνωρίζουμε;
Πρόκειται για δύο γυναικείες φιγούρες που συμβολίζουν διαφορετικά πράγματα, έχουν όμως και κάποια κοινά. Το κορίτσι στο εξώφυλλο του «More Constant Than The Gods» συμβολίζει τον θάνατο, όχι όμως τον κλασικό «θεριστή» (σ.σ: Grim Reaper, όπως είπε) που συνήθως έχουμε στο μυαλό μας. Η κοπέλα στο «For This We Fought the Battle Of Ages» είναι μια από τους δύο βασικούς χαρακτήρες στο «We». Είναι αυτή που ηγείται της επανάστασης εναντίον της δυστοπικής κυβέρνησης στην One State.

Έχω μια ακόμα τελευταία ερώτηση. Θα παίξετε για πρώτη φορά στη χώρα μας. Ποιές είναι οι σκέψεις σας; Υπάρχουν άλλα μέρη που θα θέλατε πολύ να παίξετε και μέχρι τώρα δεν το έχετε καταφέρει;
Θέλαμε πάντα να έρθουμε στην Ελλάδα. Ειδικά από τότε που οι φίλοι μας στους Witch Mountain έπαιξαν εκεί τρία χρόνια πριν και μας είπαν τα καλύτερα για αυτή τους την εμπειρία. Δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα και ανυπομονώ να δω την Αθήνα, να γευτώ το υπέροχο φαγητό σας και να δω τα αξιοθέατα. Μάλιστα έχουμε προγραμματίσει να μείνουμε μια μέρα παραπάνω έτσι ώστε να δούμε την πόλη.

Η Ιαπωνία και η Αυστραλία είναι δύο ακόμα μέρη που θα θέλαμε να παίξουμε, αλλά αυτό είναι μάλλον κάτι που θα πρέπει να περιμένει λίγο ακόμα.

Rebecca ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα.
Σε ευχαριστώ πολύ και εγώ για τον χρόνο σου και για αυτή τη συνέντευξη.

ΝΙΚΟΛΑΣ ΤΟΛΙΚΑΣ
Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να βομβαρδίζει το internet με ύλη. Αγαπάει το βινύλιο και πιστεύει πως η μαγεία της rock μουσικής βρίσκεται στις πιο απλές μορφές της.