ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT

Βάζουμε τα album των Faith No More από το λιγότερο καλό προς το καλύτερο

Δύσκολη αποστολή, να χωρέσεις το πιο πολυσύνθετο metal/fusion/jazz/hard rock σχήμα του 20 ου αιώνα, υπεύθυνο για το math metal, djent, alternative metal, rap metal μέσα από ένα ουσιαστικά άλμπουμ, σε ένα μόνο άρθρο αφιερωμένο στην παρουσίαση της δισκογραφικής παραγωγής τους.. Οι πρόσφατα επαναδραστηριοποιημένοι δισκογραφικά FAITH NO MORE έχουν αποδείξει οτι…

Δύσκολη αποστολή, να χωρέσεις το πιο πολυσύνθετο metal/fusion/jazz/hard rock σχήμα του 20 ου αιώνα, υπεύθυνο για το math metal, djent, alternative metal, rap metal μέσα από ένα ουσιαστικά άλμπουμ, σε ένα μόνο άρθρο αφιερωμένο στην παρουσίαση της δισκογραφικής παραγωγής τους..

Οι πρόσφατα επαναδραστηριοποιημένοι δισκογραφικά FAITH NO MORE έχουν αποδείξει οτι τα μουσικά στεγανά, δημιουργούνται πρώτιστα από το κοινό και δευτερευόντως από καλλιτέχνες δίχως όραμα ή ικανότητες.
Στην περίπτωση τους, τίποτα δεν ισχύει και με πολύ προσπάθεια και ηχητική ευχαρίστηση ανατρέχω στην δισκογραφία τους για να την ταξινομήσω, με βάση το γνωστό ερώτημα των ημερών, ΝΑΙ η ΟΧΙ, Ναι δαγκωτό, για την περίπτωση τους ακόμα και για τα πρώιμες δουλειές τους.

wecarealotWe Care A Lot
Πρωτόλειο, αρκετά πιο ακατέργαστο, με στοιχεία από την ακμάζουσα τότε ραπ σκηνή, αλλά ενδεικτικό ότι εδώ δεν έχουμε με ένα ακόμα σχήμα της σειράς. ΟΙ FAITH NO MORE με τον τότε τραγουδιστή τους Chuck Mosley, δείχνουν οτι υπάρχουν πολλά παραπάνω πράγματα από τα spandex, τα δερμάτινα και τις επικλήσεις στον σατανά ή τα τραγούδια για πάρτι και γκόμενες. Ο χρόνος και η αλλαγή τραγουδιστή, θα τους κάνει να ωριμάσουν τον ήχο τους και να μεταδώσουν την τρέλα τους σαν φονικό ιο, σε όλη την γη.

liveatbrixtonLive at Brixton academy
Ζωντανή ηχογράφηση που απλά ποτέ δεν θα μπορέσει να συλλάβει τον Paton επί σκηνής γιατί είναι σαν να ακούς Monty Pythons και να μην βλέπεις τις εκφράσεις των τρελών Άγγλων. ΟΙ FAITH NO MORE είναι και θα είναι μια ζωντανή εμπειρία που η εικόνα συνδυάζεται με τον ήχο, σε αναλογία με τους KISS, οχι όμως λόγω των εφέ, όσο λόγω της χαρισματικής περσόνας του αρχηγού τους, που καταφέρνει να συνδυάζει φωνή, κίνηση και να μας ισοπεδώνει με το τελικό αποτέλεσμα. Το set list εκπληκτικό, αλλά ακόμα και σήμερα παραμένει ένα πρόωρο live άλμπουμ, μιας και το υλικό είναι παρμένο κυρίως από το ‘’The real thing’’.

introduseyourselfIntroduce yourself
Οι πρώτες ακτίνες μουσικής ευφυΐας και διαφορετικότητας που φάνηκαν στο ‘’We care a lot’’ τώρα μετουσιώνονται σε κάτι πιο στέρεο και δυναμικό. Με τις rap και metal επιρροές πάντα παρούσες, το σχήμα εμφανίζεται πιο δεμένο, αλλά λείπει ο αστάθμητος παράγοντας το συστατικό, που από ιδιόρρυθμους και ενδιαφέροντες, θα τους κάνει μοναδικούς. Η αλλαγή του τραγουδιστή και η προσθήκη του χαμαιλέοντα Patton θα είναι αυτό το στοιχείο που θα οδηγήσει και στο θριαμβευτικό ‘’The real thing’’.

albumoftheyearAlbum of the year
Πιο σκληρό, πιο μεταλλικό και εξίσου αγχωτικό με τις προηγούμενες δουλειές τους, με νέο κιθαρίστα τον Jon Hudson, το ’’Album of the year’’ αποτελεί μια πιο μεταλλική προσέγγιση στο ήχο τους. Οι FAITH NO MORE ακούγονται σαν τρόφιμοι ασύλου, που τα τοιχώματα του αντί για καπιτονέ ύφασμα προσρόφησης των συγκρούσεων, έχει μεταλλικά καρφιά που τους διαλύουν εις τα εξ ων συνετέθη. Το Album of the yearείναι ένα άλμπουμ, που ακροβατεί στις διαθέσεις του Patton με τραγούδια σαν τα “Strip search”, “Last cup of sorrow”, “Helpless” να ακούγεται σαν κραυγή από το ίδρυμα, βλέπουμε το σχήμα να έχει αγγίξει τις παρυφές των αντοχών του. Μεταλλικό, ξερό, με την μελωδία όξινη, αποτελεί το κύκνειο άσμα της πρώτης περιόδου των FAITH NO MORE .
Ένα δυναμικό άλμπουμ από ένα σχήμα που οι διαπροσωπικές σχέσεις το έχουν οδηγήσει στην κόπωση. Η μουσική ευφυΐα είναι εδώ ,αλλά ο πειραματισμός και το στοιχείο της έκπληξης απουσιάζουν. Όμως τραγούδια σαν τα ‘’ashes to ashes’’, ‘’last cup of sorrow’’ παραμένουν ως σήμερα, δείκτες πορείας προς την καλλιτεχνική καταξίωση, γεμάτα μεταλλικούς ρυθμούς και τζαζ εστίαση. Ένα τέλος που άφησε του πάντες με το θέλω λίγο ακόμα, στο στόμα.

soulinvictusSol Invictus
Η επιστροφή με τη σύνθεση του ‘’Album of the year’’ σηματοδοτεί ένα σχήμα, πιο μεγάλο ηλικιακά και πιο ώριμο μουσικά. Ο ήχος πλησιάζει αρκετά σε μια μίξη των ‘’Angel dust’’ και ‘’Album of the year’’ με την μουσική κολεκτίβα, να εξερευνά νέα ή σίγουρα οχι μονότονα μουσικά μονοπάτια σε τραγούδια όπως τα “Black Friday”, “From the dead” , “Sunny side up” αλλά και πιο κλασικά FNM σαν το “Superhero”. Ο ήχος είναι ξεκάθαρα FAITH NO MORE, με επιλογές από μποσα νοβα κ crooning εως κλασσικά metal riff σε ένα μείγμα, που το στολίζει σαν γαρνιτούρα τρούφας, η χαρακτηριστική, αγχωτική ερμηνεία του Patton. Το ‘’Sol Invictus’’ είναι μια επιστροφή στην φόρμα, από ένα σχήμα, που μετά από την επανασύνδεση του, ταλαντεύτηκε αν αξίζει να παραμείνει καθαρά συναυλιακό ή είχε κάτι να πει στο στούντιο. Το αποτέλεσμα τους δικαιώνει γιατί χωρίς να ανοίγουν νέους δρόμους, προχωρούν τον ήχο τους, με μικρά βήματα, δίνοντας, μικρά αριστουργήματα και συνθέσεις που θα απολαύσει εγκεφαλικά αλλά και με το ορμέμφυτο, ο φίλος της μουσικής τους. Ποτέ δεν γίνονται προβλέψιμοι, αλλά πλέον δυσκολεύονται να μας εκπλήξουν. Όμως η ποιότητα των παρεχόμενων προς ακρόαση συνθέσεων, είναι ακόμα μια φορά, υψηλού επιπέδου και στο τέλος της ακρόασης, ζητάς να ξανακούσεις ένα άλμπουμ, που δεν ακολουθεί την ηχητική πεπατημένη και η μόνη του ομοιογένεια , είναι οτι ακριβώς περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία της ποικιλίας του ήχου των FNM. Το επίπεδο των συνθέσεων και οι εκτελεστικές δυνατότητες των μελών των FNM αποτελούν την εγγύηση για μια ακόμα ενδιαφέρουσα και αξιοπρεπή κυκλοφορία.

kingforadayKing for a day, fool for a lifetime
Η μεγάλη έκπληξη της δισκογραφίας των FAITH NO MORE . Μια συνέχεια ηχητική, που δεν κουράζει, αλλά δεν θα κάνει την ουσιαστική διαφορά.. Η συνέχεια του πολύ επιτυχημένου ’’Angeldust’’ που μας γνωρίζει τον νέο κιθαρίστα τους Trey Spruance. Αν και ο πειραματισμός δεν λείπει, δεν λείπει και το πιο σκοτεινό μεταλλικό ηχόχρωμα. Ο Patton αναδεικνύεται στον απόλυτο ηγέτη του σχήματος, με τα ψυχεδελικά φωνητικά του να οργιάζουν πάνω σε ρυθμούς doom, swing, blues οτιδήποτε σκαρφιστεί η υπόλοιπη μουσική κολεκτίβα. Τραγούδια σαν τα just a man, digging the grave, ricochet, the gentle art of making enemies, δείχνουν οτι υπάρχουν FAITH NO MORE και μετά τον Jim Martin, λιγότερο ευέλικτοι αλλά πολύ πιο σκοτεινοί και τελικά πιο αιχμηροί. Η ατμόσφαιρα του ψυχιατρείου, το μετα αποκαλυπτικό τοπίο ταινίας που σκηνοθέτης θα ήταν ο Κιούμπρικ, είναι έντονα σε όλο το άλμπουμ. Το μπάσο κατατρώει τις συνθέσεις χρωματίζοντας με την γκριζάδα των ντοκιμαντέρ από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης το άλμπουμ. Ο Patton ακροβατεί ανάμεσα σε crooner των 60ς (Evidence), και μεταλλικό θεό των 80ς, ενώ διάχυτη είναι η επίδραση και οι επιρροές από 60ς, σόουλ, μιούζικαλ, μέσα από τα πλήκτρα και το πανταχού παρών δαιμόνιο rhythm section που αρνείται την κλασική δίκαση και τα ¾ προς τέρψη κάθε φίλου της μουσικής. Ψυχωτικό, μελωδικό, διπολικό, διαταραγμένο, ευφυές, μαύρο, μεταλλικό, ψυχεδελικό, μουσικόφιλο, κάθε ορισμός θα βρει τον χώρο του σε αυτή τη δουλειά, που μπαίνει Τρίτη, μόνο και μόνο για το μονοδιάστατο του μεταλλικού ήχου, σε αντίθεση με το ποιο λεπτεπίλεπτο ‘’Angeldust’’ και το πρωτόλειο αλλά πολύχρωμο και επιδραστικό ’’The real thing’’.

therealthingThe real thing
Το άλμπουμ που έδωσε την ευκαιρία στους, FAITH NO MORE μέσω και των εκπληκτικών βιντεο κλιπ, να απομυθοποιήσουν την μεταλική σκηνή, με τις βερμούδες, τα ποτάμια χρώματος και τα ογκώδη σαμπαθικά τους riff. Μαζί με τους RED HOT CHILIPEPPERS, άνοιξαν τον δρόμο για νέες γενιές σχημάτων, που τόλμησαν να μην βουτηχτούν στην σοβαροφάνεια.
Η πρώτη δουλειά τους που ξεπέρασε τα όρια της μεταλλικής σκηνής, έδωσε το δικαίωμα στον μουσικόφιλο, να καταλάβει οτι σκεπτόμενο metal υπάρχει πέραν των QUEENSRYCHE και έκανε την γενιά του Zappa να προσέξει αυτή την παρέα με την παραμόρφωση το φανκ μπάσο και τον τζαζ πληκτρά. Τα τραγούδια του άλμπουμ έδωσαν την βάση για το αιώνιο set list του σχήματος. Η μουσική, rock, metal, rap, funk, σκηνή υποκλίθηκε στη περσόνα αλλά και την παράνοια του Patton, στον μεταλλικό όγκο του Martin αλλά και στο groovy rhythm section των Bordin-Gould και βέβαια στον πανταχού παρόντα και τα πάντα ανασυνθέτοντα πληκτρά Bottum. Αν δεν το κατατάσσω ως κορυφαίο είναι γιατί αποτέλεσε την εισαγωγή στην διάνοια, μιας και εδώ ακόμα το σχήμα , ψάχνεται και τεστάρει τον ήχο του, μέχρι την επόμενη κυκλοφορία του, που η συνθετική της ωριμότητα, θα δώσει το απόλυτο 10. Δεν παύει να είναι το άλμπουμ που απενοχοποίησε τος μεταλλάδες και έκανε τους μη metal μουσικόφιλους να βάλουν την παραμόρφωση στο σπίτι τους. Πρωτοποριακό, άνοιξε δρόμους που μέχρι σήμερα εξερευνούνται.
angeldustalAngel dust
Η ωριμότητα είναι εδώ, σε ένα άλμπουμ που συνδυάζει τα πάντα , Hard rock, heavy metal, ambient, techno, soul, thrash metal, free jazz. Αν ο Frank Zappa επέλεγε να παίξει heavy metal, οι FAITH NO MORE θα ήταν το σχήμα που θα τον συνόδευε, ο Mike Patton θα αναδείκνυε φωνητικά τις συνθέσεις του και αυτό θα ήταν το άλμπουμ που θα έκανε κλασικό σαν metal στην πολυπληθή δισκογραφία του. Δεν υπάρχουν πράγματα λανθασμένα λίγα ή ελλειπή σε αυτό το άλμπουμ. Από το αυτοβιογραφικό και πάντα επίκαιρο “ midlife crises “, το ρυθμικό “be aggressive”, την διασκευή στο μουσικό θέμα του “midnight cowboy”, το ψυχοβγαλτικό “a small victory”, οι FAITH NO MORE είναι μια μηχανή που παρουσιάζεται καλολαδωμένη, έτοιμη να αυτοσχεδιάσει με τζαζ τεχνικές και metal συναίσθημα σε συνθέσεις που επιλέγουν τα καλύτερα από την μουσική του 20ου αιώνα.
Με αυτό το άλμπουμ οι FAITH NO MORE , προεξοφλούν την έλευση των MARS VOLTA, MASTODON, ISIS, του post rock, post metal, math metal, djent. Δημιουργούν καλλιτεχνικά και σε αφήνουν να αναζητάς την αίσθηση κάτω από τα στρώματα μουσικών ιδεών που συσσωρεύονται σε κάθε τραγούδι οδηγώντας το όλο αποτέλεσμα σε ένα δημιουργικό κρεσέντο μεγατόνων. Μια δημιουργική κορυφή που αφού κατακτήθηκε έμελλε να οδηγήσει στην αποχώρηση του κιθαρίστα τους Jim Martin και την φθορά από την πίεση της επιτυχίας. Ως και σήμερα είναι το πιο πολύχρωμο, πολυεπίπεδο, μουσικά πολύπλοκο, φορτισμένο άλμπουμ τους, που άξια παραμένει και θα παραμένει στην κορυφή των δημιουργιών τους.

 

Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from CRISIS POINT

We Are All… Disturbed

Ακούμε ξανά τα albums των Disturbed λίγο πριν την πρώτη τους εμφάνιση…

Go to Top