ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

Η τέχνη του να παρακολουθείς συναυλία εν μέσω κορωνοϊού

Όλα όσα είδαμε το βράδυ του Σαββάτου στην Τεχνόπολη. Σύνδρομο στέρησης ονομάζεται το σύνολο των σωματικών και ψυχολογικών συμπτωμάτων και συνεπειών που εμφανίζονται, όταν διακόπτεται απότομα ή μειώνεται σημαντικά, η δοσολογία και συχνότητα της χρήσης μιας ουσίας στην οποία έχει εθιστεί το άτομο. Συμπτώματα στέρησης έχουμε αναπτύξει και όσοι παρακολουθούμε…

Όλα όσα είδαμε το βράδυ του Σαββάτου στην Τεχνόπολη.

Σύνδρομο στέρησης ονομάζεται το σύνολο των σωματικών και ψυχολογικών συμπτωμάτων και συνεπειών που εμφανίζονται, όταν διακόπτεται απότομα ή μειώνεται σημαντικά, η δοσολογία και συχνότητα της χρήσης μιας ουσίας στην οποία έχει εθιστεί το άτομο. Συμπτώματα στέρησης έχουμε αναπτύξει και όσοι παρακολουθούμε φανατικά συναυλίες, βλέποντας εδώ και αρκετούς μήνες την αγαπημένη μας συνήθεια να έχει μπει στον πάγο, αλλά κυρίως, να μην γνωρίζουμε το πότε θα επιστρέψουμε στην δική μας κανονικότητα.

Ας δούμε την μεγάλη εικόνα. Το να μην μπορείς να παρακολουθήσεις μια συναυλία στους καιρούς που ζούμε είναι μάλλον ένα από τα λιγότερο επώδυνα πράγματα που μπορούν να σου συμβούν. Η σκληρή καραντίνα που βιώσαμε στις αρχές της χρονιάς μας έμαθε να ζούμε και να ενεργούμε σε ένα καθεστώς μειωμένων ελευθεριών, οπότε το να μην έχουμε την δυνατότητα να παραβρεθούμε σε μια συναυλία, σε ένα θέατρο ή σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου δεν είναι δα και το μεγαλύτερο πρόβλημα. Και για να βάλουμε τα πράγματα στην θέση μας και να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, προσωπικά είμαι υπέρ των όποιων μέτρων λαμβάνονται από τους ειδικούς, στέκομαι με σεβασμό απέναντι στο σύνολο της επιστημονικής κοινότητας που προσπαθεί να δώσει την οριστική λύση στο πρόβλημα και πετάω στα σκουπίδια κάθε θεωρία συνωμοσίας από όπου και αν προέρχεται.

Όπως καταλάβετε, δεν πρόκειται να γράψω για το πόσο καλοί ήταν το βράδυ του Σαββάτου οι Nightstalker και πόσο καθηλωτικοί ήταν για άλλη μια φορά οι Universe217. Αυτά θα τα διαβάσετε σε άλλες μουσικές ιστοσελίδες που θα καλύψουν πλούσια και με επάρκεια το καθαρά καλλιτεχνικό μέρος της συναυλίας.

Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσω να καταγράψω τις πρώτες σκέψεις μου από την εμπειρία του να παρακολουθώ ένα live εν μέσω πανδημίας, τις συνθήκες που αναγκαστικά διαμορφώνονται από τους διοργανωτές, αλλά κυρίως το εάν αυτή η νέα πραγματικότητα… «μου πάει».

Θα αρχίσω λέγοντας ότι διοργανωτικά η συναυλία ήταν άψογη σε όλα. Τα χρονοδιαγράμματα τηρήθηκαν με ακρίβεια, ο χώρος ήταν διαμορφωμένος με εύκολη πρόσβαση για όλους, οι αποστάσεις τηρήθηκαν και οι άνθρωποι της Τεχνόπολης ήταν εξαιρετικά φιλικοί και εξυπηρετικοί, αντιλαμβανόμενοι ότι έπρεπε να ενεργήσουν κάτω από «ειδικές συνθήκες» για το καλό όλων και την ομαλή διοργάνωση.

Σε ακόμα πιο δύσκολες συνθήκες κλήθηκαν να ανταπεξέλθουν οι καλλιτέχνες. Θα ήθελα πολύ να μπορώ να διαβάσω τις πρώτες σκέψεις των μελών και των δύο συγκροτημάτων, όταν ανεβαίνοντας στην σκηνή αντίκρισαν 450-500 άτομα με μάσκες στο πρόσωπο να κάθονται σε δυάδες. Είναι δεδομένο ότι αυτή η εικόνα που έρχεται σε αντίθεση με τα όσα πρεσβεύει κάθε rock group και δημιουργεί ένα «τείχος». Ευτυχώς, τόσο οι Universe217 όσο και οι Nightstalker κατάφεραν να το διαλύσουν είτε μέσω της επιβλητικής ατμόσφαιρας των κομματιών τους (οι πρώτοι), είτε μέσω της εμπειρίας και του rock n roll attitude (οι δεύτεροι).

Για εμάς, τους θεατές, τα πράγματα ήταν ακόμα πιο δύσκολα. Η συναυλία είναι ένα γεγονός που εκτός από το μουσικό κομμάτι περιλαμβάνει πολλά ακόμα πράγματα. Είναι το πηγαδάκι που θα κάνεις με τους γνωστούς και τους φίλους και θα μιλήσεις για μουσική και όχι μόνο, είναι ο «συνωστισμός» με τους υπόλοιπους fans, είναι η ουρά που θα φας για να αγοράσεις τον δίσκο, το CD ή το t-shirt. Είναι… είναι… είναι.

Όλα τα παραπάνω δεν υπήρξαν το βράδυ του Σαββάτου ή έστω και αν υπήρξαν ήταν αρκετά περιορισμένα, σχεδόν «στραγγαλισμένα». Αρχικά η υποχρεωτική χρήση μάσκας σε όλη την διάρκεια της συναυλίας ήταν αναγκαίο μεν, άβολο δε, μέτρο. Μονάχα όσοι κάπνιζαν είχαν το «προνόμιο» να την αφαιρούν, θέαμα που προσωπικά βρήκα αστείο. Επιπλέον, το να μην μπορείς να μετακινηθείς μέσα στον χώρο με άνεση από την στιγμή που άρχισε η συναυλία, το να μην έχεις την δυνατότητα να πας 2-3 σειρές πιο πίσω για να χαιρετήσεις και να μιλήσεις με κάποιον γνωστό σου ή ακόμα και το γεγονός ότι δεν μπορούσες να μετακινήσεις την καρέκλα σου (ήταν δεμένες σε δυάδες και κολλημένες στο έδαφος), αφαίρεσε αρκετή από την ευχαρίστηση που σου δίνει μια συναυλιακή εμπειρία στο σύνολό της. Αλλά ακόμα και όταν τελικά συνάντησες τυχαία κάποιον γνωστό στο μπαρ, στο διάλειμμα ανάμεσα στις εμφανίσεις των δύο groups ή στην έξοδο, τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Να χαιρετήσεις από απόσταση όπως προβλεπόταν; Να δώσεις το χέρι σου; Να αγκαλιαστείτε; Καταστάσεις πρωτόγνωρες για όλους και σίγουρα άβολες.

Επιμένω, ότι διοργανωτικά τα πράγματα πήγαν όπως έπρεπε. Όλα τα μέτρα ήταν σωστά, όλες οι συστάσεις αναγκαίες και όλα τα απαραίτητα μέτρα για την ασφάλεια των θεατών τηρήθηκαν. Επίσης, όσοι παραβρεθήκαμε στο live, γνωρίζαμε τι θα αντιμετωπίσουμε και τις ιδιαίτερες συνθήκες,  για αυτό άλλωστε και ο κόσμος είχε υποδειγματική συμπεριφορά χωρίς παράπονα, χωρίς εντάσεις και χωρίς κανένα παρατράγουδο.

Άποψη από την σκηνή

Το ζητούμενο σε όλο αυτό, για να καταλήξω, είναι το εάν αυτή η νέα πραγματικότητα (άγνωστο για πόσο) είναι ανεκτή. Η παρακολούθηση μιας συναυλίας είναι μια εμπειρία εντελώς προσωπική και βιώνεται από τον καθένα ξεχωριστά με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Στα δικά μου μάτια, η εμπειρία μιας rock συναυλίας έχασε τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά της, παρόλο που και τα δύο συγκροτήματα έδωσαν την ψυχή τους και γέμισαν με εξαιρετικές μουσικές το βράδυ μας. Προσωπικά, δύσκολα θα έβαζα τον εαυτό μου ξανά σε αυτή την διαδικασία.

ΥΓ1: Εξαιρετική η πρωτοβουλία με το live streaming και χαίρομαι που από το rockyourlife ήμασταν από τους πρώτους που τονίσαμε και χαιρετήσαμε αυτή την τάση στην αρχή της πανδημίας.

ΥΓ2: Μαθαίνω ότι αρκετοί κλειστοί συναυλιακοί χώροι σκέφτονται τον χειμώνα να πραγματοποιήσουν ανάλογα events (ηλεκτρικά και ακουστικά) με περιορισμένο αριθμό θεατών και αντίστοιχα περιοριστικά μέτρα. Σκεφτείτε το καλά.

ΥΓ3: Ευχαριστώ πολύ τον «αδερφό» μου Γιάννη Τσιούμα για τις φωτογραφίες.

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from IN FOCUS

Go to Top