Με πάνω από 30 χρόνια στο κουρμπέτι, οι Warrant είναι μία από αυτές τις μπάντες που πάντα φέρνουν το χαμόγελο στους λάτρεις του ποιοτικού αμερικάνικου hard rock, glam κλπ. Με κυκλοφορίες όπως το «Dirty Rotten Filthy Stinking Rich» και φυσικά το «Cherry Pie» έγραψαν το όνομα τους με χρυσά γράμματα στην ιστορία του είδους δίπλα στα υπόλοιπα μεγάλα ονόματα όπως οι Motley οι Ratt και οι Poison.

Φέτος κυκλοφορούν το εξαιρετικό «Louder Harder Faster», το δεύτερο συνεχόμενο δίσκο με τον Robert Mason (ex-Lynch Mob) και το rockyourlife.gr μιλάει με τον drummer του σχήματος Steven Sweet για τα πάντα. Για τη μπάντα, το glam, τις περιοδείες, τους Nirvana, τον Trump. Στις επόμενες γραμμές θα διαβάσετε μια ιδιαίτερα ζεστή και ουσιαστική συνέντευξη.

Καλησπέρα από την Ελλάδα. Σε τι φάση βρίσκεται το συγκρότημα;
Είμαστε μια χαρά, ο καινούργιος δίσκος μ.ολις κυκλοφόρησε και προήλθε μετά από σκληρή δουλειά όπως πάντα! Βασικά μόλις επιστρέψαμε από το Las Vegas όπου κάναμε το release party του album και περάσαμε φίνα! Είναι πάντα πολύ ωραίο το συναίσθημα της κυκλοφορίας ενός νέου δίσκου και μπορείς να μοιραστείς με τον κόσμο τους καρπούς των κόπων σου.

Δώσε μας το στίγμα του «Louder Harder Faster». Προσωπικά το θεωρώ ό,τι πιο αξιοπρεπές μπορούσα να ακούσω από τους Warrant εν έτει 2017 και ικανοποιήθηκα πλήρως.
Σ’ ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια! Είμαστε όλοι πολύ ενθουσιασμένοι με αυτό, είμαι πολύ περήφανος για τον τρόπο που δουλέψαμε ώστε να φτάσουμε στο αποτέλεσμα που φτάσαμε. Σίγουρα θέλαμε να προχωρήσουμε ένα βήμα παρακάτω σε σχέση με την προηγούμενη κυκλοφορία μας το «Rockaholic» παρά να αναπαράγουμε με στείρο τρόπο το στυλ των Warrant στα 90s, αναδεικνύοντας την πρόοδο της μπάντας τα τελευταία χρόνια και να περάσει αυτό στον κόσμο.

Tο μαλλί πάει κι έρχεται αλλά η μουσική είναι αυτή που μένει. Θεωρώ τον όρο, hair metal παρωχημένο.

Πως είναι η συνεργασία σας με τον Robert Mason; Δεύτερο σερί album με τον Mason στην ταλαίπωρη και δύσκολη, για ένα group όπως οι Warrant, θέση του τραγουδιστή.
Ο Robert είναι εκπληκτικός. Σαν τραγουδιστής, frontman, φίλος και μουσικός, είναι όλα τα λεφτά. Είναι ωραίο να μην ανησυχούμε για το αν η μπάντα έχει τη δύναμη να συνεχίσει ή όχι, ξεκάθαρα την έχει. Από τότε που ήρθε στο group ο Robert, νιώθουμε μια πληρότητα σε όλους τους τομείς.

Το ομώνυμο κομμάτι του δίσκου είναι ιδιαίτερα κολλητικό, προσωπικά μου θύμισε κάτι φοβερές στιγμές των Britny Fox. Πες μου για το τραγούδι και για το βίντεο.
Ο τίτλος «Louder, Harder, Faster» βγήκε από το στόμα του Robert ένα βράδυ που ήθελε να εμψυχώσει το κοινό σε μια συναυλία και περικλείει όλο αυτό το συναίσθημα που θέλουμε να δημιουργούμε σε κάθε live. Όταν ήρθε η στιγμή να δουλέψουμε το υλικό του album μας ήρθε κατευθείαν στο μυαλό ως τίτλος. Το βίντεο γυρίστηκε κατά την «Εβδομάδα Ποδηλάτου» στο Phoenix και θέλαμε να πιάσουμε τον παλμό του event. Παράλληλα θέλαμε να προσθέσουμε το κωμικό στοιχείο, κάτι που προσπαθούσε ανέκαθεν η μπάντα να κάνει.

Πες μου λίγα λόγια για τη διασκευή στο Merle Haggard (I think I’ll just stay here and drink). Πως προέκυψε ως ιδέα;
Πέρυσι μας προσέγγισε η οργάνωση Pro Bull Riders για να παίξουμε στα τελικά του διαγωνισμού τους στο Las Vegas. Ξεκινήσαμε έτσι μια κάποια συνεργασία κι όταν βάλαμε μπροστά τη διαδικασία του Louder.. μας ζήτησαν να κάνουμε μια διασκευή στο εν λόγω τραγούδι ως το επίσημο τραγούδι τους. Ήταν μια από αυτές τις περιπτώσεις όπου μας παρουσιαστηκε η ευκαιρία και την αρπάξαμε αμέσως. Εκτοτε έχουμε κάνει κάποιες συναυλίες για λογαριασμό του οργανισμού ενώ ήταν οι χορηγοί μας για το party που κάναμε για την κυκλοφορία του δίσκου.

To «Cherry Pie» είναι σαν το σεξ όπου προετοιμάζεσαι σε όλη σου την εφηβεία και παρόλο που δεν ξεχνάς την πρώτη φορά, είναι μια βιαστική και άχαρη στιγμή. Τη δεύτερη φορά έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, εμπειρία και θέλεις να πας εκεί και να εκδικηθείς για την πρώτη φορά. Είναι κάπως καλύτερα

Περάσαν 6 χρόνια από την τελευταία σας δουλειά, το «Rockaholic» του 2011. Είναι μικρό ή μεγάλο το διάστημα των 6 χρόνων για την κυκλοφορία νέου στούντιο album;
Δεδομένου του γεγονότος ότι δεν είμαστε στο 1990 πλέον, δεν υπάρχει η μεγάλη πίεση που ήθελε να ηχογραφούμε δίσκο, να περιοδεύουμε 200 μέρες και μετά καπάκι ξανά στο στούντιο για ηχογράφηση νέου album. Η δημιουργία του «Rockaholic» ήταν μια πολύ ευχάριστη διαδικασία για όλους μας και σ’ αυτό έπαιξε ρόλο το ότι ήταν το πρώτο album μας με τον Robert στα φωνητικά. Θέλαμε κάτι εντυπωσιακό ως συνέχεια του «Rockaholic» αλλά σε καμία περίπτωση δε θέλαμε να βιαστούμε. Στο ενδιάμεσο περιοδεύσαμε όπως πάντα, κι ο χρόνος κύλησε. Ευτυχώς όμως δε θα περιμένουμε πολύ για την κυκλοφορία καινούριου υλικού μετά το «Louder Harder Faster».

Ο Erik o Joey o Jerry και ο εσύ έχετε μια κοινή πορεία 30 χρόνων περίπου. Πως είναι οι σχέσεις σας όλα αυτά τα χρόνια;
30 χρόνια ΕΙΝΑΙ πολύς καιρός, ωστόσο μας φαίνεται σαν τον πρώτο καιρό κάθε φορά που ανεβαίνουμε στο σανίδι. Έχει την πλάκα του το γεγονός ότι δουλεύουμε τόσα χρόνια μαζί και πάλι περνάμε φανταστικά και δε θα ένιωθα έτσι με κάποιους άλλους πέρα από τα παιδιά. Έχουμε εννοείται τις διαφορές μας που φυσικά λαμβάνουμε υπόψιν μας για να δουλεύουν σωστά τα πράματα. Κάποιοι το λένε χημεία αλλά εγώ δεν είμαι χημικός οπότε το ονομάζω μαγεία! 🙂

Ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει ότι το lifestyle μας ήταν τεχνητό, όπως καταλαβαίνει ο καθένας δε μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ανά πάσα στιγμή. Ο Cobain ΔΕΝ ενδιαφερόταν να δείξει ένα χαρούμενο και ευδιάθετο πρόσωπο ΟΥΤΕ ενδιαφερόταν να δημιουργήσει το συνολικό ντόρο που δημιούργησε τόσο γρήγορα.

Για τη hair metal σκηνή στα τέλη των 80s έχουν ακουστεί και έχουν γραφτεί τα πάντα. Πόσο χωμένοι ήταν οι Warrant σε όλο αυτό; Πως το βλέπουν τώρα που τα χρόνια έχουν περάσει;
Προσωπικά δε μου αρέσει ο όρος αυτός καθώς πάντα προτιμούσα να μας θεωρώ ως μελωδική Hard Rock μπάντα. Και στο κάτω κάτω το μαλλί πάει κι έρχεται αλλά η μουσική είναι αυτή που μένει. Έτσι λοιπόν θεωρώ τον όρο παρωχημένο.

Αν έπρεπε να διαλέξεις μεταξύ «Dirty Rotten Filthy Stinking Rich» ή «Cherry Pie» ποιο θα επέλεγες και γιατί;
Θα επέλεγα το «Cherry Pie» για τρεις λόγους: α) Είναι σαν το σεξ όπου προετοιμάζεσαι σε όλη σου την εφηβεία και παρόλο που δεν ξεχνάς την πρώτη φορά είναι μια βιαστική και άχαρη στιγμή. Τη δεύτερη φορά έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, εμπειρία και θέλεις να πας εκεί και να εκδικηθείς για την πρώτη φορά, είναι κάπως καλύτερα β) Ο δίσκος περιέχει κάποια τραγούδια που γουστάρω απιστευτα να αποδίδω ζωντανά (Uncle Toms Cabin, Song and Dance Man, Blind Faith, Mr. Rainmaker) και γ) Η πίτα κεράσι είναι γευστικότατη κυρίως όταν είναι φρέσκια και ζεστή!

Τι αναμνήσεις έχετε από τον Jamie St James; Προσωπικά είναι από τις αγαπημένες μου φωνές, εκτιμώ πολύ τη δουλειά του με τους Black N Blue. Πως και δε συνεχίστηκε η συνεργασία σας;
O Jaime είναι φοβερός τύπος και η κινητήρια δύναμη πίσω από τους Black n Blue. Περάσαμε πολύ ωραία δουλεύοντας μαζί, ήμασταν σαν αδέρφια. Απλά εκείνη την περίοδο ο Jani Lane ήθελε να επιστρέψει στη μπάντα και τότε αυτό έμοιαζε η πιο σωστή εξέλιξη. Δυστυχώς αυτό το reunion δεν κράτησε πολύ. Επιπρόσθετα, ο Jaime βρήκε την ευκαιρία να επανενώσει τους BNB και αυτό ήταν κάτι που χρειαζόταν περισσότερο από τη συμμετοχή του στους Warrant.

Ελπίζω ο Donald Trump να βρει τα πατήματα του και να έχει γύρω του τους καλύτερους συμβούλους. Δε θεωρώ ότι ένας πολύ καλός επιχειρηματίας θα βάλει μια χώρα στη σωστή κατεύθυνση, με γνώμονα μόνο το επιχειρηματικό του δαιμόνιο.

Οι Warrant ειναι δραστήριοι και μετά τον Jani Lane. Πόσο δύσκολο είναι να αφήσετε το σημάδι σας χωρίς τον Jani. Όπως και να χει ήταν μια από τις πλέον χαρακτηριστικές φιγούρες του είδους.
O Jani ήταν ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος συνθέτης παρόλο που είχε τα θέματα του. Οι υπόλοιποι ποτέ δε θέλαμε να τον δούμε να ακολουθεί το δρόμο που ακολούθησε αλλά δεν ήταν στο χέρι μας. Έπρεπε να πάρουμε μια συνειδητή απόφαση, να συνεχίσουμε το συγκρότημα με σοβαρότητα και να δώσουμε στην πλειοψηφία των fans αυτό που ήθελαν, δηλαδή μουσική των Warrant από τα μέλη από τα οποία είχαν συνηθίσει να γράφεται. Είχαμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην εξέλιξη και στη στασιμότητα και επιλέξαμε την εξέλιξη. Για κάποια groups αυτό περιλαμβάνει όλα τα original μέλη, για κάποια άλλα όχι. Σε κάθε περίπτωση νιώθουμε ευλογημένοι που μπορούμε και συνεχίζουμε να προσφέρουμε τη μουσική των Warrant στον κόσμο.

Ο Jani είχε βγει σε ένα βίντεο που κυκλοφορεί στο MTV λέγοντας ότι έχει μετανιώσει ιδιαιτέρως για το Cherry Pie (το τραγούδι) και αισθάνεται πολύ άσχημα που η κληρονομιά του είναι το τραγούδι αυτό, λέγοντας ότι είχε πολύ πιο σημαντικά τραγούδια στο ρεπερτόριο του, κάτι που προσωπικά με βρίσκει 100% σύμφωνο. Ποια είναι η θέση σας;
Αγαπώ το Cherry Pie, κάνει τους ανθρώπους ευτυχισμένους, φέρνει αναμνήσεις και συνεχώς προσελκύει νέους ακροατές που μπορεί να μην έχουν δει και το βίντεο. Ως Warrant θεωρούμε ότι δεν είναι μόνο ένα τραγούδι που ορίζει ένα συγκρότημα ή ένα καλλιτέχνη. Δεν παύει βέβαια να αποτελεί σημαντικό στοιχείο για το group.

Έχουμε δει πολλούς καλλιτέχνες να σχολιάζουν τις πολιτικές εξελίξεις και συγκεκριμένα τον Donald Trump. Θα θέλατε εσείς να κάνετε κάποιο σχόλιο; Στο κάτω κάτω ο Trump συμπεριφέρεται σαν rock star οπότε τι καλύτερο από έναν άλλον star να μιλήσει γι αυτόν.
Δε μπορώ να μιλήσω για τους υπόλοιπους αλλά προσωπικά ελπίζω να βρει τα πατήματα του και να έχει γύρω του toyw καλύτερους συμβούλους. Δε θεωρώ ότι ένας πολύ καλός επιχειρηματίας θα βάλει μια χώρα στη σωστή κατεύθυνση, με γνώμονα μόνο το επιχειρηματικό του δαιμόνιο. Όσο για το rock star, δε γνωρίζω πολλούς αληθινούς rock stars που θα αποκαλούσαν τους εαυτούς τους έτσι. 🙂

Η απάντηση σου στην επόμενη ερώτηση έχει ιδιαίτερη σημασία. Σκότωσε ο Cobain το Hair Metal ή αυτό αυτοκτόνησε;
Θεωρώ πως ήταν μια περίεργη μίξη πολιτικής και αλλαγής κλίματος με το τέλος των 80s και τις απαρχές των 90s. Ο κόσμος άρχισε να καταλαβαίνει ότι το lifestyle μας ήταν τεχνητό, όπως ξέρει ο καθένας δε μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι ανά πάσα στιγμή. Ο Cobain ΔΕΝ ενδιαφερόταν να δείξει ένα χαρούμενο και ευδιάθετο πρόσωπο ΟΥΤΕ ενδιαφερόταν να δημιουργήσει το συνολικό ντόρο που δημιούργησε τόσο γρήγορα. Απλά ο κόσμος ήταν έτοιμος να εντρυφήσει σε ένα άλλο lifestyle με ολίγη μιζέρια και γερή δόση πραγματικότητας, κι έτσι οι δισκογραφικές εταιρείες επωφελήθηκαν της ευκαιρίας (παρόλο που υπήρχαν κι άλλοι παράγοντες), αδιαφορώντας για την «χαρούμενη» μουσική και δίνοντας σημασία μόνο σε groups που έβγαζαν στεναχώρια και θυμό. Βλέποντας το όλο σκηνικό σήμερα, θεωρώ ότι ήταν μια κίνηση αυτοκτονία.

Τι γίνεται με την Ευρωπαϊκή αγορά; Προσωπικά δε θυμάμαι κάποια shows των Warrant στην Ευρώπη και εννοείται πως δε θυμάμαι κανένα ελληνικό.
Θα θέλαμε πολύ να βάλουμε και την Ευρώπη στα συναυλιακά μας πλάνα φέτος, εννοείται και την Ελλάδα! Απλά δεν είχαμε καμία προσφορά ή οποία να βγάζει ένα σχετικό όφελος. Για να κάνουμε υπερατλαντικό ταξίδι θα πρέπει να υπάρχουν συγκεκριμένοι οικονομικοί όροι. Υπήρξαν κάποιες προσφορές τα τελευταία χρόνια αλλά ήταν ανεπαρκείς. Δεν είναι πολύ διαφορετική η κατάσταση εδώ στην Αμερική αλλά παρόλο που όπως σου είπα νιώθουμε ευλογημένοι για τη δουλειά που κάνουμε, δεν παύει να είναι η δουλειά μας και για να συνεχίσουμε να την κάνουμε πρέπει να λαμβάνουμε σωστές επαγγελματικές αποφάσεις.

Τα τελευταία λόγια δικά σου. Ήταν τιμή μου να πάρω συνέντευξη από μια τόσο αγαπημένη μου μπάντα.
Σ’ευχαριστώ πολύ για την ευκαιρία να απαντήσω σε τόσο ουσιαστικές ερωτήσεις. Εύχομαι τα καλύτερα. Steven.

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.