Τι μάθαμε για τα 3D concerts από τη συναυλία των Kraftwerk;

Στέλιος Βογιατζάκης
Posted on Μάρτιος 05, 2018, 8:51 πμ
19 secs

Η κουρτίνα άνοιξε και οι Kraftwerk πήραν θέσεις απέναντι μας. Ακίνητοι και φορώντας τις ολόσωμες στολές που τους έκαναν να μοιάζουν σαν να βγήκαν από τον κόσμο του Tron, στέκονταν μπροστά σε μια σειρά από αριθμούς που προβάλλονταν στην οθόνη. Όταν το «Numbers» από το «Computer World» ακούστηκε από τα ηχεία, οι αριθμοί κινήθηκαν προς τους θεατές, οι οποίοι αντέδρασαν με επιφωνήματα επιδοκιμασίας. Αυτές ήταν οι πρώτες στιγμές της τρισδιάστατης extravaganza που περιμέναμε από τους Γερμανούς πιονέρους του ηλεκτρονικού ήχου.

Μπορεί για τον κινηματογράφο να είναι παλιά ιστορία, με φίλους και εχθρούς, ωστόσο για το συναυλιακό περιβάλλον το 3D ήταν μια εντελώς καινούργια εμπειρία. Και η συζήτηση που άνοιξε τα μεσάνυχτα του περασμένου Σαββάτου δεν ήταν η συνηθισμένη μετά από κάθε συναυλία. Μπορεί, άλλωστε, κάποιος να αμφισβητήσει τους Kraftwerk; Είναι απολύτως περιττό. Ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ιστορίας της σύγχρονης μουσικής φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους και όλα ή σχεδόν όλα τα τραγούδια που θέλαμε να ακούσουμε τα ακούσαμε. Αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον να συζητήσουμε είναι αν ταιριάζουν οι τρισδιάστατες προβολές σε ένα live, αν βοηθούν την επικοινωνία μουσικών και κοινού ή αν τελικά είμαστε μια χαρά με αυτά που ξέρουμε και έχουμε συνηθίσει μέχρι σήμερα.

Ομολογώ ότι για το συγκεκριμένο θέμα δεν έφυγα σοφότερος από το κλειστό του Tae Kwon Do. Η μόνη μου βεβαιότητα είναι ότι η συναυλία δεν θα μου άρεσε λιγότερο αν έλειπε το 3D. Από την άλλη, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω ότι αυτό είναι ένα concept που ταιριάζει στο ηχητικό περιβάλλον, στη φιλοσοφία και στις ιδέες των Kraftwerk. Υπήρχαν στιγμές που οι τρισδιάστατες προσβολές έμοιαζαν με Σειρήνες που σε παρέσυραν στο Matrix τoυς, σε έκαναν πιο εύκολα κοινωνό τον λακωνικά εκφρασμένων αλλά σημαντικών ιδεών τους και σε έβαζαν σε ένα κόσμο όπου στα αλήθεια ένας ιπτάμενος δίσκος μπορεί να κόβει βόλτες πάνω από την Ακρόπολη.

Εδώ όμως εμφανίζεται το πρώτο πρόβλημα. Το 3D μπορεί να είναι χρήσιμο στις συναυλίες μόνο αν είναι να υπηρετήσει καλλιτέχνες με προσωπικότητα, όραμα και με τραγούδια που έχουν κάτι να πουν. Είναι ένα ενδιαφέρον εργαλείο, αλλά είναι για λίγους. Στους Kraftwerk ταιριάζει, στους Nickelback θα ήταν παράταιρο γιατί τι ακριβώς θα μπορούσαν να δείξουν στη σκηνή για να χρειάζονται το 3D; Με πιο απλά λόγια, είναι εντυπωσιακές οι τρισδιάστατες προβολές αλλά δεν είναι φάρμακο για πάσαν νόσον και δεν μπορούν να σώσουν μια κακή συναυλία.

Αυτό που μου φάνηκε περισσότερο προβληματικό, πάντως, και σε κάποιες ίσως μετατράπηκε σε μπούμερανγκ για τους Kraftwerk, ήταν ότι απορροφηθήκαμε τόσο πολύ από το 3D που βάλαμε σε δεύτερη μοίρα τη μουσική. Χρειάστηκε να ψάξω το «The Robots» στο YouTube -ευτυχώς ανέβηκε λίγες ώρες μετά το τέλος της συναυλίας- για να το ακούσω. Βρισκόμουν εκεί στο πρώτο encore, αλλά ήμουν πολύ απασχολημένος να παρατηρώ και να χαμογελάω με τα τεράστια ψηφιακά dummies που άπλωναν τα χέρια τους στον κόσμο. Όταν τελείωσε το τραγούδι συνειδητοποίησα ότι δεν είχα προσέξει καθόλου τη μουσική και υποψιάζομαι ότι δεν ήμουν ο μόνος.

Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Το 3D είναι εντυπωσιακό στις συναυλίες αν ο καλλιτέχνης μπορεί να το χρησιμοποιήσει δημιουργικά. Όμως, όπως πάντα, κάτι δίνεις και κάτι παίρνεις. Και αυτό που δίνεις είναι λιγότερη προσοχή στη μουσική. Αναγκαστικά, εκτός κι αν αποφασίσεις να μη φορέσεις ποτέ τα γυαλιά.

Στέλιος Βογιατζάκης
Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.