Συνέντευξη Billy Tsounis: Ένας καλλιτέχνης και μουσικός θεραπευτής αποκαλύπτεται στο rockyourlife.gr

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Απρίλιος 02, 2018, 7:40 πμ
2 mins

Ο Billy Tsounis, ο Ελληνικής καταγωγής κιθαρίστας των Circus Of power/Tribe After Tribe μιλάει στο rockyourlife.gr για τη νέα του προσωπική δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Pimped By The Gods», το νέο album των Circus Of Power, τα UFO, αλλά και την ιδιότητά του ως μουσικός θεραπευτής.

Ας ξεκινήσουμε με μια κλασική παλιομοδίτικη εισαγωγική ερώτηση. Πες μας λίγα λόγια για εσένα. Δεν είσαι ευρέως γνωστός στο Ελληνικό κοινό, αν και είσαι Έλληνας ή -αν προτιμάς- Ελληνικής καταγωγής.
Γεννήθηκα στην Αθήνα και μετά η οικογένεια μου μετακόμισε στο Γιοχάνεσμπουργκ της Νότιας Αφρικής, όταν ήμουν 3 ετών. Εκεί μεγάλωσα και εκεί άρχισα να μαθαίνω και να παίζω μουσική. Μετά το λύκειο μετακόμισα στη Βοστώνη στις Η.Π.Α. για να σπουδάσω στο Berklee College Of Music. Έπαιξα με αρκετούς μουσικούς εκεί στα Βόρειο-Ανατολικά και το 1992 μετακινήθηκα στην Νότια Καλιφόρνια.

Ήσουν σε ένα απο τα πρώτα καινοτόμα σχήματα στην metal σκηνή, τους Tribe After Tribe, οι οποίοι προσάρμοσαν στον ήχο τους αρκετά μη metal στοιχεία. Ποιά είναι η εμπειρία σου από εκείνη την εποχή;
Συνάντησα τον αρχιτέκτονα του σχήματος Robbi Robb όταν περιόδευα, μέσω ενός κοινού φίλου. Είχαμε πολλά κοινά, όπως ότι είχαμε γεννηθεί και ζήσει στη Νότια Αφρική, παρόμοιες μουσικές προτιμήσεις, οπότε οι κοινές μας προσλαμβάνουσες ήταν αρκετές. Τότε οι Tribe After Tribe περιόδευαν μαζί με τους Pearl Jam και με προσκάλεσε μαζί τους. Μετακόμισα στο Los Angeles και μαζί αρχίσαμε να συνθέτουμε, να παίζουμε και να ηχογραφούμε μαζί. Αναμείξαμε tribal ρυθμούς με metal και Afro στοιχεία. Αγαπούσα τον ήχο του μπάσου σε αυτό το σχήμα. Ο Robby Whitelaw είχε ένα πολύ ωραίο στυλ στο ύφος των Bill Laswell/Jah Wobble, ένα εντελώς μοναδικό σχήμα που πιστεύω θα μπορούσε να έχει μιλήσει σε περισσότερο κόσμο. Υπήρχε δημιουργικότητα και διασκέδαση και σχεδιάζω να συνεργαστώ με τον Robbi Robb σε κάποιους νέους αυτοσχεδιασμούς την ερχόμενη χρονιά. Έχει μια νέα space rock/jam band κολεκτίβα, που ονομάζει 3rd Ear Experience και ουσιαστικά επεκτείνει την δουλειά των Tribe After Tribe.

Θα επανέλθω αργότερα στους Tribe After Tribe. Όντας στο Los Angeles έχεις δουλέψει με διάφορα μουσικά projects, αλλά θα ήθελα να μας μιλήσεις για την τωρινή σου δουλειά ως μουσικός θεραπευτής. Πως συνδυάζεις μουσική και θεραπευτική, βοηθώντας και διδάσκοντας μουσική; Βρίσκεις αυτή την δουλειά πιο ανταποδοτική από αυτήν του κλασικού καλλιτέχνη;
Το να είσαι δάσκαλος μουσικής και θεραπευτής αποφέρει μεγάλη ανταποδοτικότητα. Λατρεύω να διδάσκω και αν ο μαθητής έχει ανοιχτό πνεύμα, μυαλό, μπορεί να μάθει πολλά καθώς κάποιες φορές χρησιμοποιώ μια αφαιρετική/χαοτική προσέγγιση στην διδασκαλία για να διεγείρω την δημιουργικότητα του. Η δημιουργικότητα είναι κάτι που όλοι κατέχουμε κληρονομικά, σε διαφορετικά επίπεδα και βαθμό, αλλά είναι εκεί.

Πες μου και κάτι για αυτά τα μαθήματα θεραπευτικής μουσικής…
Τα μαθήματα θεραπευτικής μουσικής είναι πολύ ενδιαφέροντα, μιας και γίνομαι μάρτυρας διαφορετικών δημιουργικών ανταποκρίσεων από τους ανθρώπους που συμμετέχουν. Η ικανότητά τους να φτιάχνουν τις δικές τους λέξεις και μελωδίες, τυχαία με ελεύθερες διαδικασίες, είναι μια πράξη ελεύθερη που κανένα αποτέλεσμα δεν είναι δεδομένο ή αναμενόμενο ως τελικό. Η μουσική έχει τον δικό της τρόπο να αλλάζει την χημεία του εγκεφάλου, όπως και του δικού μας, με την έννοια ότι ενεργοποιεί και αναζωογονεί. Θα έλεγα πως δραστηριοποιεί παλιές μνήμες και αισθήσεις.

Τι μουσικές πρακτικές και όργανα χρησιμοποιείς στα μαθήματα σου;
Χρησιμοποιώ μια ποικιλία κρουστών, παιχνιδιών/οργάνων, γιουκαλίλι, κιθάρες και προσπαθώ να δημιουργήσω ένα «όμορφο χάος». Ασχολούμαι με άτομα με μέσο έως σοβαρό πρόβλημα αυτισμού και μια ποικιλία πνευματικών-συναισθηματικών φυσικών καταστάσεων και προβλημάτων. Έτσι, η μουσική είναι μια πολύ δυνατή οδός διαφυγής, απορρόφησης από τον πόνο, την κατάθλιψη κλπ. Είναι σαν ένας ευχάριστος σύνδεσμος με το παρελθόν και μια θρεπτική σύνδεση με το παρόν. Είναι πολύ διαφορετικό αλλά και παρόμοιο υπό μια έννοια, με την αίσθηση του τυπικού καλλιτέχνη. Γιατί και οι δύο είναι στην διαδικασία της ζύμωσης μιας καθαρτικής εμπειρίας. Είτε πρόκειται για κούνημα του κεφαλιού, Είτε για ένα χτύπημα του ποδιού ή απλά ένα κοίταγμα σαν ανταπόκριση για το πως αισθάνεσαι. Όλα είναι σχετικά με την διαδικασία.

Η δουλειά σου ως τώρα, αποτελείται κύρια από συνεργασίες με σχήματα, καλλιτέχνες με φωνητικά ή σε πιο ελεύθερου ύφους μορφές. Η τελευταία σου δουλειά είναι οργανική, με ένα σχήμα που περιλαμβάνει όργανα μη παραδοσιακά για το χώρο της rock (τσέλο). Πως προέκυψε αυτό; Ποια ήταν η έμπνευση; Πως αποφάσισες να πας σε ένα καθαρά ορχηστρικό album;
Συνήθως γράφω ένα κομμάτι μουσικής χωρίς τα φωνητικά στο τοπίο, το οποίο το αφήνω, αν δουλεύω με τραγουδιστές σε αυτούς, οι οποίοι μπορούν να προσαρμόσουν τις ιδέες τους στο μοντέλο στροφή-refrain. Θα χαρακτήριζα την διαδικασία ως «φαινόμενο-domino». Με την ορχηστρική μουσική σαν υπόβαθρο, μπορείς να αναφέρεσαι σε οτιδήποτε φανταστείς και να το χρησιμοποιήσεις σαν μουσικό θέμα στις δικές σου μυστικές και πνευματικές επιλογές. Είμαι εντελώς ανοιχτός στο να δουλέψω με κάθε συνδυασμό μουσικών οργάνων και υφών.

Στο «Pimped By The Gods» έχεις ενσωματώσει στοιχεία από την τοπική Μεξικάνικη σκηνή, αλλά και την σκηνή της Δυτικής ακτής, την ψυχεδέλεια του San Francisco αλλά και των εναλλακτικών psych rock σχημάτων των αρχών των 90s. Πως προέκυψαν όλες αυτές οι επιρροές και πως πήραν ζωή;
Πάντα ήμουν φίλος της ψυχεδελικής, πειραματικής μουσικής. Πιστεύω πλησιάζω την ζωή με μια ψυχεδελική άποψη. Όσο για τις Μεξικάνικες αναφορές, είναι πιστεύω περισσότερο η δόνηση και το συναίσθημα. Ζω 75 λεπτά από τα Αμερικανό-Μεξικάνικα σύνορα. Πηγαίνω εκεί πολύ συχνά, η γυναίκα μου είναι Μεξικάνα, ο άνθρωπος που κυκλοφόρησε το πρώτο album των Vasoline Tuner (σ.σ: project του Tsounis) σε CD είναι Μεξικάνος. Ο γιατρός μου, οι εργοδότες μου, είναι και αυτοί Μεξικάνοι. Λατρεύω να πηγαίνω εκεί. Είναι απελευθερωτικό. Έχει μια εκπληκτική ενέργεια. Αγαπώ το μέρος και θα ήθελα να περάσω κάποια χρόνια στην Πόλη του Μεξικού, να «ρουφήξω» τον τρόπο ζωής εκεί και να το εξερευνήσω.

Αναφορικά με τον τίτλο, πως προέκυψε το «Pimped By The Gods»; Μοιάζει σαν λογοπαίγνιο με τίτλους από βιβλία του Erich von Däniken.
Σαν παιδί διάβασα και μαγεύτηκα από τα βιβλία του von Däniken, «Τα Άρματα Των Θεών» και όλα αυτά που αναφέρονταν στις πιθανές επισκέψεις από εξωγήινες μορφές ζωής στις αρχαίες τοποθεσίες σε διάφορα σημεία της Γης. Το «Pimped By The Gods» είναι ακριβώς αυτό, pimping σε όλα τα επίπεδα και σε όλο τον χρόνο, παντού. «Εκπορνευόμαστε» και «εκπορνεύουμε» καθημερινά. Το θεϊκό τμήμα ίσως και να είναι μεταφορικό.

Τα UFO και όλα αυτά τα παραφυσικά φαινόμενα φαίνεται να έχουν σημαντικό ρόλο στην έμπνευσή σου και στην ζωή σου. Ποιά είναι η γνώμη σου για όλα αυτά;
Πιστεύω ότι υπάρχουν τόσα πολλά στρώματα από δονούσες συχνότητες/πραγματικότητες και διαστάσεις που υπάρχουν ταυτόχρονα και εμείς δεν είμαστε στην θέση να συντονιστούμε αλλά είναι εκεί. Πάντα εντυπωσιαζόμουν από τα UFO και πιστεύω ότι το σύμπαν είναι διάσπαρτο με πολλά είδη ζωής. Γιατί λοιπόν κάποια από αυτά τα όντα να μην επισκέπτονται άλλους προορισμούς;

Και υποθέτω πως ξέρω την απάντησή σου στο γιατί όλα αυτά δεν έχουν γίνει γνωστά στον κόσμο…
Αν όλα αυτά γίνονταν γνωστά θα δημιουργούσαν χάος στον κόσμο, καθώς οι πολιτικές και θρησκευτικές πεποιθήσεις θα αμφισβητούνταν και έτσι οι παράγοντες ελέγχου της κοινωνίας από τις κυβερνήσεις/Εκκλησίες θα έπρεπε να επανεκτιμηθούν.

Πάμε πάλι στη μουσική… Το να εισάγεις το τσέλο στον ήχο σας, προσδίδει έναν πολύ πιο διαφοροποιημένο ήχο σε σχέση με τα κλασικά rock/psych σχήματα, παρόλα αυτά σας κρατά σε επαφή με το rock όραμα. Πώς προέκυψε αυτό το ταίριασμα; (cello και fusion rock) και πόσο εύκολα το αποδώσατε στις ηχογραφήσεις;
Συνάντησα τον Lucas Marquardt, τον άνθρωπο πίσω από το ηλεκτρικό τσέλο και είναι καταρτισμένος σε πολλά μουσικά είδη στη σκηνή της Νότιας Καλιφόρνιας. Αντιλαμβάνεται πλήρως τον αυτοσχεδιασμό και το πως να κινηθεί μέσα σε αυτόν. Μαζί αυτοσχεδιάσαμε και στη συνέχεια βρήκαμε το rhythm section, κάναμε μερικές συναυλίες και στη συνέχεια περάσαμε στις ηχογραφήσεις. Ο Marquardt χρησιμοποιεί το τσέλο του με πολλούς τρόπους ηχητικά.

Αν και το album είναι βασισμένο σε παραδόσεις της ερήμου, βασισμένο στην τοποθεσία που ζεις, αντί να ακολουθήσει την stoner κατεύθυνση του χαλαρού αυτοσχεδιασμού, ενσωματώνει την μαγεία του ωκεανού, μαζί με την σιωπή της ερήμου, όλα κάτω από τον έναστρο ουρανό. Έχει να κάνει αυτό με τις μουσικές σου εμπειρίες με σχήματα όπως οι Tribe After Tribe και Circus Of Power;
Οι Tribe After Tribe και οι Circus Of Power έχουν τον δικό τους ιδιαίτερο ήχο και πραγματικά δεν κουβαλάω μαζί μου κάτι από αυτά, γιατί μπαίνω σε μια εντελώς διαφορετική ηχητική ζώνη για τους αυτοσχεδιασμούς μου. Ευτυχώς, μπορώ να δουλέψω συνεχόμενα και παράλληλα σε διάφορα projects εντελώς απομονωμένα και απομακρυσμένα το ένα από το άλλο.

Ποιά είναι η αγαπημένη σου σύνθεση απο το album και γιατί;
Μάλλον το «A Good Book And A Spanking» γιατί κινείται σε πολλά ηχοτοπία, σε ρυθμούς Μέσης Ανατολής. Άσε που ο τίτλος τα λέει όλα από μόνος του. Ό,τι χρειάζεται κάποιος για ένα καλό βιβλίο και ένα χτύπημα στον πισινό. Μου αρέσει επίσης το ομώνυμο κομμάτι, για την Pink Floyd αίσθησή του που σε ταξιδεύει, αλλά και το «Jungle On E». Είναι πάντως δύσκολο να επιλέξω κάποιο ως αγαπημένο.

Πάμε λίγο στους Circus Of Power, οι οποίοι επιστρέφουν στην ενεργό δράση μετά απο μακρά απουσία. Ποιός ήταν υπεύθυνος για αυτή την επιστροφή και πώς νιώθεις εσύ, όντας μέρος ενός εκ των χαρακτηριστικότερων σχημάτων του δεύτερου κύματος της sleaze/biker/hard rock σκηνής;
Το πώς προέκυψε είναι βασικά λόγω ενός τύπου, του Joe Truck Kasher που παίζει ρυθμική κιθάρα. Ήξερε τον Alex Mitchell (σ.σ: Τραγουδιστής των Circus Of Power) από τη Νέα Υόρκη και πρότεινε να ξαναφτιάξουμε το σχήμα και να δώσουμε μερικές συναυλίες. Προφανώς η αυθεντική σύνθεση δεν ήταν διαθέσιμη ή πρόθυμη να το κάνει. Έτσι ο Alex μάζεψε εμάς και δώσαμε μερικές συναυλίες και ο Joe βρήκε έναν ατζέντη και μας έφερε σε επαφή με την δισκογραφική μας, με σκοπό να μπούμε στο studio. Ο ίδιος βέβαια παίζει μόνο σε ένα τραγούδι. Γενικά πάντως δεν υπήρξαν πρόβες ή προ-παραγωγή.

Και πως σχηματίστηκε ο δίσκος;
Βασικά ο Alex και εγώ δοκιμάσαμε σε demo μερικά τραγούδια που γράψαμε, μαζί με μερικά που είχε γράψει ή είχαμε γράψει μαζί. Στείλαμε στον Brant Bjork το demo και μπήκαμε και κάναμε το CD. Δύο takes το κάθε τραγούδι και μετά μερικά overdubs. Για αυτό ας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Joe. Εκτός αυτού, ναι είναι πάντα ωραίο να παίζεις βρώμικο raaawk, να δουλεύεις και να γράφεις με τον Alex. Το κάνω σχεδόν είκοσι χρόνια με διαφορετικά σχήματα και είναι πολύ διασκεδαστικό να παίζεις μερικά απο τα κλασικά τραγούδια των Circus Of Power.

Το πρώτο σας video clip είναι μια ωδή στην σκηνή των μοτοσικλετιστών και επίσης μια καλή ευκαιρία να σας δει κάποιος να παίζεται στο studio. Ποιός έκανε την παραγωγή στο νέο album; Φαίνεται να έχεις βοηθήσει λίγο. Ποιός έγραψε τα τραγούδια; Εσύ βοήθησες στη σύνθεση; Πες μας λίγα για το album, μιας και είσαι από τους λίγους που το έχουν ακούσει ολοκληρωμένο. Συγκρίνοντας το με άλλες Circus Of Power δουλειές, είναι πιο κοντά στις πρώιμες δουλειές ή τις τελευταίες πιο heavy κυκλοφορίες;
Η παραγωγή του έγινε απο τους Alex και Sharkey (μπάσο). Τα τραγούδια γράφτηκαν απο διάφορους ανθρώπους. Εγώ συνέθεσα 8 μαζί με τον Alex και είναι και 3 που γράφτηκαν από κοινού με τους Sean Walace, Sharkey (μπάσο), ενώ 2 προέρχονται από τους αυθεντικούς κιθαρίστες των Circus Of Power. Θεωρώ πως είναι μια καλή συλλογή τραγουδιών και ελπίζω ο κόσμος να το απολαύσει.

Billy αν και είσαι ένας πολύ καλός κιθαρίστας, προτιμάς περισσότερο το στυλ rock/zappa στο παίξιμο σου, με επιρροές από τα blues, παρά το shredding ύφος των 90s. Είναι αυτό μια εκλογικευμένη αντίδραση στην σχολή των «γρήγορων» κιθαριστών της Shrapnel/Mike Varney ή μια προσωπική επιλογή;
Είναι σίγουρα προσωπική επιλογή. Μου αρέσουν και σέβομαι τους shredders γιατί χρειάζεται χρόνο και αφοσίωση για να το πετύχεις, όπως και οτιδήποτε αξιόλογο, πάντα. Απλά κάνω το δικό μου πράγμα. Νομίζω ότι ακόμα και να πας στο shredding, είναι καλό να το έχεις εντάξει στο περιεχόμενο του ήχου σου και να είσαι μελωδικός. Οι σπουδαίοι σε αυτό το είδος είναι σπάνιοι για αυτόν ακριβώς τον λόγο, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες.

Ποιοί είναι οι αγαπημένοι σου κιθαρίστες και επίσης πιθανές επιρροές στο παίξιμο σου;
Είναι πάρα πολλοί: Ritchie Blackmore, Frank Zappa, Andy Summers, Jimmy Page, Terje Rypdal, David Torn, Daniel Ash, Thurston Moore, Gabor Szabo, Rory Gallagher, George Kooymans, Tommy Bolin, Snakefinger, David Gilmour, Adrian Belew, Keith Levine, Carlos Santana, Robert Fripp, Jimi Hendrix, John McGeogh. Όλοι αυτοί χωρίς συγκεκριμένη σειρά…

Βρέθηκες στην Ελλάδα τον χειμώνα. Πώς βλέπεις την rock σκηνή εδώ αλλά και την γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα;
Δεν είχα την ευκαιρία να δω ζωντανή μουσική, αλλά γνωρίζω πως αρκετά Ελληνικά stoner groups τα πάνε πολύ καλά. Υπάρχουν καλοί μουσικοί, ποιοτικές rock ιστοσελίδες και γενικότερα υπάρχει μια εκπληκτική ποσότητα επιλογών, εκτός του mainstream ήχου. Νομίζω πως όλο αυτό το πολιτικό και οικονομικό χάος στην Ελλάδα έχει τελικά αντίθετη δράση στον κόσμο της τέχνης. Μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα είναι η πατρίδα της Δημοκρατίας, της επιχειρηματικότητας και των οργίων (σ.σ: γέλια)… Αισθάνομαι πως οι πολίτες παρά τις δυσκολίες περνάνε καλά και είναι αισιόδοξοι. Προφανώς κουβαλώ DNA από το μέρος στο οποίο γεννήθηκα και θα είμαι πάντα συνδεδεμένος με την ενέργεια του και τους ανθρώπους του. Αυτό δεν μπορείς να το αλλάξεις. Θα μπορούσα εύκολα να ζω για μερικούς μήνες το χρόνο στην Ελλάδα και θα ήθελα να συνεργαστώ με Έλληνες καλλιτέχνες στο μέλλον. Είναι ένα εκπληκτικό μέρος, με άλλα λόγια. Το αγαπώ. Θα ήθελα να ζήσω κάτω απο την Ακρόπολη, σε αυτή τη γειτονιά.

Billy φτάσαμε στο τέλος. Κάποιες τελευταίες λέξεις για αυτή τη συνέντευξη;
Στέλιο σε ευχαριστώ για τη συνέντευξη και τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις. Ακούστε την δουλειά μου και Greece rocks.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.