Posted On 22 Δεκεμβρίου 2015 By In ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ With 1093 Views

Συνέντευξη: Thee Holy Strangers

Με το καταπληκτικό ομώνυμο ντεμπούτο τους να έχει ήδη κερδίσει τις εντυπώσεις, ο Αλέξης Καλοφωλιάς μιλάει στο rockyourlife.gr για την κολεκτίβα των Thee Holy Strangers, το παρόν και το μέλλον του συγκροτήματος καθώς και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα πράγματα που αξίζει τον κόπο να διαβάσετε…

Καλησπέρα και συγχαρητήρια για το καταπληκτικό σας album. Κόλλησα, γιατί δεν είχα φανταστεί μια τέτοια δουλειά ακόμα και όταν είδα τα ονόματα των συντελεστών. Τέτοιο ήχο από τα 60s, τα 70s, αλλά και με τόσες αναφορές στα πρώιμα 90s δε περίμενα. Ήταν λες και ξαναπήγαινα βράδυ στο Decadence. Η πρώτη και πιο τετριμμένη ερώτηση θα είναι η προφανής… Πώς διαλέξατε το όνομα σας;
Ευχαριστούμε πολύ. Το όνομά μας είναι μια αναφορά στον ρόλο του ξένου και στην ιερότητα με την οποία περιβάλλεται στην παράδοση των ανθρώπων, κάτι που στις μέρες μας θα μπορούσε να ακουστεί μόνο σαν πικρό αστείο: Όλοι αντιλαμβάνονται πόσο εύκολα μπορείς να βρεθεί ο καθένας στη θέση του παρείσακτου «άλλου», αν ανήκει στους πολλούς και όχι στις ελίτ αυτού του κόσμου. Το όνομα είχε εμφανιστεί στην αρχή της αναζήτησης, και έπειτα από πολλές ιδέες αναδύθηκε ξανά με ευκολία. Κατά κάποιο τρόπο μας διάλεξε, δεν το διαλέξαμε.

Το σχήμα αποτελείται από μουσικούς με μεγάλη εμπειρία αλλά και φήμη στην ανεξάρτητη σκηνή των 80s, 90s, παρόλα αυτά μόνο οι The Earthbound θα μας προϊδέαζαν για το τί θα ακολουθήσει. Πώς προέκυψε η δημιουργία των Thee Holy Strangers;
Υπήρχαν κάποια τραγούδια που είχαμε δουλέψει με τον Νίκο (Νίκος Φυσσάκης, κιθαρίστας και ιδρυτική μορφή των Dustbowl) σε ακουστική, πρωτόλεια μορφή και η διάθεση να προχωρήσουμε σε κάτι καινούργιο, πέρα από τις μπάντες στις οποίες ήδη συμμετείχαμε. Από εκεί και πέρα τα πράγματα κύλησαν με τα πάνω και τα κάτω τους και έπειτα από κάποιο διάστημα η ομάδα είχε αποκτήσει τα μέλη της και δούλευε τα τραγούδια. Υπήρξε από όλους μια σιωπηλή συμφωνία ότι στο σημείο που βρισκόμαστε σαν μουσικοί και σαν προσωπικότητες, θα κάναμε ό,τι χρειαζόταν για να προκύψει κάτι που θα μας ικανοποιούσε στο έπακρο. Ήμαστε όλοι ζορισμένοι από τη δύσκολη καθημερινότητα και θέλαμε να «γυρίσουμε» την κατάσταση μέσα από μία σύμπραξη.

Η συμμετοχή σας σε σχήματα σαν τους The Earthbound, The Last Drive, Dustbowl, Μake Believe, Nightstalker σας δίνει τον χαρακτηρισμό του supergroup άνετα. Πώς αισθανθήκατε και πως σας επηρέασε, αν σας επηρέασε, το βάρος των προηγουμένων σχημάτων σας και της επιτυχίας τους στην Ελληνική αλλά και γενικότερα στην rock σκηνή;
Προσωπικά δεν με ενθουσιάζει ο χαρακτηρισμός του supergroup – δημιουργεί περιττές προσδοκίες, άλλωστε έχει προκύψει από ένα μουσικό σύμπαν που αφορούσε καλλιτέχνες με τελείως διαφορετική κλίμακα απεύθυνσης – και μου φαίνεται αλλόκοτο να τον ακούω για τα άτομα που αποτελούν τους Thee Holy Strangers. Ας πούμε ότι είμαστε μερικοί ξεροκέφαλοι τύποι, που επιμένουν να έχουν απορίες για το πώς μπορείς να φτιάξεις μουσική που θα σε πάει ένα βήμα παρακάτω.

Πριν το album είχε κυκλοφορήσει και προκαλέσει αίσθηση το 7″ («Fiery Road/Trouble On Trouble»). Γιατί έγινε αυτή η κίνηση; Προπομπός ή θέλατε να δοκιμάσετε τα νερά;Το single κυκλοφόρησε με το zine Fractal Press, και ήταν αφετηρία και προορισμός ταυτόχρονα, γιατί με τον Παναγιώτη (Μπάρλα, εκδότη του Fractal Press) μας συνδέει μια πολύχρονη φιλία και κοινά όνειρα έχει βρεθεί κοντά στο group από την πρώτη στιγμή και η συγκεκριμένη κυκλοφορία ήταν κάτι πολύ φυσικό. Η ηχογράφηση του single μας βοήθησε να ξεπεράσουμε ένα πρόβλημα εκείνων των μηνών, όταν ο Κώστας (Digital Alkemist, ο drummer του group) είχε χτυπήσει το χέρι του και χρειάστηκε να κάνουμε μια μικρή ανάπαυλα. Έγινε κάπως ανορθόδοξα, καθώς αναγκαστήκαμε να ηχογραφήσουμε τα τύμπανα πάνω από τα τελικά tracks. Τελικά πήγε μια χαρά και ήταν ένα πρώτο βήμα.

Πού κι πώς συντέθηκε το album; Δουλεύετε με την λογική του τζαμαρίσματος ή κάποιος φέρνει τα τραγούδια έτοιμα; Ποιός ή ποιοί είναι ο υπεύθυνος/οι για τις συνθέσεις, δεδομένου του ότι είσαστε και πολλά άτομα στο συγκρότημα.
Τα τραγούδια ξεκινούν από εμένα, και βρίσκουν τον δρόμο τους μέσα από τις ιδέες των υπόλοιπων Holy Strangers. Το μουσικό περιβάλλον έχει τη δική του δυναμική, που τα διαμορφώνει. Δεν υπάρχει συγκεκριμένος τρόπος, άλλα καρφώνονται στο μυαλό σου για μήνες, σαν ένας ασυνείδητος τρόπος να διαπραγματευτείς την πραγματικότητα, και άλλα προκύπτουν «στο φτερό», σαν ένα αυθόρμητο ξέσπασμα που έρχεται από το πουθενά.

Πόσο δύσκολο ήταν να βρείτε τον κατάλληλο παραγωγό για τον ήχο σας; Ειδικά στην Ελλάδα που γενικά η έννοια του παραγωγού, έχει συνδεθεί περισσότερο με αυτή του μηχανικού ήχου, ηχολήπτη;
Αυτό δεν μας απασχόλησε, γιατί ο Jim (Spliff, ηχολήπτης του συγκροτήματος και παραγωγός του δίσκου) ήταν δίπλα στην μπάντα από την πρώτη στιγμή και συμμετείχε στο στήσιμο του ηχητικού τοπίου των Thee Holy Strangers σε όλα τα στάδια, από την προ-παραγωγή μέχρι το mastering. Συγχρόνως η (καλή) τύχη το έφερε να ηχογραφήσουμε στο Shakti Sound Studios του Simon Νικολαΐδη, ένα χώρο φτιαγμένο για τη μουσική που παίζουμε, και αυτό μας έβαλε σε πειρασμό να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο το στούντιο σαν ένα ακόμα όργανο στην ηχογράφηση. Ο Simon έδινε υπόσταση στις ιδέες μας με έναν πολύ φυσικό τρόπο, έχοντας τη γνώση των δυνατοτήτων του χώρου.

Ακούγοντας το album είναι σαν να ακούς μια μίξη κλασικού rock n roll των 50s, ολίγη από country και τον ήχο του Nashville, λίγο Νότιο rock όπως Skynyrd, Marshall Tucker Band αλλά και στοιχεία από την σκηνή των 90s (Walkabouts, Mazzy Star). Επίσης, υπάρχουν και αρκετά 70s στοιχεία από Eagles και Joplin. Πώς προκύψαν αυτές οι μίξεις επιρροών;
Πιστεύω ότι έρχονται από το κάθε μέλος, από τον τρόπο που ήθελε να συμμετάσχει στο κάθε κομμάτι με τις επιρροές και το ύφος του. Οι δομές των τραγουδιών είναι απλές, ο καθένας τους έχει ένα δρόμο πίσω του, και συναντιέται με τους άλλους τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Μια κανονική μπάντα, που απαιτεί αφοσίωση και συνέχεια. Όλα αυτά που αναφέρεις ίσως υπάρχουν λιγότερο ή περισσότερο έντονα στη μουσική μας, αλλά δεν έγινε σκόπιμα, είναι μνήμες που παραμένουν ενεργές.

Έχετε δύο τραγουδίστριες, υψηλών προδιαγραφών και αρμονίες που σε πηγαίνουν στις καλύτερες μέρες των 70s και περισσότερο των 90s. Πώς καταφέρνετε να τις χωρέσετε στα τραγούδια αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις; Πώς επιμερίζεται ο όγκος των τραγουδιών ανάμεσα στις τραγουδίστριες και τον τραγουδιστή και πόσο εύκολο θα είναι να αναπαράγετε τα δεύτερα φωνητικά που πραγματικά φέρνουν στο νου τις καλύτερες μέρες των country/southern rock σχημάτων των 70s;
Το γυναικείο φωνητικό section των Thee Holy Strangers είναι αληθινό powerhouse, δεν θα μπορούσα να νιώθω πιο όμορφα. Η Φλώρα και η Τζένη έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις και αυτό κάνει το πράγμα πιο ενδιαφέρον. Οι live εκτελέσεις δεν είναι πρόβλημα, ίσα-ίσα η έμπνευση του κόσμου και της στιγμής τις κάνει να ακούγονται ακόμα πιο συναρπαστικές. Έτσι κι αλλιώς δεν υπήρξαν πολλά overdubs στις φωνές, οι αρμονίες ακούγονταν τόσο ολοκληρωμένες εξαρχής που δεν χρειάστηκαν.

Τα αγαπημένα μου κομμάτια από το album είναι τα «Trouble Οn Trouble», «Orbit», «Fiery Road (Revisited)» και «Angel Οf Danger». Εσύ ποια ξεχωρίζεις;
Ίσως κάποια τραγούδια βρήκαν τον εαυτό τους πιο αβίαστα στο στούντιο απo ότι άλλα. Τo «Orbit» και το «Angel» είναι ανάμεσά τους, σίγουρα. Το πρώτο απέκτησε έναν μυσταγωγικό χαρακτήρα, και το «Angel» φτιάχτηκε σχεδόν στο studio, σε ένα session. Μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που τα κορίτσια ταυτίστηκαν με το ρόλο τους στο καθένα. Το «S.P. Blues» νομίζω ότι ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Το «Desolation Revelation» δεν το είχαμε τελειωμένο στο μυαλό μας, το είχαμε παρουσιάσει μόνο σε ένα live, και πραγματικά μας εξέπληξε. Το ίδιο και το «Strange Cat Incident». Υποθέτω πως όλο αυτό δεν είναι παρά ένας τρόπος για να πω ότι δεν μου είναι εύκολο να τα ξεχωρίσω.

Πόσο ευχαριστημένοι είστε από την συνεργασία σας με την Lab Records και πως προέκυψε αυτή;
Έχουμε αδελφική σχέση με τα παιδιά του Lab. Με τον Πάνο παίζαμε μαζί στους Earthbound και έπαιζε τύμπανα αρχικά στους Holy Strangers – είναι πρώην μέλος της μπάντας. Επίσης, ο Νίκος από Labyrinth μας στήριξε έμπρακτα, όπως και τα παιδιά από το Merlin Music Box. Το πιο γόνιμο είναι πως καταλαβαίνεις ότι πολλοί άνθρωποι έχουν μοιραστεί το όραμά σου και έχουν κάνει προσωπική τους υπόθεση τον δίσκο των Holy Strangers, και αυτό σε απογειώνει.

Αλήθεια, ποιός είχε την ιδέα για το εξώφυλλο;
Ο Πέτρος Βούλγαρης από την κολεκτίβα Indyvisuals, είναι το άτομο που φιλοτεχνεί και τις αφίσες μας. Η επιλογή δεν προέκυψε τυχαία, έχουμε συζητήσει πολύ πριν ακόμα φτιαχτούν οι Strangers. Από εκεί και πέρα συμβάλλει με την εικόνα του με τον ίδιο τρόπο που θα συνέβαλε ένας μουσικός σε ένα τραγούδι. Ξέρει ακριβώς την εικονογραφία που ντύνει τη μουσική μας και νιώθουμε πολύ όμορφα με αυτή τη συνεργασία.

Thee_Holy_Strangers_Inside2

Οι στίχοι σας θεωρείτε πώς είναι προσωπικοί; Πόσο σας έχουν επηρεάσει οι καταστάσεις στην Ελλάδα του σήμερα στο στιχουργικό κομμάτι. Αν σας έχουν επηρεάσει… Από που αντλείται τη θεματολογία σας και ποιός είναι υπεύθυνος για τους στίχους;
Είναι δυνατόν να μην μας έχουν επηρεάσει; Οι στίχοι είναι μια προσπάθεια – εκ προοιμίου μάταιη, αλλά δεν πειράζει – να διαπραγματευτούμε όλο αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα της καταστροφής και σε έναν κόσμο που βουλιάζει σε μια υπερ-βίαιη δυστοπία, όπου ο εικονικός τρόπος πρόσληψης της πραγματικότητας θυμίζει τα μυθιστορήματα του Phillip K. Dick. Η εποχή μας είναι η πρώτη φορά που το rock n roll στην Ελλάδα αναμετριέται με μια τόσο δύσκολη πραγματικότητα από κοινωνική και οικονομική άποψη, και το να μη χάσει το λόγο του μέσα στις συνθήκες κοινωνικής ερήμωσης, είναι μεγάλη πρόκληση.

Το album έχει δώδεκα συνθέσεις. Να υποθέσω ότι σας συναυλίες σας θα παίζετε κάποια διασκευή; Σκέφτεστε να βάλετε κομμάτια από σας δουλειές ορισμένων πρώην σχημάτων σας, που ίσως ταίριαζαν;
Υπάρχουν κάποιες διασκευές που παίζουμε, και τις τοποθετούμε μέσα στο υλικό του group, γιατί μας αρέσει να τις κάνουμε δικές μας όσο περισσότερο γίνεται. Αφανή στάνταρ, κάποια κομμάτια του Link Wray, τέτοια πράγματα που τα προσαρμόζουμε στο δικό μας ήχο. Μια διασκευή χωρίς «πείραγμα», που δεν σε περιλαμβάνει, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Έχουμε παίξει σε μια-δυο περιστάσεις κομμάτια των Earthbound, αλλά αυτή τη στιγμή μας έχει συναρπάσει το υλικό του δίσκου, αυτός είναι ο κορμός του σετ μας.

Πώς βλέπετε την rock σκηνή στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη. Υπάρχει χώρος για σχήματα σαν εσάς; Θεωρείτε πως αν βρισκόσασταν στις ΗΠΑ ο ήχος σας θα είχε μεγαλύτερη επιτυχία και απήχηση;
Από δημιουργική άποψη στην Ελλάδα τα πράγματα είναι σε άνθηση, αν και από άποψη υποδομών και συνθηκών έχουν πάρει την κάτω βόλτα την εποχή της κρίσης όπως είναι αναμενόμενο. Είναι δύσκολο να συντηρηθεί μια μπάντα. Είναι παράξενο όμως συναντάς ανθρώπους που έχουν να αντιμετωπίσουν ένα σωρό αναποδιές στην προσωπική τους ζωή αλλά το να παίζουν μουσική είναι για αυτούς αδιαπραγμάτευτο, και αυτό σε συγκινεί αφάνταστα. Από την άλλη, δεν θυμάμαι κάποια εποχή που ήταν πιο εύκολο να παίξει κάποιος εκτός Ελλάδας, πράγμα πολύ αισιόδοξο.

Δεν μας απασχόλησε ποτέ αν υπήρχε χώρος για αυτό που κάνουμε, ο μόνος χώρος που μπορείς να διεκδικήσεις είναι ο χώρος που μπορεί να καταλάβει ένα καλό τραγούδι. Σήμερα δεν υπάρχει χώρος για hype, με το πάτημα ενός κουμπιού μπορείς να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάει ο καθένας. Δεν μπορώ να σου απαντήσω αν θα είχαμε μεγαλύτερη απήχηση σε περίπτωση που βρισκόμαστε στις Η.Π.Α., αν είχαμε μεγαλώσει εκεί ίσως να μην παίζαμε αυτό που παίζαμε, σίγουρα θα ήμαστε εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι.

Thee_Holy_Strangers_main

Ποιά είναι τα μελλοντικά σας σχέδια. Πόσο σύντομα θα έρθει σύντομα και ένα δεύτερο album; Έχετε νέα τραγούδια έτοιμα?
Περιμένουμε την κυκλοφορία του album σε βινύλιο (από την Lab και την Labyrinth of Thoughts) τον Φλεβάρη και μέχρι τότε έχουμε αρκετές εμφανίσεις στην Αθήνα, και ελπίζουμε και στην επαρχία. Υπάρχουν ιδέες, και το επόμενο διάστημα θα αρχίσουμε να τις δουλεύουμε.

Πες μου έναν λόγο να προτιμήσει το album σας ανάμεσα στις τόσες νέες κυκλοφορίες.
Μπορώ να σκεφτώ χιλιάδες αλλά δεν έχει νόημα να μιλήσω για αυτούς. Πάντα έχει να κάνει με αυτά που έχει μέσα του ο ακροατής, όχι με αυτά που προσδοκά ο μουσικός.

Θεωρείτε οτι ο όρος Americana σας εκφράζει όταν περιλαμβάνει σχήματα τόσο διαφορετικά όσο οι Calexico αλλά και οι Wilco;
Προσωπικά δεν μου λέει και πολλά. Αυτή ήταν η μουσική που άκουγα από μικρός, και το λέγαμε rock. Ο όρος Americana με «βρήκε στην πορεία». Τον χρησιμοποιώ μόνο για λόγους ευκολίας.

Υπάρχουν πλάνα για περιοδεία; Τι γίνεται σε αυτό το μέτωπο;
Είναι νωρίς ακόμα, ας κάνει ο δίσκος έναν πρώτο «κύκλο», και βλέπουμε.

Τώρα κάτι πιο δύσκολο, μερικές λέξεις για τους παρακάτω καλλιτέχνες:
Walkabouts: Τίμια μπάντα, αλλά δεν με ενθουσίασαν ποτέ.
Wilco: Τεράστιο εύρος επιρροών και συναισθημάτων – δεν μπορείς να μην τους θαυμάσεις.
Calexico: Το μουσικό υβρίδιο μιας «δύσκολης» μεθορίου, που η ιδιαιτερότητά του και ο αγγλικός στίχος το έκαναν παγκόσμιο.
Lynyrd Skynyrd: Η πρώτη τους περίοδος είναι μαγική. Με τρελαίνει ο συνδυασμός του κλασσικότροπου πιάνου με τις «φιδίσιες» κιθάρες.
Neil Young: Τι μπορεί να πει κανείς; Η παγκόσμια ήπειρος της ελευθερίας.
Flying Burrito Brothers/Gram Parsons: Μουσική αδυναμία τόσο των Holy Strangers, όσο και προσωπική. Κάθε ιστορία του είναι ένα ολόκληρο μυθιστόρημα. Ένας ιδιαίτερος, ιδιοσυγκρασιακός πρωτοπόρος.
The Eagles: Καλοί μουσικοί, αλλά δεν μου είπαν ποτέ πολλά πράγματα. Το «σύμπαν» τους μου ήταν πάντα αδιάφορο.

Ευχαριστώ πολύ για αυτή την κουβέντα. Κλείσε όπως θέλεις εσύ αυτή την συνέντευξη…
Θα ήθελα να κλείσω με τις δικές μου ευχαριστίες, και την ευχή να ξημερώσουν πιο όμορφες μέρες για όλους μας.

Tags :

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ

Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.