Το rockyourlife.gr συνεχίζει το αφιέρωμα του στα 40 χρόνια με μια αναδρομή στους δίσκους των Clash, από τον χειρότερο προς τον καλύτερο.

the_clash_cut_the_crap_200
Cut The Crap (1985)
Η διάσπαση των Clash οδηγεί στην επανασύσταση τους από τον Strummer, χωρίς τους Jones και Headon. Το album, αν και αδύναμο συνθετικά, κρατά μερικές καλές στιγμές, όπως τα «This Is England», «We’re The Clash», αλλά δεν παύει να αποτελεί ένα άδοξο τέλος για ένα σχήμα που ουσιαστικά δεν είναι οι Clash, αλλά το προσωπικό σχήμα του Strummer.

the_clash_give_em_enough_rope_200Give ‘Em Enough Rope (1978)
Οι περιοδείες και οι ζυμώσεις οδηγούν σε ένα album διαφορετικό, λιγότερο τραχύ αλλά εξίσου αιχμηρό με την πρώτη δουλειά τους. Ο πολιτικός στίχος παραμένει, αλλά τα μουσικά στοιχεία από τις άλλες αγάπες τους, όπως η reggae, εισχωρούν και κάνουν τον ήχο τους πιο ήπιο και προσβάσιμο στο ευρύ κοινό. Τραγούδια όπως τα «Tommy Gun” και «Safe European Home» αποτελούν ενδεικτικά της πολιτικοποιημένης στάσης τους. Η κριτική της αστυνομικής βίας και του οργουελικού κράτους αλλά και οι κοινωνικές ζυμώσεις στο πολυφυλετικό Λονδίνο, δίνουν τροφή για τραγούδια, που αν και μουσικά δεν έχουν την ένταση του πρώτου album θα γίνουν ο οδικός χάρτης για σχήματα όπως οι Rancid.

the_clash_sandinista_200Sandinista (1980)
Όταν η μουσική φιλοδοξία συναντά την δυναμική ενός σχήματος που πλέον γεμίζει αρένες, το αποτέλεσμα είναι ένα τριπλό LP που κάθε τραγούδι του είναι διαφορετικό. Η ωρίμανση και ο πειραματισμός στο ηχητικό κομμάτι συνδυάζονται με τον βαθιά καυστικό κοινωνικοπολιτικό στίχο σε τραγούδια όπως τα «Police On My Back», «The Equalizer» και «The Magnificent Seven». Οι στίχοι είναι επικεντρωμένοι στον σχολιασμό και την δηκτικότητα απέναντι στο Αμερικάνικο Όνειρο, τον καπιταλισμό, τον αμοραλισμό της δυτικής κοινωνίας και το αστυνομικό κράτος. Το album, λόγω μεγέθους, έχει και τις αδύναμες στιγμές του, αλλά δεν παύει να αποτελεί το concept δημιούργημα του punk, σε αντιστοιχία με τις rock όπερες που είχαν δυναστεύσει την προηγούμενη περίοδο μέσα από τα progressive  σχήματα. Ηχητικά πολύσημο, συγκεντρώνει σειρά επιρροών -από dub και jazz έως folk, rock n roll και swing- και ανήκει στο punk κίνημα μόνο και μόνο λόγω του ονόματος των δημιουργών του..

the_clash_combat_rock_200Combat Rock (1982)
Το άλμπουμ που άθελα του τους έκανε μεγάλο όνομα στο ευρύ κοινό των ΗΠΑ. Οι περισσότεροι  τους γνώρισαν μέσω  των «Rock The Casbah», «Know Your Rights» και «Should I Stay Or Should I Go»,  τραγούδια  που αν και ηχητικά χαρακτηρίστηκαν από τα «πιασάρικα» riff, στην πράξη αποτελούσαν αφηγήσεις ιστοριών με κοινωνικοπολιτικό νόημα, ιδιαίτερα τα δύο πρώτα. Συνολικά ο δίσκος έδειξε την ένταση και τη ρήξη που ήταν έτοιμη να εκδηλωθεί, αλλά η παραγωγικότητα των Clash είχε φτάσει στο μέγιστο. Με ένα ήχο που όφειλε πολλά στον κιθαριστικό rock n roll ήχο των 50s και 60s και με την παραμόρφωση να τον εκμοντερνίζει, έδωσε την ευκαιρία στους Clash  να περάσουν τα μηνύματα τους σε κοινό που μέχρι τότε δεν τους γνώριζε. Η επιτυχία πέραν της καθαρόαιμης rock και punk σκηνής και η αποδοχή από ένα κοινό που δεν τους ενδιέφερε, οδήγησε στην ρήξη εσωτερικά αλλά και σε μια απρόσμενη επιτυχία, που θα προϊδέαζε για σχήματα όπως τους Green Day μερικές δεκαετίες αργότερα.

the_clash_london_calling_200London Calling (1979)
Η δημιουργικότητα των Clash έχει ως αποτέλεσμα ένα διπλό album που είναι πιο επικεντρωμένο, λιγότερο σκληρό, αλλά με στιγμές ιδιαίτερες και ιδιόμορφες. Άλλωστε οι Clash ήταν πάντα ένα συγκρότημα με αναφορές στο dub, στη reggae, στο rock n roll,  αλλά και στο pub rock. Στο τέλος του 1979 τολμούν να προκαλέσουν με την κυκλοφορία ενός διπλού LP, χαρακτηριστικού μέχρι τότε των δεινοσαύρων που το punk υποτίθεται ότι θα σάρωνε.  Είναι το σχήμα που ακόμη και το πιο αδιάφορο μουσικά τραγούδι του είναι ένα στιχουργικό διαμάντι. Για ακόμη μια φορά οι μουσικές διαφορές των τραγουδοποιών του σχήματος δίνουν ένα  αποτέλεσμα άνισο, αλλά με τραγούδια που έχουν πια αποσχιστεί από την punk κοινότητα των δύο ακόρντων και φλερτάρουν με άλλα μουσικά είδη. Τα «Death Or Glory», «Jimmy Jazz», «Rudie Can’t Fail», «Brand New Cadillac» και «Spanish Bombs» παραμένουν στις κορυφαίες στιγμές τους, με το ομώνυμο να αποτελεί ακόμα έναν ύμνο νεανικής επαναστατικότητας. Το δε «Guns Οf Brixton» σηματοδοτεί την ενεργή τοποθέτηση των Clash  στο πλευρό των μειονοτήτων και θα χαρακτηρίσει την στάση τους εντός και εκτός μουσικής σκηνής. Το «London Calling» είναι η κορυφαία στιγμή των Clash μετά το ντεμπούτο τους, αν και πρόκειται για ένα δίσκο πολύ πιο οργανικό και διαφορoποιημένο.

the_clash_the_clash_200The Clash (1977)
Η αρχέγονη εφηβική ορμή του πρώην pub rocker Joe Strummer και της παρέας του αποτελεί ένα από τα ακρογωνιαία albums του punk κινήματος και της rock μουσικής γενικότερα. Σε αντίθεση με τον μηδενισμό των Sex Pistols, οι Clash  εμφανίζουν μια συνειδητά πολιτικοποιημένη στάση σε τραγούδια σαν το «I’m So Bored With The USA», ασκούν σφοδρή κριτική  στην πολιτική  που τα ερχόμενα χρόνια θα οδηγούσε στους γιάπηδες με το «Career Opportunities», συγκρούονται με το κατεστημένο στο «White Riot» και επιστρέφουν στις ρίζες του rock n roll μέσα από την ιδιοκτήτρια πορνείου «Janie Jones». Το «London’s Burning» και το «What’s My Name» είναι άλλα δύο τραγούδια που θεμελιώνουν την επιθυμία των Clash να μην είναι μόνο εικόνα, με κονκάρδες, παραμάνες και περίεργες κομμώσεις, αλλά ένα rock n roll σχήμα που εκφράζει ενεργά την νεανική αντίδραση και επαναστατικότητα σε μια κοινωνία, που ασφυκτιά. Κιθάρες ξυράφια, φωνητικά με πάθος και εφηβική επαναστατικότητα, ρυθμικό υπόβαθρο που αποτελεί το κάλεσμα στην μάχη και μια διασκευή του «I Fought The Law» ήταν τα συστατικά που θα τους έκαναν αργότερα αναγνωρίσιμους στο κάθε rock ραδιόφωνο του κόσμου. Το ντεμπούτο των Clash είναι θεμελιώδες για τον punk κιθαριστικό ήχο και την ανεξάρτητη σκηνή των 90s. Αποτελεί την κορυφαία τους στιγμή, πριν εισχωρήσει η πολυπολιτισμικότητα  και τα reggae και jazz στοιχεία στον ήχο τους στις επόμενες πιο «σκεπτόμενες» δουλειές τους.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΠΑΣΜΠΑΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.