ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Τελικά πόσο βοήθησε το ντεμπούτο των Linkin Park το heavy metal;

Η δήλωση του Chester Bennington ήδη έχει γίνει viral προκαλώντας μια άνευ προηγουμένου διαμάχη στο διαδίκτυο. Οι παραδοσιακοί οπαδοί του heavy metal γελάνε και μόνο στο άκουσμα των λεγομένων του frontman των Linkin Park ενώ οι φίλοι του συγκροτήματος προσπαθούν να υποστηρίξουν με νύχια και με δόντια τις δηλώσεις που…

Η δήλωση του Chester Bennington ήδη έχει γίνει viral προκαλώντας μια άνευ προηγουμένου διαμάχη στο διαδίκτυο. Οι παραδοσιακοί οπαδοί του heavy metal γελάνε και μόνο στο άκουσμα των λεγομένων του frontman των Linkin Park ενώ οι φίλοι του συγκροτήματος προσπαθούν να υποστηρίξουν με νύχια και με δόντια τις δηλώσεις που έκανε πριν λίγες μέρες στο βρετανικό Metal Hammer.

Καλύτερα όμως να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Βρισκόμαστε στο 2000. Ευτυχώς, το τέλος του κόσμου δεν έχει έρθει αλλά δυστυχώς κάποια προγράμματα στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές παρουσιάζουν σοβαρότατα προβλήματα μιας και οι προγραμματιστές δεν χρειάστηκε να αλλάξουν ποτέ μέχρι τότε τα δύο πρώτα ψηφία της χρονιάς. Για αρκετό καιρό το Y2K bug αποτελούσε πρώτη είδηση αλλά μετά από μερικά updates όλα πήραν τον δρόμο τους.

Το heavy metal ανυπομονούσε για την δισκογραφική επιστροφή του Bruce Dickinson και του Adrian Smith στους Iron Maiden παίζοντας τα ρέστα ενός ολόκληρου ιδιώματος σε δέκα συνθέσεις που τις πρώτες μέρες κυκλοφορίας τους αποθεώθηκαν. Τα εννιάρια και τα δεκάρια στο “Brave New World” έπαιρναν φωτιά σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο με κάποιους από τους συγκεκριμένους αριθμούς λίγο αργότερα να ξεφουσκώνουν.

Από την άλλη πλευρά, οι AC/DC κυκλοφορούν το “Stiff Upper Lip” που ναι μεν έτυχε καλύτερης αποδοχής από το “Ballbreaker” αλλά δεν ήταν ικανό να παρασύρει με την κυκλοφορία του το σκληρό rock και τους οπαδούς του. Οι μεγάλες προσδοκίες αναγέννησης του hard rock και heavy metal που είχαν εναποτεθεί στα δύο μεγαλύτερα συγκροτήματα του είδους που κυκλοφόρησαν εκείνη τη χρονιά album, μετά τη σφαλιάρα του “Reload” των Metallica λίγα χρόνια πριν, άρχισαν να μην ικανοποιούνται.

Οι Motorhead με το “We are the Motorhead” ικανοποίησαν πλήρως τους οπαδούς τους αλλά σίγουρα δεν ανακάλυψαν τον τροχό. Από την άλλη οι Pantera με το “Reinventing The Steel” προσπαθούσαν με νύχια και με δόντια να δηλώσουν περίτρανα την επιστροφή τους αλλά δυστυχώς ούτε καν πλησίασαν στα αριστουργήματα του παρελθόντος. Ειδικά οι μυημένοι θα θυμούνται ότι μετά από μερικά ακούσματα του album επιστρέψαμε όλοι στο “μαγικό” DVD “3 Vulgar Videos from Hell” που είχε κυκλοφορήσει λίγους μήνες πριν.

metalheads
Κοινό και κριτικοί άρχισαν να “ξεψαχνίζουν” κυκλοφορίες που θα μπορούσαν να δώσουν όραμα και ελπίδα σε μια νέα δεκαετία, σε μια νέα χιλιετία.

Οι In Flames τις πρώτες μέρες του χρόνου, βγάζουν στα δισκοπωλεία το εκπληκτικό “Clayman” με τη μελωδία να μπαίνει ακόμα περισσότερο στο αίμα τους ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνουν οι χώροι που έδιναν τα live τους ταυτόχρονα πάντα με την αμοιβή τους.

Στην Ελλάδα θυμάμαι τότε, σχεδόν, όλοι ζούσαν για την δισκογραφική επιστροφή των Nevermore, λίγα χρόνια μετά του ενός εκ των “Επίσημων Αγαπημένων” album της χώρας που άκουγε στο όνομα “Dead Heart in a Dead World”. Επίσης, εκείνο το διάστημα απογοητευτήκαμε ελαφρώς με το “Magica” του Dio, με το “Dark Ride” των Helloween, με το “Infinite” των Stratovarius αλλά και με το “V-The New Mythology Suite” των Symphony X.

Στο εξωτερικό και σ’ έναν άλλο κόσμο, δυστυχώς τότε ξορκισμένο από εμάς, κάποια albums άρχισαν να δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα για ανανέωση. Οι Disturbed κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους “Sickness” το οποίο έγινε στη χώρα τους τέσσερις φορές πλατινένιο, πλατινένιο σε Αυστραλία και Καναδά ενώ χρυσό στο Ηνωμένο Βασίλειο ξεπερνώντας τα 6.500.000 πωλήσεις.

Οι Lamb of God κυκλοφορούν το πρώτο τους album “New American Gospel” δημιουργώντας αναστάτωση στους φίλους του είδους, ενώ τα μεγαλύτερα περιοδικά της εποχής το αποθέωσαν τοποθετώντας το στις κορυφαίες θέσεις τους εκείνη τη χρονιά, την ίδια ώρα που εμείς μαλώναμε για το αν το “Renegade” των Hammerfall ήταν αντάξιο του “Legacy of Kings”.

linkinparkin2

Οκτώβριος του 2000 και ένα συγκρότημα με όνομα Linkin Park, κυκλοφορεί το ντεμπούτο του “Hybrid Theory” την ώρα που στο εξωτερικό trendy θεωρούνται οι Cradle of Filth. Mainstream ήχος που προσπαθούσε να συνδυάσει το hip hop με τον σκληρό ήχο (δεν θα πω heavy metal) αλλά που για κάποιο λόγο αγνοήθηκε επιδεικτικά από τα περισσότερα μεταλλικά έντυπα της εποχής (κάποια μάλιστα έκαναν κριτική στο album ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του). Οι κριτικές που έλαβε ήταν συμπαθητικές αλλά ακόμα και τα pop περιοδικά έβρισκαν πολλά αρνητικά στοιχεία στην boy band αισθητική που προσπαθούσε να περάσει ο Chester Bennington και η παρέα του. Αυτό βέβαια, δεν απέτρεψε το γεγονός στο να γίνει το “Hyprid Theory” ένα από τα πιο πετυχημένα album όλων των εποχών στις Ηνωμένες Πολιτείες ξεπερνώντας τα 10.000.000 αντίτυπα.

Το “In The End” έγινε ο ύμνος των απανταχού ραδιοφωνικών σταθμών rock αισθητικής που πλέον είχαν μια καλή δικαιολογία να βάλουν κιθάρα με distortion.

Πληροφοριακά να αναφέρω ότι μετά από τον πανικό που δημιούργησε το “Hybrid Theory”, το δεύτερο album του συγκροτήματος “Meteora” βρισκόταν σε όλα τα heavy metal έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά. Στην Ελλάδα βέβαια “θάφτηκε” με το γάντι αλλά ταυτόχρονα μας έκανε όλους υπερήφανους για τη χρήση της λέξης “Μετέωρα” (Κούνια που μας κούναγε).

Αντιλαμβανόμενοι όλοι πλέον ότι οι Linkin Park έχουν το άγγιγμα του Μίδα, το φλερτ με το heavy metal γινόταν όλο και πιο έντονο με αποκορύφωμα τη βραδιά της ενάτης Ιουνίου του 2007 που το συγκρότημα έπαιξε headliner στο Download Festival ενώ λίγο πριν στην ίδια σκηνή εμφανίστηκαν οι Slayer και οι Machine Head. Είχε προηγηθεί μια προσπάθεια το 2004 αλλά τότε τα heavy συγκροτήματα (Opeth, Monster Magnet, Cradle of Filth) είχαν εμφανιστεί πολύ νωρίς.

Και έτσι λοιπόν φτάνουμε εν έτει 2016, με τον Chester Bennington να υποστηρίζει ότι το εν λόγω album κράτησε ζωντανό το heavy metal. Χωρίς καμία διάθεση να μειώσω την αξία του συγκροτήματος (άλλωστε δηλώνω οπαδός τους και εδώ σχολιάζονται απλά οι δηλώσεις του), θα ήθελα να θυμίσω στον κύριο Bennington ότι ο ίδιος αλλά και πολλά μέλη του συγκροτήματος αποποιήθηκαν πολλές φορές τη λέξη metal όταν τους αποδόθηκε με διάφορους τρόπους για να χαρακτηρίσει τη μουσική τους στο παρελθόν την ίδια ώρα που η εξέλιξη του συγκροτήματος είχε φανερά τα σημάδια της απομάκρυνσης από τον σκληρό ήχο.

Μπορεί οι φράσεις “Οι Linkin Park είναι η πρώτη rock μπάντα που άκουσα ποτέ” και “Οι Linkin Park είναι ο λόγος που ξεκίνησα να παίζω μουσική” να ειπώθηκαν πολλές φορές προς το πρόσωπο του αλλά από την άλλη αμφιβάλλω κατά πολύ αν σήμερα τα παιδιά αυτά που είπαν αυτές τις λέξεις ζουν και αναπνέουν για το heavy metal ή έστω για κάποιο από τα παρακλάδια του.

Επίσης, θα θεωρήσω σπάνιο έως απίθανο το γεγονός κάποιο παιδί να έπιασε πρώτη φορά στα χέρια του ηλεκτρική κιθάρα επειδή άκουσε το “Hybrid Theory”. Φαντάζομαι, κανένας δεν έμαθε να παίζει κιθάρα ακούγοντας ένα συνδυασμό του hip hop με το rock και πήρε την απόφαση να δημιουργήσει ένα heavy metal συγκρότημα. Συνήθως σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ως πηγή έμπνευσης χρειάζεται ένας guitar hero και κακά τα ψέματα, ο Brad Delson δεν είναι.

Με την ίδια λογική κάλλιστα θα μπορούσαν οι Limp Bizkit να ισχυριστούν κάτι ανάλογο για το «Three Dollar Bill, Y’ all».

Τώρα βέβαια, στο αν οι πωλήσεις του συγκεκριμένου album βοήθησαν στο να δοθεί φιλί της ζωής σε μια βιομηχανία που άρχισε να παρουσιάζει τότε τους πρώτους της τριγμούς, αυτό δεν αμφισβητείται αλλά σίγουρα ο Chester δεν εννοούσε αυτό.

Αν έπρεπε να βρω συγκροτήματα που κράτησαν ζωντανό το metal στα 00’s τότε θα πόνταρα αναμφισβήτητα σε μπάντες όπως οι Slipknot, οι System of a Down, οι Mastodon και μερικοί άλλοι και ελάχιστα στους Linkin Park.

Δεν είναι ασυνήθιστο το γεγονός τα μουσικά ιδιώματα να χρησιμοποιούνται ως προϊόντα εκμετάλλευσης. Ο Chester Bennington βρέθηκε να απαντάει σε ερωτήσεις του βρετανικού Metal Hammer (που λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του “Hybrid Theory” με συνέντευξη του συγκροτήματος, προτίμησε για εξώφυλλο τους Papa Roach) ενώ ταυτόχρονα προετοιμάζει την άφιξη του νέου album του συγκροτήματος.

Άλλωστε όλα για κάποιο λόγο γίνονται…(και όχι δεν συνωμοτεί το σύμπαν για να συμβούν)

Ο Σάββας Στανής γεννήθηκε στην Κομοτηνή την χρονιά που οι AC/DC κυκλοφόρησαν το Back in Black και από τότε η σχέση του με την rock μουσική είναι μια σχέση εξάρτησης. Είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού fan club των Dream Theater “Infinite Dreams” (1999), βραβευμένο από την Warner Music και από την ifpi για την αύξηση των πωλήσεων του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Υπήρξε συντάκτης των περιοδικών Rock On και Rock Hard με μόνιμες στήλες, συνεντεύξεις και studio reports συγκροτημάτων στο εξωτερικό. Έχει καθίσει πίσω από την κονσόλα του Atlantis Fm 105,2, αυτοαποκαλείται foodie και λατρεύει να αξιολογεί burger οπουδήποτε ανακαλύπτει ότι τα σερβίρουν. Αποκαλεί Άγιο τον Anthony Bourdain και θεωρεί τεράστιο πλήγμα που δεν κατάφερε να τον γνωρίσει από κοντά.

Latest from ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ

Go to Top