ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Τα Highs/Lows των Black Keys

Λίγο πριν κυκλοφορήσουν το νέο τους album «Let’s Rock», ακούμε ξανά ολόκληρη την δισκογραφία των Αμερικανών από το Akron. Όταν στις αρχές των 00s οι Dan Auerbach και Patrick Carney ξεκινούσαν τους Black Keys, φαντάζομαι πως δεν περίμεναν ότι μερικά χρόνια αργότερα το κλασικό και ενδιαφέρον για κάποιους, «αφελές» και…

Λίγο πριν κυκλοφορήσουν το νέο τους album «Let’s Rock», ακούμε ξανά ολόκληρη την δισκογραφία των Αμερικανών από το Akron.

Όταν στις αρχές των 00s οι Dan Auerbach και Patrick Carney ξεκινούσαν τους Black Keys, φαντάζομαι πως δεν περίμεναν ότι μερικά χρόνια αργότερα το κλασικό και ενδιαφέρον για κάποιους, «αφελές» και κλισαρισμένο για άλλους, blues rock τους, θα τους έφερνε στην κορυφή της rock πυραμίδας.

Οι πολλές, και σε αρκετές περιπτώσεις άστοχες συγκρίσεις με τους White Stripes του Jack White αλλά και τους Strokes, που εκείνη την περίοδο κυριαρχούσαν σε charts και playlists, έδωσαν στα Μαύρα Κλειδιά μια σχετική και γρήγορη δημοσιότητα, με το ντουέτο από το Akron του Ohio να προσπαθεί με την σειρά του να βάλει το ακόμα πιο παλιομοδίτικο κιθαριστικό blues rock του σε κάθε σπίτι.

Σχεδόν 20 χρόνια μετά, έχοντας συνθέσει και ηχογραφήσει 8 albums, και με το ένατο «Let’s Rock» προ των πυλών να φωνάζει ήδη από τον τίτλο του για την απλότητα του, οι Black Keys είναι πλέον ένα από τα κορυφαία σχήματα του 21ου αιώνα και κάθε τους κίνηση αποτελεί αρχετυπικό δείγμα του πως πρέπει να παίζεται σήμερα το old school rock n roll.

Η επερχόμενη κυκλοφορία του «Let’s Rock» μας έκανε να ακούσουμε ξανά τα 8 albums των Black Keys και να τα βάλουμε, με όσο το δυνατόν περισσότερη αντικειμενικότητα, από το λιγότερο καλό στο καλύτερο.

Magic Potion (2006)
Μετά από τρία επιτυχημένα back-to-back albums, οι Black Keys αφήνουν την Fat Possum Records για την αγκαλιά της μεγαλύτερης Nonesuch. Παρόλα αυτά η προσέγγιση σε επίπεδο ηχογράφησης δεν άλλαξε. Τα 11 τραγούδια του album (για πρώτη φορά χωρίς κάποια διασκευή) είναι ηχογραφημένα στο υπόγειο του Patrick Carney με το budget να μην ξεπερνά τα $5,000. Και για να το ξεκαθαρίσω, το «Magic Potion» δεν βρίσκεται στην τελευταία θέση αυτής της λίστας επειδή είναι κακός δίσκος. Ο ωμός blues ήχος του Delta είναι και εδώ πρωταγωνιστής, riffs σαν αυτά του «Give Your Heart Away» θα σου μεταδώσουν ηλεκτρισμό, τα περισσότερα από τα intros των τραγουδιών είναι καθηλωτικά («Strange Desire»), ενώ και οι garage αναφορές είναι επίσης έντονες. Το πρόβλημα με το album κατά την γνώμη μου εντοπίζεται σε δύο σημεία. Το πρώτο αφορά τον ήχο της κιθάρας του Dan Auerbach, με την παραγωγή να έχει αφαιρέσει από το παίξιμο όγκο αλλά και μουσικούς «χυμούς», κάνοντας την απουσία μπάσου εντονότερη από οποιαδήποτε άλλη κυκλοφορία των Black Keys. Το δεύτερο είναι η έλλειψη οποιουδήποτε συνθετικού ρίσκου κάτι που έκανε την ανάγκη για αλλαγές επιτακτική. Δεν γνωρίζω αν σε όλο αυτό έβαλε το χέρι της και η Nonesuch, γεγονός είναι όμως ότι για πρώτη και μοναδική φορά στην καριέρα τους οι Black Keys έπαιρναν βαθμό ελάχιστα πάνω από την βάση.

Attack And Release (2008)
Έπρεπε να ηχογραφήσουν πέντε albums για να αλλάξουν τον τρόπο προσέγγισης της μουσικής τους οι Black Keys. Οι πρώτες ιδέες του «Attack And Release» αρχικά προορίζονταν για το album του Ike Turner, όμως ο θάνατος του ώθησε την μπάντα στο να κυκλοφορήσει το υλικό για τον εαυτό της. Κάπως έτσι, οι Black Keys «τραβήχτηκαν» έξω από το αυτοσχέδιο προβάδικο τους, ενώ αφέθηκαν και στα χέρια του Brian Burton (aka Danger Mouse), του οποίου η συνεισφορά στον δίσκο είναι πολύτιμη. Πράγματι, το «Attack And Release» είναι ο πρώτος δίσκος του ντουέτου από το Akron στο οποίο φαίνεται η συνεισφορά ενός εξωτερικού πρωταγωνιστή. Οι δεύτερες φωνές στο «Lies», η χρήση φλάουτου στο εξαιρετικό «Same Old Thing», η «γλυκάδα» που βγάζει το «Things Ain’t Like They Used To Be» είναι μερικά μόνο από τα τρικ που χρησιμοποίησε σε επίπεδο ενορχήστρωσης ο πολύπειρος παραγωγός για να απογειώσει το αισθητικό αποτέλεσμα. Προφανώς και κάποιοι θα πουν ότι οι Black Keys με αυτό τον δίσκο λείαναν τον ήχο τους, έγιναν πιο μοντέρνοι και πιο προσιτοί στο μέσο rock κοινό. Κανένας όμως δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι από το «Attack And Release» λείπει η blues αισθητική που τους έκανε γνωστούς. Σκεφτείτε μόνο πόσες καριέρες στήθηκαν πάνω στο riff του «I Got Mine» και θα διώξετε όποιες δεύτερες σκέψεις έχετε.

Turn Blue (2014)
Η συνεργασία των Black Keys με τον Danger Mouse φτάνει στο απόγειο της με το «Turn Blue» του 2014. Ο 41χρονος παραγωγός εδώ δεν κάθεται απλώς πίσω από την κονσόλα «για άλλη μια μέρα στην δουλειά» αλλά συμμετέχει ισότιμα με τους Patrick Carney και Dan Auerbach στην σύνθεση και την ηχογράφηση του album. Οι Black Keys ήταν ανέκαθεν δουλειά δύο ανθρώπων, όμως εδώ υπάρχουν αρκετές στιγμές που στους δύο τρίτος… χωρά! Τα πλήκτρα και το πιάνο του Burton στο ομώνυμο τραγούδι, αλλά και στα «Bullet In The Brain», «Waiting On Words» και «In Our Prime» (με το εκπληκτικό solo του Auerbach στο τέλος) φέρνουν το συγκρότημα για πρώτη φορά τόσο κοντά στην soul και την pop, ενώ οι αναφορές στο νέο-ψυχεδελικό κύμα και οι δόσεις από funk κάνουν την ακρόαση ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Ο αντίλογος σε αυτούς που υποστηρίζουν ότι οι Black Keys λείαναν τον ήχο τους και έγιναν ακόμα πιο mainstream, είναι πως εδώ έχουμε να κάνουμε με τον πιο ατμοσφαιρικό και εσωστρεφή δίσκο του συγκροτήματος. Το σημαντικότερο όμως στο «Turn Blue» είναι πως ακόμα και σήμερα, πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του, αποκαλύπτει στον ακροατή συνεχώς νέα πράγματα, ενώ με τον εναρκτήριο δυναμίτη «Weight Of Love» θα ιντριγκάρει και τους παλιότερους fans.

The Big Come Up (2002)
Αν κάνετε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο για το «The Big Come Up» θα βρείτε πολλές ενδιαφέρουσες ιστορίες πίσω από την ηχογράφηση του ντεμπούτου των Black Keys, από το 8κάναλο και τα αγορασμένα από το eBay μικρόφωνα, μέχρι το γκαράζ του Carney που τροποποιήθηκε σε αυτοσχέδιο studio της μπάντας και για τις επόμενες ηχογραφήσεις της. Είναι οι όμορφες εκείνες ιστορίες που συνοδεύουν ένα φαινομενικά «άγουρο» πρώτο album με προοπτικές όμως εξέλιξης. Το «The Big Come Up» κυκλοφόρησε το 2002, με τους Black Keys να ακολουθούν μεν την μόδα της εποχής (revival rock), προσπαθώντας όμως να ακουστούν ακόμα πιο παλιομοδίτες και κλασικοί. Θορυβώδεις κιθάρες που στέλνουν πολλές heavy μπάντες για ύπνο, μαγικό παίξιμο και blues αισθητική στο μουτζουρωμένο παίξιμο του Carney, προσεκτική και πανέξυπνη επιλογή στις διασκευές, συνθέτουν ένα ντεμπούτο γεμάτο τσαμπουκά που παρά τα κλισέ του σε όλα τα επίπεδα, ακούγεται ακόμα και σήμερα αρκετά φρέσκο και επίκαιρο. Οι Black Keys έχοντας τεράστια αγάπη για τις ρίζες της μουσικής που υπηρετούν δεν χρειάζονται ούτε την άνεση και την πολυτέλεια του studio, αλλά ούτε και την οξυδέρκεια ενός παραγωγού για να αναβιώσουν τον ήχο που θέλουν. Τον ζουν, τον βιώνουν, τον αναπαράγουν με τεράστια πειστικότητα 5 δεκαετίες μετά. Και αυτή είναι μόνο η αρχή του συναρπαστικού τους ταξιδιού.

Thickfreakness (2003)
Στα αυτιά μου το «Thickfreakness» ακούγεται ως ένα από τα πιο ανεβαστικά και groovy albums των Black Keys. Έχοντας μόλις υπογράψει συμβόλαιο με την Fat Possum, οι Carney/Auerbach δείχνουν να διασκεδάζουν ιδιαίτερα την ηχογράφηση του δίσκου που τους βάζει σιγά-σιγά στο rock n roll προσκήνιο. Κομμάτια όπως τα «Hard Row», «Set You Free» και «No Trust» φανερώνουν την ξέφρενη διάθεση της μπάντας αλλά και την αυτοπεποίθηση που πλέον είχαν, μετά την -μικρή έστω- προκαταβολή που εισέπραξαν από το νέο τους δισκογραφικό σπίτι. Βασισμένο στο πρώτο τους album και χωρίς διάθεση να λειάνουν τον ήχο και την εικόνα τους, το δεύτερο πόνημα των Black Keys είναι θορυβώδες και παραμορφωμένο, δίχως όμως να χάνει σε φαντασία και δεξιοτεχνία. Ο Dan Auerbach εκτός από το ωμό παίξιμο του βάζει αρκετή λάσπη στα φωνητικά, ενώ ο Patrick Carney στέκεται αγέρωχος και χωρίς υπερβολές πίσω από το drum kit του. Παράλληλα, η σκονισμένη παραγωγή είναι η καλύτερη απάντηση της μπάντας σε όσους επέμεναν να τους συγκρίνουν, ατυχώς κατά την γνώμη μου, με τον πιο γυαλισμένο και mainstream blues rock των White Stripes. Οι Black Keys στόχευσαν στο πιο φανατικό και old school ακροατήριο, γνωρίζοντας ότι η ώρα για το άνοιγμα σε πιο πλατιά ακροατήρια δεν είχε έρθει ακόμα.

El Camino (2011)
Δεν υπάρχει συγκρότημα σε αυτόν τον πλανήτη που να μην δεχόταν να πουλήσει την ψυχή του στον Διάβολο προκειμένου να συνθέσει το κομμάτι εκείνο που θα το περάσει στην αιωνιότητα. Οι Black Keys με το «Lonely Boy» που ανοίγει το «El Camino» εξασφάλισαν ότι μέχρι να γεράσουν ο κόσμος θα γεμίζει αρένες και στάδια προκειμένου να ακούσει ζωντανά τον συγκεκριμένο pop ύμνο. Ναι, το εναρκτήριο κομμάτι αυτού εδώ του album είναι pop και αυτό δεν χαλάει κανέναν. Γενικότερα, το «El Camino» είναι ο δίσκος που ενδεχομένως οι Auerbach/Carney θα ήθελαν, αλλά δεν τολμούσαν να κυκλοφορήσουν νωρίτερα στην καριέρα τους. Εξωστρεφές, γυαλισμένο, μελωδικό, χορευτικό, γεμάτο singles (πέντε τον αριθμό παρακαλώ), αποτέλεσε τον πολιορκητικό κριό της μπάντας προκειμένου να εισβάλει στα σπίτια ανθρώπων που μέχρι τότε είχαν έστω και επιδερμική σχέση με το rock. Ξέρω πως αρκετοί παλιότεροι οπαδοί ενδεχομένως να ξινίσουν με το ύφος του συγκεκριμένου album, την πολύ φτιασιδωμένη παραγωγή του Danger Mouse και τον πιο προσιτό ήχο της κιθάρας, αλλά είμαι επίσης βέβαιος πως βαθιά μέσα τους σιγοτραγουδούν τα refrains των «Gold On The Ceiling», «Sister» και «Dead And Gone». Δίσκος με πολλές ένοχες απολαύσεις αλλά και μερικά μικρά διαμάντια («Money Maker») που όσα χρόνια και αν περάσουν δεν χάνει την λάμψη του.

Rubber Factory (2004)
Το 2004 οι Black Keys εγκαταλείπουν για πρώτη φορά το γκαράζ του Patrick Carney και σπεύδουν να ηχογραφήσουν το τρίτο τους album σε ένα παλιό εργοστάσιο ελαστικών, πετυχαίνοντας έτσι έναν πολύ όμορφο ήχο που γεμίζει τον χώρο φυσικά. Υφολογικά, το ντουέτο δεν αλλάζει δραστικά τον τρόπο που συνθέτει, με τα 13 κομμάτια να είναι στο ίδιο περίπου στιλ των «The Big Come Up» και «Thickfreakness», με τον Auerbach πάντως να δίνει περισσότερη σημασία στις φωνητικές μελωδίες. Από την άλλη, ο χώρος που ηχογραφήθηκε το album έδωσε στον Carney ένα τεράστιο πλεονέκτημα, με τον ήχο των τυμπάνων του να είναι πραγματικά εντυπωσιακός (ακούστε οπωσδήποτε τα «Grown So Ugly» και «The Desperate Man»). Και αν για το groove, την blues ωμότητα, το reverb και τον δυνατό ήχο της μπάντας τα είπαμε παραπάνω αρκετές φορές, εδώ θα σταθώ περισσότερο στην ατμοσφαιρική και συναισθηματική πλευρά της μπάντας που ξεδιπλώνεται στο μαγικό «The Lengths», μια από τις αγαπημένες Black Keys συνθέσεις ως σήμερα. Ίσως μάλιστα αν έλειπαν 2-3 τραγούδια από την μέση και προς το τέλος του δίσκου, ρίχνοντας έτσι την διάρκειά του στα 35-37 λεπτά, το «Rubber Factory» να ήταν το magnum opus των Black Keys, αλλά ακόμα και έτσι παίζει στα ίσια τον αδιαφιλονίκητο πρωταγωνιστή αυτής της αντίστροφης μέτρησης.

Brothers (2010)
Μετά από πέντε albums, οι Black Keys έχουν ζήσει πλέον όλη την φάση. Ξεκίνησαν να ηχογραφούν σε γκαράζ, πήγαν σε εργοστάσιο, μπήκαν στο studio μαζί με έναν έμπειρο παραγωγό, έδωσαν συναυλίες και σημείωσαν επιτυχία. Φτάνοντας λοιπόν στο No.6 έπραξαν το αυτονόητο. Έβαλαν όλη αυτή την συσσωρευμένη εμπειρία στα 15 τραγούδια του «Brothers». Μπορεί να διαφωνείτε μαζί μου σχετικά με την σειρά για κάποια από τα παραπάνω albums, όμως για το «Brothers» δεν χωρά αμφιβολία. Ο χαρακτηριστικός blues ήχος που στο «Attack And Release» είχε λειανθεί, εδώ είναι και πάλι απόλυτος πρωταγωνιστής, με τους Keys όμως να χρησιμοποιούν κάποια τρικ σε επίπεδο παραγωγής και ενορχήστρωσης προκειμένου να εμπλουτίσουν τον ήχο τους. Εδώ θα κάνουν και την εμφάνιση τους τα πρώτα Motown soul στοιχεία (που ακούσαμε πιο καθαρά στο «Turn Blue» τέσσερα χρόνια μετά) και εδώ θα αποθεώσουμε τις πιο γλυκές και μελωδικές συνθέσεις που έγραψαν ποτέ οι Keys, όπως το «I’m Not The One», το αισθαντικό «Ten Cent Pistol» και το κορυφαίο «Too Afraid To Love You». Πάνω από όλα όμως το «Brothers» είναι ο δίσκος που βγάζει έναν αέρα ανωτερότητας και αρχοντιάς που δεν σου αφήνει κανένα περιθώριο να τον αμφισβητήσεις. Διάολε, αυτός ο δίσκος δεν χρειάζεται καν ένα καλό εξώφυλλο για να τον αγαπήσεις για το υπόλοιπο της ζωής σου.

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from CRISIS POINT

We Are All… Disturbed

Ακούμε ξανά τα albums των Disturbed λίγο πριν την πρώτη τους εμφάνιση…

Go to Top