ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Total ECLIPSE of our hearts

Σκαλίζουμε την δισκογραφία των Σουηδών hard rockers. Ολική Έκλειψη πάνω από το Κύτταρο… Έχοντας συμπληρώσει αισίως μια εικοσαετία στο χώρο (δημιουργήθηκαν το 1999 και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους το 2001), οι Eclipse μπορούν να καυχιούνται ότι μαζί με τους H.E.A.T. αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η…

Σκαλίζουμε την δισκογραφία των Σουηδών hard rockers.

Ολική Έκλειψη πάνω από το Κύτταρο… Έχοντας συμπληρώσει αισίως μια εικοσαετία στο χώρο (δημιουργήθηκαν το 1999 και κυκλοφόρησαν το ντεμπούτο τους το 2001), οι Eclipse μπορούν να καυχιούνται ότι μαζί με τους H.E.A.T. αποτελούν ό,τι καλύτερο έχει να επιδείξει αυτή τη στιγμή η Σουηδία στο μελωδικό hard rock. Εξαιρετικά συνεπείς δημιουργικά, οι Eclipse θα ανέβουν την ερχόμενη Πέμπτη στη σκηνή του Κυττάρου (με special guests τους Γερμανούς Vice) έχοντας στις αποσκευές τους το τελευταίο τους album «Paradigm» και η συγκυρία τα έφερε έτσι ώστε να τους απολαύσουμε στο peak της δημοτικότητας τους. Είναι όμως αυτό και το peak της δημιουργικότητας τους; Η απάντηση στις γραμμές που ακολουθούν, όπου και σκαλίζουμε την δισκογραφία τους αναδεικνύοντας τα λαμπερά αλλά και τα ξεθωριασμένη διαμάντια τους.

The Truth And A Little More (2001), Second To None (2004)
Υπάρχει λόγος που τα δύο albums της πρώτης περιόδου των Eclipse παρουσιάζονται μαζί σε αυτό το countdown. Η χώρα που μας χάρισε τους Europe έχει μείνει (δισκογραφικά τουλάχιστον) για σχεδόν μια δεκαετία χωρίς αυτούς. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που προσπάθησαν να καλύψουν το κενό, όμως η αίσθηση που άφηνε η ακρόαση του πρώτου ειδικά LP των Eclipse ήταν πως είχαμε να κάνουμε με ό,τι πιο κοντινό ηχητικά στους Europe εμφανίστηκε τότε, με το δίδυμο Erik Martensson (φωνή) και Magnus Henriksson να μοιάζει βγαλμένο από πιο ένδοξες στιγμές των Joey Tempest και John Norum, με τον πρώτο να θυμίζει αρκετά και τον σπουδαίο Goran Edman. Τόσο το «The Truth And A Little More» όσο και το «Second To None» έχουν πολλές όμορφες στιγμές, προκάλεσαν δικαιολογημένα αίσθηση όταν κυκλοφόρησαν, όμως κρίνοντάς τα σήμερα είναι φανερό ότι στερούνταν προσωπικότητας. Αποτέλεσαν ωστόσο τα διαπιστευτήρια για όλα όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν, ενώ κομμάτια όπως τα «Message Of Love», «I Thought I Had It All» και «Always Standing» θα μπορούσαν να έχουν μια θέση σε ένα best of, παρά το γεγονός ότι και οι ίδιοι φαίνεται ότι έχουν κατά κάποιο τρόπο αποκηρύξει το μακρινό παρελθόν τους.

Monumentum (2017)
Χωρίς να είναι καν μέτριο, το έβδομο album των Eclipse και πέμπτο μετά την ανασύνταξή τους, αποτέλεσε την πρώτη μικρή «κοιλιά» μετά από την «Αγία Τριάδα» του συγκροτήματος, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω. Έχοντας ελαφρώς χαμηλώσει ταχύτητες και ρίχνοντας λίγο περισσότερο βάρος στα mid tempo κομμάτια οι Eclipse πειραματίζονται προδίδοντας και έναν επικολυρικό χαρακτήρα σε μερικές συνθέσεις (τα «The Downfall Of Eden» και «Black Rain» αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα), ο οποίος συμβαδίζει και με τη στιχουργική τους στροφή με τραγούδια που βγάζουν λιγότερη καψούρα και περισσότερο κοινωνικό προβληματισμό. Την ίδια συνταγή ακολουθούν και στο «Paradigm» και ο μόνος λόγος για τον οποίο το «Monumentum» βρίσκεται από κάτω είναι ότι έχει λιγότερα κομμάτια που σου κολλάνε στο μυαλό (τουλάχιστον δικό μου).

Paradigm (2019)
Θα ήταν ευχής έργον η παρθενική επίσκεψη των Eclipse στη χώρα μας να συνδυαζόταν και με ένα δισκογραφικό peak, όμως αυτό κατά την ταπεινή μου άποψη δεν συμβαίνει. Όχι επειδή είναι ένα album που δεν δικαίωσε τις προσδοκίες των οπαδών τους, αλλά επειδή στο «Paradigm» συναντάμε την πρώτη μεγάλη «παραφωνία» των Σουηδών. Και μπορεί εμάς να μη μας αφορά στην τελική το διακύβευμα του ξεκατινιάσματος με τον Timo Tolkki, ο οποίος τους κατηγόρησε ότι οικειοποιήθηκαν μια δική του σύνθεση (Revolution Renaissance), η βασική μελωδία του οποίου μοιάζει και με το «Great War» των Sabaton οπότε άντε βγάλε άκρη, όμως το «γαμώτο» είναι ότι έγινε πολύ κακό για το τίποτα. Όπου τίποτα ίσον «The Masquerade», ένα από τα πιο αδιάφορα και άσχετα με τον μουσικό τους χαρακτήρα τραγούδια που έχουν κυκλοφορήσει οι Eclipse. Εντάξει, και το «United» θυμίζει υπερβολικά σε κάποια σημεία το κλασικό «July Morning» αλλά η ομοιότητα αυτή ωχριά μπροστά στο προηγούμενο copy paste. Κατά τα άλλα ο δίσκος περιέχει πολύ όμορφες στιγμές ικανές να ενθουσιάσουν κυρίως όσους έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με την παρέα του Erik Martensson, ο οποίος βρίσκεται σε τρομακτική φόρμα, κάτι που μένει να επιβεβαιώσουμε την ερχόμενη Πέμπτη.

Are You Ready To Rock (2008)
Μετά από ένα διάλειμμα τεσσάρων ετών κατά το οποίο το δίδυμο Martensson – Henriksson ουσιαστικά έφτιαξε από την αρχή τους Eclipse, η μπάντα επιστρέφει και παρουσιάζει τον πρώτο από ένα σερί τριών δίσκων που δεν πρέπει να λείπουν από τη καμία δισκοθήκη που θέλει να θεωρείται πλήρης. Συνθέσεις όπως τα «Wylde One», «2 Souls» και κυρίως ο AOR ύμνος «To Mend A Broken Heart», απαντούν στο ερώτημα του τίτλου με ένα εμφατικό «ναι» και με τη φρεσκάδα και την ενέργεια που αποπνέουν βάζουν για τα καλά τους Eclipse στην ελίτ του ιδιώματος. Το «Are You Ready To Rock» είναι το πρώτο album των Σουηδών που έπεσε στα χέρια μου και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ακούγοντάς το ήταν πώς θα κατάφερναν όχι να το ξεπεράσουν αλλά έστω να το φτάσουν. Η απάντηση θα ερχόταν τέσσερα χρόνια αργότερα, το καλοκαίρι του 2012 και θα με κολλούσε στον τοίχο. Όπως ακριβώς έκανε και το LP που ακολουθεί…

Armageddonize (2014)
…και θα αναρωτηθεί κάποιος «ε, τότε γιατί δεν είναι αυτό πρώτο;». Η απάντηση είναι απλή: Το «Armageddonize» είναι ένας καταπληκτικός δίσκος που είχε απλά την ατυχία να διαδεχθεί το album για το οποίο θα διαβάσετε αμέσως μετά. Είναι αξιοθαύμαστη η ικανότητα των Erik Martensson και Magnus Henriksson να γράφουν τόσο ποιοτικά κομμάτια για τρίτο συνεχόμενο δίσκο και αν υπάρχει κάποιος λόγος για τον οποίο δεν βρίσκεται στην κορυφή αυτής της λίστας έχει να κάνει απλά με προσωπικό γούστο. Το τελικό αποτέλεσμα ενισχύεται από την εξαιρετική παραγωγή που αναδεικνύει όλες τις πτυχές των συνθέσεων, με το κλασικό πλέον «The Storm» και τα «I Don’t Wanna Say I’m Sorry», «Love Bites» και «Blood Enemies» να ξεχωρίζουν σε μια κατά γενική ομολογία απόλυτα ισορροπημένη κυκλοφορία.

 

Bleed and Scream (2012)
Το καλοκαίρι του 2012 έχει περάσει με το «Address The Nation» των H.E.A.T. και το «Nine» των Circus Maximus να έχουν κάνει κατάληψη στο CD player του αυτοκινήτου μου, όμως η κυκλοφορία του «Bleed and Scream» στα τέλη του Αυγούστου έμελλε να έρθει και να προκαλέσει αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του εναρκτήριου «Wake Me Up». Ένα album ατόφιου hard rock με αρκετές δόσεις μελωδικού power metal που κάνει κάθε οπαδό του ιδιώματος να τσιμπιέται για να δει αν ονειρεύεται. Ένα ιδίωμα που μπορεί να ρίχνει πολύ συχνά στην παγίδα της επανάληψης πολλές μπάντες, όχι όμως και τους όμως και τους Eclipse. Έντεκα κομμάτια με γέφυρες και refrains που δεν ξεκολλάνε από το κεφάλι σου και που μόλις ολοκληρώνεται και η ακουστική έκδοση του «Battlegrounds» το χέρι πηγαίνει μόνο του στο repeat. Ένα «Battlegrounds» που παρεμπιπτόντως είναι ίσως το μοναδικό ψεγάδι του άλμπουμ λόγω της ομοιότητάς του με το «Over the Hills And Far Away» του Gary Moore και που σύμφωνα με τα στοιχεία που είναι μέχρι στιγμής διαθέσιμα στο setlist.fm είναι, δυστυχώς, το μοναδικό κομμάτι από το «Bleed And Scream» που παίζουν σε αυτό το σκέλος της περιοδείας τους.

 

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from CRISIS POINT

Go to Top