Με το νέο άλμπουμ των Fragile Vastness να βρίσκεται στην τελική ευθεία και πιο συγκεκριμένα στο στάδιο των τελικών ηχογραφήσεων και της μίξης, ο ιθύνων νους του συγκροτήματος, Βαγγέλης Γιαλαμάς γράφει στο rockyourlife.gr για τα πέντε τραγούδια που, όπως χαρακτηριστικά λέει, «δεν ξέρω αν είναι τα πιο αγαπημένα, αλλά σίγουρα ξεχώρισαν για κάποιο ανεξήγητο λόγο την συγκεκριμένη στιγμή που τα πρωτοάκουσα και από τότε με στοιχειώνουν, με την καλύτερη βέβαια έννοια».

Closer – Nine Inch Nails
Το άκουσα πρώτη φορά όταν πήγαινα ακόμα στο λύκειο. Ηταν τόσο διεστραμμένα ελκυστικό, εθιστικό θα έλεγα. Ο διπλανός μου στο σχολείο, αθεράπευτος μεταλάς, μου σύστησε τους NIN με το album «The Downward Spiral» όπου ήταν και η αρχή του αιώνιου ταξιδιού μου με αυτήν τη μπάντα. Το συγκεκριμένο κομμάτι όμως ξεχώρισε με τον αρρωστημένο, σέξι και ταυτόχρονα ρομαντικό στίχο του.

Christian Woman – Type o Negative
Την ίδια εποχή ο ίδιος φίλος μού σύστησε και τους Type Ο Negative με το album «Bloody Kisses». Μετά τη σύντομη εισαγωγή (Machine Screw) ακούστηκαν οι πρώτες νότες του Christian Woman από τα πλήκτρα του Josh Silver. Με το τέλος του κομματιού είχα την εντύπωση ότι για 9 λεπτά είχα ξεχάσει να πάρω ανάσα. Η φωνή του Pete Steele, οι εναλλαγές των συναισθημάτων, η όλη σκοτεινή ατμόσφαιρα με κάνουν να είμαι σίγουρος ότι αυτό το τραγούδι ανήκει σε αυτήν εδώ την πεντάδα. Ακόμα και τώρα που γράφω έχω ανατριχιάσει στη σκέψη του.

Twilight of the Gods – Bathory
Μπορώ να γράφω για ώρες γι’ αυτό το έπος. Το ΑΠΟΛΥΤΟ ΕΠΟΣ στην ιστορία της σκληρής μουσικής και σίγουρα μέσα στις top συνθέσεις στη μουσική γενικά, κατά την ταπεινή μου γνώμη πάντα. Το συγκεκριμένο κομμάτι δεν έχει να κάνει απλά με νότες και ρυθμούς ή με τους καταπληκτικούς στίχους του. Δεν ξέρω πώς κατάφερε ο τεράστιος Quorthon να ανοίξει μια «πύλη» στο χωροχρόνο και να με μεταφέρει στον κόσμο του με την ίδια ένταση σήμερα όπως πριν από 25 χρόνια όταν το πρωτοάκουσα. Μερικά πράγματα είναι γραφτό να μην τα μάθουμε ποτέ…

 

Riding the Storm – Running Wild
Όσοι γνωρίζουν τη μπάντα είμαι σίγουρος ότι νιώθουν ακριβώς το ίδιο κάθε φορά που μπαίνουν οι πρώτες νότες της κιθάρας του γερόλυκου Rolf Kasparek. Αυτή η αίσθηση να παρατήσεις ό,τι κάνεις εκείνη τη στιγμή να τρέξεις στη πλησιέστερη προβλήτα, να ανέβεις στο δικό σου πειρατικό πλοίο και να διασχίσεις τους ωκεανούς. Όσο «παιδική» και φανταστική και να μοιάζει μια τέτοια εικόνα άλλο τόσο κρύβει αλήθειες για τον εαυτό που κρύβουμε μέσα μας.

Women – Def Leppard
Το «Hysteria» είναι το album που με έβαλε στο κόσμο της ροκ μουσικής και είναι αυτό με το οποίο θα πορεύομαι για πάντα στη ζωή μου. Το συγκεκριμένο κομμάτι με έμαθε τι σημαίνει άρτια ενορχήστρωση και παραγωγή. Δεν έχω να πω πολλά για αυτόν τον μοναδικό μουσικό θησαυρό. Πατώ για ακόμα μια φορά το PLAY….

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΥΛΛΟΣ
Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...