ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ TOP STORIES/ΠΡΟΣΩΠΑ

Τελικά είναι ζόρικο να είσαι οι Tool

Πέντε μουσικοί της ευρύτερης ελληνικής prog σκηνής μιλάνε στο rockyourlife για το νέο άλμπουμ των Αμερικανών που είχε ήδη ταράξει τα νερά πολύ πριν κυκλοφορήσει Από το «undertow» του 1993 μέχρι το «10.000 days» του 2006 οι Tool έκαναν με κάθε άλμπουμ τους ένα βήμα μπροστά, δημιουργώντας νέες τάσεις και…

Πέντε μουσικοί της ευρύτερης ελληνικής prog σκηνής μιλάνε στο rockyourlife για το νέο άλμπουμ των Αμερικανών που είχε ήδη ταράξει τα νερά πολύ πριν κυκλοφορήσει

Από το «undertow» του 1993 μέχρι το «10.000 days» του 2006 οι Tool έκαναν με κάθε άλμπουμ τους ένα βήμα μπροστά, δημιουργώντας νέες τάσεις και αποκτώντας ακολούθους. Αυτό είναι κάτι που δεν αμφισβητείται και είναι πολύ διαφορετικό από το αν η μουσική τους άρεσε ή όχι, αφού εδώ ο μπαίνει παράγοντας «προσωπικό γούστο». Άρα λοιπόν, είτε μας αρέσει είτε όχι τα ηχοχρώματα των Tool αποτελούν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του μουσικού παζλ των ’90s και των ’00s και αποτέλεσαν βασική επιρροή για πολλά συγκροτήματα που έκαναν την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, το μυστήριο που δημιούργησαν με την αισθητική που πλαισιώνει το έργο τους, τους μυθοποίησε.

«Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ό,τι τα κάνουμε στο κεφάλι μας καμιά φορά. Είναι μουσική. Την ακούς για να ψυχαγωγηθείς, να ξεφύγεις και να περάσεις ωραία. Αν δεν περνάς ωραία με το νέο Tool, ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣ!

Μπορούμε άραγε να ισχυριστούμε το ίδιο για την επιδραστικότητα των Tool σήμερα, με τη δισκογραφική επιστροφή να είναι επιτέλους γεγονός μετά από 13 ολόκληρα χρόνια; Η κυκλοφορία του «Fear Inoculum» στις 30 του περασμένου Αυγούστου μας βρήκε στις παραλίες και το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι σήμερα είναι σίγουρα αρκετό ώστε να έχουμε μια ολοκληρωμένη άποψη, όχι βιαστική και σίγουρα όχι διατυπωμένη στη λογική «να είμαστε εμείς οι πρώτοι που θα ανεβάσουμε την κριτική». Για την ακρίβεια, το πιο πολυαναμενόμενο άλμπουμ της χρονιάς έχει κριθεί ήδη και μάλιστα πολύ αυστηρά, τουλάχιστον από εκείνους που το άκουσαν χωρίς να έχουν αποφασίσει από πριν αν τους αρέσει ή όχι. Οι τελευταίοι είχαν ήδη φροντίσει άλλωστε να παρατάξουν τα όπλα τους στην αρένα των social media πολύ πριν κυκλοφορήσει το άλμπουμ. Οι μεν απαξιώνοντας τη μουσική των Tool και στηλιτεύοντας «τη διαρκή αναβλητικότητά τους» και οι δε την δυνατότητα των μεν «να κατανοήσουν το μεγαλείο της μουσικής των Tool».

«Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά από ό,τι τα κάνουμε στο κεφάλι μας καμιά φορά. Είναι μουσική. Την ακούς για να ψυχαγωγηθείς, να ξεφύγεις και να περάσεις ωραία. Αν δεν περνάς ωραία με το νέο Tool, ΜΗΝ ΤΟ ΑΚΟΥΣ! Πιθανόν να μην τους κατάλαβες και ποτέ. Ευτυχώς υπάρχουν πάρα πολλές φρέσκες επιλογές πλέον να ψάξεις να ακούσεις στον prog / rock / experimental ήχο. Πέρνα καλά. Και οι Τool αυτό κάνουν. Πάντα αυτό έκαναν. Γι’ αυτό τους αγαπάμε».

Ο Μάνθος Στεργίου (Calyses, Tardive Dyskinesia) είναι ένας από τους πέντε μουσικούς από τους οποίους το rockyourlife ζήτησε τη γνώμη για το «Fear Inoculum» και με την παραπάνω φράση μάλλον θέτει το ζήτημα στη σωστή του βάση, με τον Κώστα Κωνσταντινίδη των Mother of Millions να δίνει ακόμα μία διάσταση: «Το ‘Fear Inoculum’ είναι αναμφίβολα από τους πιο hyped δίσκους στην ιστορία του σκληρού ήχου, για λόγους ανεξάρτητους από το περιεχόμενό του», λέει χαρακτηριστικά.«Επιπλέον, η περίπτωση των Tool δημιουργεί ένα εξαιρετικό case study, για το πώς να μένει κανείς επίκαιρος μετά από χρόνια ‘απραξίας’ – συνυπολογίζοντας βέβαια το μέγεθος του προηγούμενου έργου».

Για μένα που είμαι φαν, περιμένω μετά από 13 χρόνια το άπαν, γιατί έτσι γουστάρω, γιατί είμαι ρομαντικός, γιατί μου αρέσουν τόσο που θα ήθελα να ακούσω κάτι και να με κολλήσει στον τοίχο. Είναι το ‘Fear Inoculum’ ένα τέτοιο άλμπουμ; Σίγουρα όχι. Από εκεί και πέρα, σε σχέση με το 95% όσων κυκλοφορούν εκεί έξω είναι αριστούργημα.

Το μακρύ αυτό διάστημα της απουσίας τους από τα δισκογραφικά δρώμενα αποτελεί σημαντικό κριτήριο για την αξιολόγηση του άλμπουμ, κυρίως από τη στιγμή που το βασικό μέτρο σύγκρισης για μια μπάντα όπως οι Tool είναι ο εαυτός της. Ο Γιώργος Τζαβάρας των Need, σε ένα διάλειμμα ανάμεσα σε μουσικές και θεατρικές πρόβες, εξηγεί το γιατί: «Στην τέχνη κρίνεσαι και συγκρίνεσαι μόνο με τον εαυτό σου. Συνεπώς οι Tool συγκρίνονται με τους Tool και απ’ ό,τι φαίνεται είναι ζόρικο να είσαι οι Tool. Για μένα που είμαι φαν, περιμένω μετά από 13 χρόνια το άπαν, γιατί έτσι γουστάρω, γιατί είμαι ρομαντικός, γιατί μου αρέσουν τόσο που θα ήθελα να ακούσω κάτι και να με κολλήσει στον τοίχο. Είναι το ‘Fear Inoculum’ ένα τέτοιο άλμπουμ; Σίγουρα όχι. Από εκεί και πέρα, σε σχέση με το 95% όσων κυκλοφορούν εκεί έξω είναι αριστούργημα. Αν πάλι ανήκε σε μια άλλη μπάντα θα το άκουγα τόσες φορές όσες το έχω ακούσει; Μάλλον όχι. Επειδή όμως η δυναμική των Tool είναι τέτοια, γι’ αυτό και το έχω ακούσει τόσο πολύ. Είναι κάτι που απαιτεί προσοχή από τον ακροατή».

Ήταν σαν να γνώριζα ότι πατώντας το start θα συναντούσα μετά από τόσα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων κι εγώ είχα αλλάξει, έναν χαμένο κολλητό φίλο, αυτόν που μου έμαθε, για παράδειγμα, να κουρδίζω την κιθάρα μου σε Drop D. Χρειαζόμουν την κατάλληλη στιγμή που να είναι μακριά από τον χαμό της κυκλοφορίας του και από τις αποψάρες του εκάστοτε ιντερνετικού ελιτίστα που έχουμε συνηθίσει να τρώμε πλέον με το κουτάλι

Γιώργος Μπλέτσας (Hypnotic Nausea)

H αλήθεια είναι ότι 13 χρόνια απραξίας, έστω και αν αυτός ο χρόνος αναμονής, από το 2006 μέχρι σήμερα προκύπτει (και) από την ενασχόληση των μελών της μπάντας με διαφορετικά projects, είναι πολλά. Όμως για τον Γιώργο Μπλέτσα, κιθαρίστα των Hypnotic Nausea, οι οποίοι βλέπουν το δεύτερό τους άλμπουμ με τίτλο «The Death of all Religions» να γίνεται σιγά σιγά talk of the town στα μουσικά στέκια, «το λογικό θα ήταν αυτή η αναμονή να είχε ως αποτέλεσμα την άμεση ακρόαση του album 27 φορές, άλλες 32 για αποστήθιση και τέλος καμιά 20αριά ακόμη για εμπέδωση. Έτσι φανταζόμουν πως θα αντιδρούσα αλλά, με το που κυκλοφόρησε ο δίσκος, εγώ δεν μπορούσα να τον ακούσω. Ούτε καν μπήκα στην διαδικασία να τον βάλω να παίξει. Όχι γιατί δεν μου άρεσαν πλέον τέτοιες μουσικές ή είχαν αλλάξει τα γούστα μου, όχι γιατί είχαν χάσει ως συγκρότημα το ενδιαφέρον που μου είχαν γεννήσει στο παρελθόν. Αλλά γιατί ήταν σαν να γνώριζα ότι πατώντας το start θα συναντούσα μετά από τόσα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων κι εγώ είχα αλλάξει, έναν χαμένο κολλητό φίλο, αυτόν που μου έμαθε, για παράδειγμα, να κουρδίζω την κιθάρα μου σε Drop D. Χρειαζόμουν την κατάλληλη στιγμή που να είναι μακριά από τον χαμό της κυκλοφορίας του και από τις αποψάρες του εκάστοτε ιντερνετικού ελιτίστα που έχουμε συνηθίσει να τρώμε πλέον με το κουτάλι».

Το «Fear Inoculum» δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την χρυσή δεκαετία της μπάντας, ενώ ταυτόχρονα οι αυξημένες προσδοκίες που δημιούργησε η πολύχρονη δισκογραφική απουσία ενδεχομένως και να τον αδικούν

Μάνθος Στεργίου (Calyses, Tardive Dyskinesia)

Πράγματι, η δημιουργία των κατάλληλων συνθηκών για την ακρόαση μιας τόσο πολυαναμενόμενης κυκλοφορίας μπορεί να αποδειχθεί καταλυτικός παράγοντας για την καλύτερη αξιολόγησή της. Ειδικά όταν κάποιος σου ζητάει να εκθέσεις την όποια άποψη σχηματίσεις. Ο Μάνθος Στεργίου παραδέχεται ότι πριν του ζητήσουμε τη γνώμη του για το «Fear Inoculum» το είχε ακούσει ήδη… 10.000 φορές. Πότε όμως με σκοπό να γράψει μερικές σκέψεις γι’ αυτό: «Εβαλα τα τεράστια ακουστικά μου, πάτησα το play και πήγα μια βόλτα νωρίς το πρωί μιας Κυριακής στην γύρω περιοχή. Έχοντας ακούσει και διαβάσει πολλά για αυτό το άλμπουμ κατέληξα στο εξής συμπέρασμα. Tο ‘Fear Inoculum’ θα στεκόταν άνετα σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή της καριέρας τους μεταξύ του ‘Undertow’ και του ‘10.000 Days’. Απλά έτυχε να είναι το πέμπτο τους άλμπουμ. Περιέχει 100% Tool μουσική. Και πού είναι το κακό σε αυτό; Πουθενά. Αν είσαι φαν τους θα περάσεις τέλεια! Ψυχεδελικό, υπνωτικό, μεθυστικό, εγκεφαλικό, χαοτικό και απλό. Χωρίς πολλές υπερβολές και εντυπωσιασμούς κάνουν αυτό που ξέρουν να κάνουν καλύτερα. Αν είχε βγει στην θέση του ‘Lateralus’ θα μιλάγαμε με τις ίδιες αποθεωτικές κουβέντες γι’ αυτό; Δεν ξέρω, μπορεί. Ποιος νοιάζεται κιόλας στην τελική; Κι επιπλέον, ποιος είμαι εγώ για να πω κάτι για τους Tool. Έτσι κι αλλιώς δεν έχουν να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν. Δεν χρειάζεται κιόλας».

Κώστας Κωνσταντινίδης (Mother of Millions)

Ο Κώστας Κωνσταντινίδης τοποθετεί το άλμπουμ σε ένα άλλο χρονικό πλαίσιο: «Ο νέος δίσκος μοιάζει με συνέχεια του ‘10.000 Days’, κάτι που θα ήταν εξ ολοκλήρου αποδεκτό αν το ‘Fear Inoculum’ κυκλοφορούσε σε αισθητά μικρότερο διάστημα από τον προκάτοχό του, γιατί θα αποτύπωνε μια φυσιολογική εξέλιξη του συγκροτήματος. Μέσα στο διάστημα αυτό είδαμε δείγματα γραφής από συντελεστές των Tool, όπως το εξαιρετικό περσινό «Eat the Elephant» των Α Perfect Circle και η σύγκριση της αισθητικής εξέλιξης -και όχι των δύο συγκροτημάτων- είναι αναπόφευκτη. Το ‘Fear Inoculum’ είναι ένας απολαυστικός Tool δίσκος, έχει στιγμές που προσωπικά ξεχωρίζω, όπως πχ. το Descending ή το 7empest, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν μπορεί να αναμετρηθεί με την χρυσή δεκαετία της μπάντας, ενώ ταυτόχρονα οι αυξημένες προσδοκίες που δημιούργησε η πολύχρονη δισκογραφική απουσία ενδεχομένως και να τον αδικούν».

Είναι και πάρα πολύ απλά κομμάτια. Τα τραβάνε από τα μαλλιά ώστε να φτάσουν να είναι 10-12 λεπτά χωρίς κανένα λόγο. Πρόκειται για ένα δίσκο που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τον θόρυβο δημιουργήθηκε

Βαγγέλης Γιαλαμάς (Fragile Vastness)

Σε αυτήν ακριβώς την πολύχρονη δισκογραφική απουσία αποδίδει ο Βαγγέλης Γιαλαμάς, ο οποίος πριν από λίγες μέρες ανακοίνωσε και το τέλος των Fragile Vastness, το γεγονός ότι κατά την άποψή του «οι Tool σήμερα ακούγονται πολύ κουρασμένοι και δεν σου κρύβω ότι ήδη από τα μισά του Invincible είχα κουραστεί και εγώ. Μου δίνουν την αίσθηση ότι βαριούνται, λες και έπρεπε να βγάλουν την υποχρέωση. Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν στο μέλλον διαβάσουμε σε καμιά συνέντευξη ή σε τίποτα απομνημονεύματα ότι τα κομμάτια του ‘Fear Inoculum’ τα έγραψαν πριν από 15 χρόνια και απλά τα ηχογράφησαν τώρα. Καμία απολύτως εξέλιξη για ένα άλμπουμ που κυκλοφορεί μετά από τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Και είναι και πάρα πολύ απλά κομμάτια. Τα τραβάνε από τα μαλλιά ώστε να φτάσουν να είναι 10-12 λεπτά χωρίς κανένα λόγο. Πρόκειται για ένα δίσκο που σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί τον θόρυβο δημιουργήθηκε, αλλά κυρίως, δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει η πολύχρονη απουσία τους».

ΓιώργοςΤζαβάρας (Need)

Στην έλλειψη πρωτοτυπίας και στη μεγάλη διάρκεια των κομματιών στέκεται και ο ΓιώργοςΤζαβάρας, αλλά από μια διαφορετική οπτική γωνία: «Δεν είναι καινοτόμο, δεν αλλάζει κάτι στα μουσικά πράγματα, δεν με ενοχλεί όμως αυτό. Εχουν αισθητική, έχουν άποψη στον ήχο τους, είναι αναγνωρίσιμοι από την πρώτη νότα και αυτή είναι μια μεγάλη τους επιτυχία. Σίγουρα τα ιντερλούδια θα μπορούσαν και να μην υπάρχουν και αν ήθελα να είμαι πολύ αυστηρός θα έλεγα ότι υπάρχει μια σχετική αμετροέπεια, θα μπορούσαν δηλαδή τα κομμάτια να είναι μικρότερα. Από την άλλη όμως, αυτά είναι και μέσα στο συνονθύλευμα του single και του τρίλεπτου αυτό είναι μία όαση ακόμα και μέσα στην αμετροέπειά του. Εκεί που θα ήθελα όμως να σταθώ ιδιαίτερα είναι το γεγονός ότι ο Keenan είναι πιο ώριμος από ποτέ. Δεν διακρίνω σημάδια αδυναμίας που ακούω πολλούς να λένε. Αντίθετα με συναρπάζει η απλότητα με την οποία ερμηνεύει και φαίνεται ότι αυτά τα 13 χρόνια έχει δουλέψει πάρα πολύ, κάτι που αποδεικνύεται και από τις δουλειές του εκτός Tool».

Ο Γιώργος Μπλέτσας από την πλευρά του, παρά το γεγονός ότι ο δίσκος βρίσκεται εδώ και σαράντα μέρες στα φυσικά και στα ψηφιακά ράφια, θεωρεί ότι είναι πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα: «Η δισκογραφική τους επιστροφή και μόνο είναι γεγονός. Ίσως σε 10 χρόνια από τώρα να μπορούμε να πούμε ότι κατανοήσαμε το τελευταίο τους εγχείρημα και ότι έχουμε να κάνουμε για άλλη μια φορά με μια τόσο ολοκληρωμένη μουσική (και όχι μόνο) καλλιτεχνική πρόταση. Ίσως και όχι. Αυτό που σίγουρα θα τριγυρνά μόνιμα στο μυαλό μου σαν ένα τραβηγμένο αλλά και οδυνηρά εύστοχο αστείο από τους bandmates μου, που θα δείχνει ταυτόχρονα την σημασία αυτής της μπάντας, θα είναι η φράση: ‘Έχεις άποψη κι εσύ, που έχεις κατακλέψει τους Tool;’»

Την ίδια ώρα στα social media, ο πόλεμος μεταξύ εκείνων που λατρεύουν τους Tool και εκείνους που λατρεύουν να τους μισούν καλά κρατεί, κάτι που για τον Γιώργο Τζαβάρα είναι ιδιαίτερα ενοχλητικό, ειδικά σε ότι αφορά τις αντιδράσεις των πρώτων: «Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι πολλά ποσταρίσματα και πολλά άρθρα αναλώνονται στο γεγονός ότι ο δίσκος έγινε αμέσως νούμερο ένα, κάτι που δεν (πρέπει να) έχει καμία απολύτως σημασία, αλλά και το γεγονός ότι είναι πολλοί εκείνοι που τους αρέσει να αντιμετωπίζουν απαξιωτικά όσους για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν είναι στη φάση. Ειλικρινά, πώς μπορεί ο οπαδός μιας μπάντας που έχει μια τόσο υψηλού επιπέδου αισθητική να ποστάρει ένα κομμάτι και στο σχόλιό του να βρίζει εκείνον που δεν του αρέσει».

Αντί επιλόγου θα κρατήσουμε μια ατάκα του Μάνθου Στεργίου η οποία θα μπορούσε πολύ εύκολα να λειτουργήσει και ως εισαγωγή: «Δεν νομίζω πως έχει μεσολαβήσει μεγαλύτερο διάστημα για μια μπάντα από δίσκο σε δίσκο. Με το που ανακοινώθηκε επίσημα η κυκλοφορία νέου άλμπουμ των Tool οι περισσότεροι πιστέψαμε πως ο Maynard και η παρέα του προσπαθούσαν να μας κάνουν ένα ακόμη πρωταπριλιάτικο αστείο (σαν από αυτά που είχαν συνηθίσει). Όλοι περιμέναμε να φτάσει ο Αύγουστος, όχι για τα μπάνια σε κάποιο νησί, αλλά για να δούμε αν τελικά θα γελάσουν αυτοί με εμάς ή εμείς με τα νέα. Τελικά συνέβη το δεύτερο…

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from TOP STORIES

Go to Top