Μια πολύ σημαντική απουσία από τον πολιτικό διάλογο ή ακόμα καλύτερα από την πολιτική ΣΚΕΨΗ είναι το θέμα των αυτοματισμών στην εργασία και κυρίως οι επιπτώσεις που έχει ήδη ή θα έχει στο άμεσο μέλλον ο συνδυασμός τους με την τεχνητή νοημοσύνη.

Ήδη στο εξωτερικό η συζήτηση έχει αρχίσει με 2 κυρίως άξονες. Η προερχόμενη από την Αμερικανική προοδευτική παράταξη θεωρεί ότι ο αποκλεισμός πολλών ανθρώπων από την εργασία θα τους στερήσει ένα εισόδημα που κατείχαν (μέσω αύξησης της ανεργίας) και αυτό θα πρέπει να αντικατασταθεί από μία θεσμοθέτηση Βασικού Εισοδήματος (Country or Universal Basic Income) με πόρους που θα προέρθουν από φορολόγηση των βιομηχανικών Ρομπότ ή του κάθε είδους Artificial Intelligence BOTS (πχ. τα ChatBot των εταιρικών υπηρεσιών προς τους πελάτες τους).

H προερχόμενη από την φιλελεύθερη παράταξη άποψη εστιάζει στα ιστορικά στοιχεία όπου η εισαγωγή μιας καινούργιας τεχνολογίας δημιούργησε περισσότερες θέσεις εργασίας από όσες κατάργησε (πχ. η εμφάνιση του αυτοκινήτου κατάργησε τις άμαξες αλλά οδήγησέ στην δημιουργία εργοστασίων παραγωγής οχημάτων), απλά θεωρούν ότι θα χρειαστεί υψηλότερου επιπέδου εργασία που θα απαιτεί αυξημένη γνώση και εξειδίκευση, επικεντρώνοντας την κουβέντα σε αναβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε ιδέα για τα παραπάνω ούτε σαν πολίτες και ακόμα χειρότερα σαν πολιτικοί. Κανένας κομματικός παράγοντάς η πολιτικός αν τον ρωτήσετέ δεν έχει την παραμικρή εικόνα ή άποψη για τις επιπτώσεις στην ελληνική κοινωνία και στους πολίτες ατομικά. Πέρα όμως από να αναγνωρίζουμε το χαμηλότατο επίπεδο πολιτικών στη χώρα καλό είναι να δούμε ποιες θα μπορούσαν να είναι οι άμεσες επιπτώσεις στην Ελληνική πραγματικότητα. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum) τοποθετεί σε ένα ποσοστό του 57% τον κίνδυνο απώλειας εργασίας στη χώρα μας μέχρι το 2030. Οι τομείς που είναι πιθανών να πληγούν είναι οι οδηγοί μεταφορών και ταξί (αυτόματη οδήγηση), οι θέσεις εξυπηρέτησης πελατών (ChatBots), οι νοσηλευτές (Nursing Bots), ο τουρισμός και λιγότερο η βιομηχανία (καθώς συμμετέχει μόνο με 5,4% στο ΑΕΠ), οι πωλήσεις (που παραμένουν στη μεγάλη πλειοψηφία τους προσωπικές), και οι τέχνες (ειδικά η μουσική και το θέατρο).

Η αναγνώριση του προβλήματος είναι το ένα βήμα, η αναγνώριση των επιπτώσεων είναι το δεύτερο καθώς το 2030 είναι πολύ κοντά και οι αλλαγές θα αρχίσουν να γίνονται εμφανείς πιο γρήγορα. Αν πάμε να εφαρμόσουμε μια από τις δύο προτάσεις για την αντιμετώπιση του θέματος θα βρεθούμε απέναντι σε μία μεγάλη έκπληξη.

1ον η εφαρμογή ενός ΒΑΣΙΚΟΥ ΕΙΣΟΔΗΜΑΤΟΣ μέσω φορολόγησης των Bots δεν θα είναι αρκετή και θα χρειαστεί χρηματοδότηση από των προϋπολογισμό. Εδώ γελάμε… Οποιαδήποτε σκέψη για χρηματοδότηση από τον προϋπολογισμό σκοντάφτει σε δύο μεγέθη: τον ποσοστό των συνταξιούχων στο συνολικό πληθυσμό (πάνω από 30%) και επιπλέον στο δημόσιο χρέος που ακόμα και 2030 θα είναι πάνω από 125% του ΑΕΠ.

2ον ο εκσυγχρονισμός του εκπαιδευτικού συστήματος είναι σχεδόν αδύνατος καθώς το υφιστάμενο καθεστώς ακυρώνει τις σημαντικές αλλαγές και δεν προβλέπετε να γίνει κάτι διαφορετικό στο άμεσο μέλλον.

Άρα ποια είναι η λύση; Η λύση όπως και η σκέψη γύρω από αυτή πρέπει να είναι ανατρεπτική (Disruptive Thinking). Καθώς οι διαθέσιμοι κρατικοί πόροι θα βαίνουν ολοένα μειούμενοι, οι πολίτες θα πρέπει να «χειραφετηθούν» από το κράτος «Πατερούλη» και να αναζητήσουν την λύση για το εισόδημα μέσω της τεχνολογίας. Μια δημιουργική λύση θα ήταν η ατομική απόκτηση μεριδίων (κάτι σαν μετοχές) στα ίδια τα ρομπότ και να λαμβάνουν από την παραγωγικότητα τους!!! Άλλες λύσεις είναι συναφείς και έχουν να κάνουν με την μικρό-επένδυση σε καινοτόμες επιχειρήσεις που θα αναλύονται μέσω τεχνίτης νοημοσύνης.

Πρέπει από τώρα να προετοιμάσουμε το νομοθετικό πλαίσιο για αυτό τον σκοπό, βλέποντας όμως τα σκουριασμένα μυαλά στο κοινοβούλιο μας δεν θα είναι εύκολη υπόθεση…

Ο Άρης Τσιγκρής θεωρεί ότι η αλλαγή (μικρή η μεγάλη) δίνει σκοπό στη ζωή, είναι σύμφωνη με την φύση μας και επιτρέπει στον καθένα μας να ανακαλύπτει νέες πτυχές του χαρακτήρα του. Πιστεύει ότι η τεχνολογία και η καινοτομία είναι ο δρόμος για περισσότερη δημοκρατία αν βαδίσει side by side με την ηθικό-αισθητική εξέλιξη, έτσι θα μας επιτρέψει να απολαύσουμε τις δημιουργίες στην μουσική, τον λόγο και την γραφή. Πρέπει όμως να μάθουμε περισσότερα από όσα ξέρουμε τώρα για να φτιάξουμε αυτή τον τρόπο απόκτησης της.