ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Το «Countdown To Perfection» των Megadeth

Ο Μιχάλης Μανιάτης, με αφορμή την κυκλοφορία του «Dystopia», για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ, ακούει ξανά με προσοχή όλους τους δίσκους των Megadeth και διαμορφώνει το δικό του «Countdown To Perfection», μετά απο πολλές αλλαγές και ανακατατάξεις, όπως άλλωστε ήταν και η ίδια η πορεία του group του…

Ο Μιχάλης Μανιάτης, με αφορμή την κυκλοφορία του «Dystopia», για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ, ακούει ξανά με προσοχή όλους τους δίσκους των Megadeth και διαμορφώνει το δικό του «Countdown To Perfection», μετά απο πολλές αλλαγές και ανακατατάξεις, όπως άλλωστε ήταν και η ίδια η πορεία του group του Dave Mustaine.

Megadeth_Risk_200Risk (1999)
Κανένας δεν θέλει να θυμάται αυτό το album. Το τέλος συνεργασίας του θρυλικού κιθαριστικού δίδυμου Mustaine-Friedman, ήρθε μετά από την απογοήτευση που άκουγε στο όνομα «Risk». Ο Friedman επιθυμούσε εδώ και χρόνια μια πιο εμπορική εκδοχή των Megadeth, και εδώ φαίνεται να έχει πιπιλίσει αρκετά το μυαλό του Mustaine, ο οποίος έριξε μέρος της ευθύνης στον βιρτουόζο κιθαρίστα. Το αποτέλεσμα απλά δεν θυμίζει σε τίποτα Megadeth. Τι και αν το «Crush ‘Em» κατάφερε να είναι soundtrack σε αγώνες NFL και πάλης και να αποκτήσει κάποια προβολή στην Αμερική; Εδώ δεν υπάρχει τίποτα για έναν οπαδό του group.

Megadeth_The_World_Needs_A_Hero_200

The World Needs A Hero (2001)
Σαν να μην έφτανε το φιάσκο του «Risk», ο Mustaine ξεμένει απο κιθαριστικό ταίρι, αλλά χάνει και τον συνθετικό του οίστρο. Αυτή ήταν και η μεγαλύτερη απογοήτευση. Το «The World Needs A Hero», αφήνει την εντύπωση ενός band leader που προσπαθεί να μαζέψει τα κομμάτια της μπάντας του και να περισώσει την αξιοπρέπεια της. Με τον πολύπειρο Al Pitrelli στο line up, κυκλοφορεί ένα album που ηχητικά είναι μεν στον σωστό δρόμο, αλλά συνθετικά δεν συγκινούν περισσότερα από ένα-δύο κομμάτια. Με το γύρισμα της χιλιετίας, οι Megadeth φαίνεται να είναι σε μια άβολη κατάσταση, στην οποία ούτε μπορούν να πιάσουν τον ρυθμό της εποχής και να κινηθούν πιο εμπορικά, αλλά ούτε και να αποδώσουν στα υψηλά στάνταρ που είχαν θέσει στην διάρκεια της προηγούμενης δεκαετίας.

Megadeth_Super_Collider_200

Super Collider (2013)
Η πιο πρόσφατη προσπάθεια των ‘Deth, έχει χαρακτηριστεί και αυτή ως «άστοχη». Ας μην μπερδευόμαστε όμως με το «Risk», καθώς εδώ τα πράματα είναι σαφώς πιο αξιοπρεπή, και τουλάχιστον η προσωπικότητα του Mustaine είναι έντονη μέσα σε ένα album που δεν είναι αντιπροσωπευτικό των Megadeth. Όσο και αν ξένισε, το «Super Collider» δεν απογοήτευσε τόσο τους οπαδούς, όσο τους άφησε αδιάφορους. Και αυτό είναι πολύ σημαντική διαφορά σε σχέση με τα παραπάνω. Σίγουρα στις τελευταίες της κυκλοφορίες, η μπάντα έχει δείξει και πάλι μια καμπή. Με τις επιστροφές όμως που έχουν κάνει στο παρελθόν από στραβοπατήματα, το πιο πρόσφατο album τους δεν φάνηκε ικανό να τους αποξενώσει και πάλι από το κοινό τους προκαλώντας και τόσο έντονη ανησυχία.

Megadeth_Killing_Is_My_Business_200

Killing Is My Business… And Business Is Good! (1985)
Ας έχουμε κατά νου ότι όλα είναι σχετικά. Σίγουρα για πολλούς, αυτό το album έχει μεγάλη αξία, αλλά κυρίως θα είναι συναισθηματική. Το «Killing…», αν και αποτέλεσε την αξιοπρεπή αρχή πάνω στην οποία έστησαν τον ήχο τους, δεν μπορεί να συγκριθεί με τα αριστουργήματα της συνέχειας. Προσθέστε σε αυτό και την κακή παραγωγή, και ας συμφωνήσουμε ότι μόνο και μόνο το γεγονός ότι αποτέλεσε μέρος της προϋπηρεσίας που χρειάστηκε ο Mustaine για να φτάσει το συνθετικό ζενίθ των κορυφαίων κυκλοφοριών του, το κάνει σημαντικό για τους οπαδούς, αλλά όχι γενικά για την καλλιτεχνική αξία της μπάντας.

Megadeth_Thirteen_200

Th1rt3en (2011)
Με το 13ο album τους, οι Megadeth αρχίζουν και δείχνουν έντονα σημεία κάμψης για πρώτη φορά από το 2004 που επαναδραστηριοποιήθηκαν. Εδώ κρατάνε χαρακτήρα, δείχνουν φιλότιμο, φαίνεται μια σπάνια αρμονία ανάμεσα στα μέλη της μπάντας, αλλά συνθετικά δεν μπορούν να κρατήσουν το επίπεδο των αμέσως προηγούμενων κυκλοφοριών τους. Στο «Thirteen» ο Mustaine προσωπικά μου έδινε την εικόνα ότι είχε επαναπαυτεί. Ίσως το γεγονός ότι όλα έδειχναν ρόδινα στην μπάντα, να μείωνε την ανάγκη του να βγάλει δημιουργικά τον θυμό του. Όπως και να έχει, πέραν 2-3 κομματιών, το album άφησε αδιάφορους τους fans. Το κακό είναι ότι δεν ήταν η πρώτη φορά!

Megadeth_So_Far_So_Good_200

So Far, So Good… So What! (1988)
Πολύ θα ήθελα να βάλω το συγκεκριμένο album πιο ψηλά, αλλά ας δούμε τα πράγματα πιο αντικειμενικά. Το «So Far…» διέπεται από μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, πιο σκοτεινή από οποιαδήποτε άλλη κυκλοφορία τους. Ναρκωτικά, καβγάδες μεταξύ μελών αλλά και ο χαμός του Cliff Burton που ενέπνευσε το «In My Darkest Hour», σίγουρα βοήθησαν σε αυτό. Είναι η πρώτη φορά που ο Mustaine δείχνει ότι μπορεί να δημιουργήσει ένα album το οποίο διατηρεί το ενδιαφέρον του ακροατή καθόλη τη διάρκειά του. Το μειονέκτημά του είναι ότι δεν μπόρεσε να σταθεί σημείο αναφοράς στην ιστορία της μπάντας, καθώς στριμώχνεται ανάμεσα στο πιο αναγνωρίσιμο «Peace Sells…» και σε ένα από τα πιο κλασσικά albums στην ιστορία του heavy metal. Αυτό και το «Killing…» είναι τα λιγότερο σχολιασμένα albums της πρώτης δεκαετίας τους, σε συζητήσεις μεταξύ οπαδών.

Megadeth_Endgame_200

Endgame (2009)
Το «Endgame» ολοκλήρωσε το νοητό δεύτερο three peat των Megadeth. Το 2004, 2007 και 2009, οι οπαδοί είχαν λόγους να είναι χαρούμενοι. Ο Mustaine έδειχνε να αποκτά και πάλι την συνθετική σπιρτάδα που χρειάζεται για να κάνει ένα Megadeth album εκπληκτικό (μήπως πάλι τα πολλά προβλήματα και συνεχείς αλλαγές μελών;). Και επι της ευκαιρίας, ας το πω για να το βγάλω από μέσα μου. Ο Broderick, είναι συμπαθέστατος, είναι απίστευτος παιχταράς, αλλά ΔΕΝ είναι Megadeth. Τα lead του ποτέ δεν είχαν το κάτι παραπάνω που χρειαζόταν η μπάντα και να απογειωθούν οι συνθέσεις. Ίσως αυτό και να ήταν παρέμβαση του Mustaine, αλλά δεδομένης της καριέρας του Broderick, τείνω να πιστέψω ότι δεν είναι αυτό το θέμα. Και ναι… το ξέρω ότι έχει περάσει από Nevermore, αλλά σκεφτείτε, αν δεν υπήρχε ο Loomis, πόσο σημασία θα είχε όλο αυτό;

Megadeth_United_Abominations_200

United Abominations (2007)
Δεύτερο album μετά την επιστροφή του, ο Mustaine επιλέγει να κινηθεί μετά από χρόνια και πάλι σε πιο thrashy μονοπάτια, δημιουργώντας έτσι τον ήχο τον οποίο μέχρι και σήμερα χαρακτηρίζει την μπάντα (με μία εξαίρεση στο «Super Collider»). Εδώ έχουμε την δεύτερη κυκλοφορία των ‘Deth στην οποία λείπει ο Ellefson. Στην ουσία ο συνέταιρος του Mustaine, εν μέσω τσακωμών και μηνύσεων, θα χάσει όλο το δεύτερο επιτυχημένο three peat που ανέφερα παραπάνω (2004-2009), καθώς μετά την προσωρινή παύση του group το 2002, θα ενταχθεί και πάλι στο δυναμικό του το 2010. Με το «United Abominations», οι οπαδοί αρχίζουν και πιστεύουν για τα καλά την επιστροφή του Mustaine (καθώς το όνομα των Megadeth στα μάτια τους είναι σχεδόν τυπικό με την απουσία του Ellefson). «Sleepwalker» και «Washington Is Next», είναι thrash δυναμίτες, ενώ τα «Never Walk Alone… A Call To Arms», «United Abominations» και «Gears Of War» συνεχίζουν με πιο heavy στοιχεία. Κάπως έτσι κυλάει και το υπόλοιπο album, συναντώντας και μια επανεκτέλεση – διασκευή στο δικό τους «A Tout La Monde».

Megadeth_Cripting_Writings_200

Cryptic Writings (1997)
Στα μάτια των οπαδών, αυτό το album είτε είναι η ουρά της χρυσής τριλογίας τους ή αρχή της πτώσης προς το κλείσιμο της δεκαετίας. Προσωπικά επιλέγω να το αφήσω να παρασυρθεί από την φόρα την οποία είχε η μπάντα μεταξύ 1990-1994, και νομίζω ότι κομμάτια σαν τα «Trust», “The Disintegrators», «She Wolf» και «FFF» υποστηρίζουν την επιλογή. Φυσικά και τα πιο εμπορικά κομμάτια έκαναν μεγάλη αίσθηση στην εποχή τους. «Almost Honest», «I’ll Get Even» και «Secret Place», αποτέλεσαν τρανές αποδείξεις ότι οι Megadeth μπορούσαν να γράψουν και πιο εμπορικά τραγούδια, κρατώντας την συνθετική ποιότητα τους. Τα επόμενα χρόνια βέβαια, θα ευχόμασταν αυτή η εξερεύνηση να είχε σταματήσει κάπου εκεί, και να μην είχαμε αναγκαστεί να βιώναμε εμπειρίες τύπου «Risk».

Megadeth_Peace_Sells_200

Peace Sells… But Who’s Buying? (1986)
Με την δεύτερη δουλειά τους, οι Megadeth έκαναν πολύ μεγαλύτερη αίσθηση από ότι με το ντεμπούτο τους. Σημαντικότατο ρόλο σε αυτό, έπαιξε το ομώνυμο κομμάτι, το οποίο αναδείκνυε στο έπακρο όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της μπάντας. Μελωδική μπασογραμμή, εξαιρετική κιθαριστική δουλειά, αλλαγή στο tempo, και καυστικούς πολιτικοποιημένους στίχους. Φυσικά και είναι άδικο να μην αναφερθούν και κομμάτια όπως τo «Wake Up Dead» (και άλλα), που έκαναν για χρόνια την εμφάνισή τους στο set list τους. Με καθαρά προσωπικά κριτήρια ίσως να επέλεγα αυτό album σε λίγο χαμηλότερη θέση, αλλά τα στοιχεία είναι με το μέρος του. Με σαφέστατα βελτιωμένη παραγωγή, αλλά και εμφανή σημάδια ωρίμανσης, το «Peace Sells…» βρίσκεται σε αυτήν την θέση κυρίως γιατί αποτελεί ένα σημαντικότατο βήμα στην πορεία του group.

Megadeth_The_System_Has_Failed_200

The System Has Failed (2004)
Και μιας και μιλάμε για σημαντικά βήματα… Αυτό το album ήταν να αποτελέσει την πρώτη solo κυκλοφορία του Mustaine, όμως αυτό άλλαξε μετά από προτροπή της εταιρείας τους. Κάπου το 2002, ο Mustaine αναγκάστηκε να σταματήσει το group. Ένας τραυματισμός στο χέρι του όσο ήταν σε κέντρο απεξάρτησης, τον έβγαλε σε αναγκαστική… άδεια. Όταν τελικά ήρθε η στιγμή της επιστροφής, ο Mustaine επέλεξε να το κάνει χωρίς τον Ellefson. Το «The System Has Failed» ήταν μια αποζημίωση για τους οπαδούς. «Risk» και «The World Needs A Hero» είχαν αφήσει πικρή ανάμνηση και θα ήταν άδικο η καριέρα ενός εκ των σημαντικότερων και δημοφιλέστερων heavy metal σχημάτων να τελείωνε τόσο άδοξα. Ο ήχος είναι υποδειγματικός, οι συνθέσεις καλοδουλεμένες, και ο Chris Poland επιστρατεύεται για να χαρίσει μερικά χαρακτηριστικά lead, που φέρνουν και έναν αέρα νοσταλγίας στους οπαδούς.

Megadeth_Youthanasia

Youthanasia (1994)
Το «Youthanasia» κατέχει επάξια μια θέση στην πρώτη τριάδα, και για αρκετούς ίσως άξιζε να είναι και ένα κλικ παραπάνω. Δεν θα τα χαλάσουμε όμως εκεί. Το album ήταν με διαφορά ό,τι καλύτερο από άποψη παραγωγής μέχρι εκείνη τη στιγμή για το group. Τα κομμάτια είναι εξαιρετικά, καθώς οι κιθάρες συμπληρώνουν υποδειγματικά τις φωνητικές μελωδίες του Mustaine. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ακόμα και σήμερα ακούγεται τόσο φρέσκο όσο και την ημέρα που κυκλοφόρησε, αναγκάζοντας όλους να μιλήσουν για άλλο ένα διαχρονικό album από αυτήν την σημαντικότατη μπάντα. Μεταξύ μας, τη δεύτερη θέση την χάνει μόνο στα σημεία, με το σημαντικότερο αυτών να είναι ότι οι Megadeth αυτή τη φορά απομακρύνονται ακόμα περισσότερο από τον thrash ήχο από ότι στο «Countdown…». Όπως και να έχει, οι οπαδοί έχουν σοβαρό πρόβλημα να ξεχωρίσουν μόνο μερικά τραγούδια από μια κυκλοφορία σαν αυτήν.

Megadeth_Countdown_To_Extinction_200

Countdown To Extinction (1992)
Εδώ ίσως και να έχουμε κατά πολλούς την καλύτερη δουλειά των ‘Deth. Καλύτερη παραγωγή από το «Rust In Peace», αρκετά thrash αλλά και ταυτόχρονα υπέροχα μελωδικό. Η κιθαριστική δουλειά συνεχίζει να είναι συναρπαστική με τον Friedman να κερδίζει για ακόμα μια φορά τις εντυπώσεις σε αυτόν τον τομέα, με τον Mustaine να τον πιέζει, κρατώντας και την δική του απόδοση σε κορυφαίο επίπεδο. Το «Symphony Of Destruction» αποτελεί μέχρι και σήμερα σημείο αναφοράς σε κάθε live τους, ενώ στο ομώνυμο κομμάτι ο Mustaine εξωτερικεύει τις οικολογικές ανησυχίες του. Το «Countdown…» είναι από εκείνα τα album που κάθε οπαδός έχει διαφορετικό αγαπημένο κομμάτι. Μέχρι και τα λιγότερο προβεβλημένα κομμάτια του album όπως το «Foreclosure Of A Dream», θα αποτελούσαν κορυφές στις περισσότερες κυκλοφορίες της εποχής.

Megadeth_Rust_In_Peace_200

Rust In Peace (1990)
Με αυτό το album οι Megadeth εκσφενδονίστηκαν στην κορυφή των thrash σχημάτων. Η χαρακτηριστικά πλέον άρτια τεχνική όλων των μελών, η τραχύτητα, η μελωδία, η πολυπλοκότητα των συνθέσεων που κατά παράξενο τρόπο δεν στερεί σε τίποτα από την αμεσότητα τους και οι εξαιρετικές ερμηνείες, συνθέτουν αυτό το αριστούργημα που δεν αφήνει πολλά περιθώρια στο να βρει κάποιος μειονεκτήματα. Πέραν της «λίγης» παραγωγής (αν σκεφτούμε άλλα κλασσικά albums της εποχής, δεν είναι δύσκολο να το διαπιστώσουμε), η οποία δεν ήταν τελικά ικανή να κρατήσει την μπάντα μακριά από την κορυφή, αυτό το album έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα πιο ολοκληρωμένα δείγματα μιας thrash κυκλοφορίας. «Holy Wars… The Punishment Due», «Hangar 18» και «Tornado Of Souls», είναι ασύλληπτου επιπέδου συνθέσεις, στολισμένες από τις ιδιαίτερες κλίμακες που χαρακτήριζαν το παίξιμο Friedman. Αυτή ήταν η πρώτη συνεργασία του κλασσικού line up που θα έγραφε το όνομα του group με χρυσά γράμματα στις σελίδες του heavy metal.

Αλλεργικός στους εγωκεντρικούς τύπους, τους ξερόλες και τους δήθεν, κοιτάζει μόνο τη δουλειά του, την οποία και επιθυμεί να κάνει όσο καλύτερα μπορεί. Προσέχει να μένει όσο μπορεί μακριά από οποιουδήποτε είδους φανατισμένους ανθρώπους, καθώς πιστεύει ότι αποτελεί σοβαρότατη ένδειξη έλλειψης ευφυΐας αλλά και ανασφάλειας του ατόμου. Η σχέση του με τη μουσική μπορεί να χαρακτηριστεί εθιστική, μιας και η έλλειψη της μπορεί να προκαλέσει στερητικό σύνδρομο.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top