Είναι ίσως το συγκρότημα με το πιο βλάσφημο όνομα στον πλανήτη. Είναι αναμφισβήτητα το κορυφαίο συγκρότημα που έχει αναδείξει μέχρι σήμερα η ελληνική metal σκηνή. Από της αρχές της δεκατιές του 90′ μέχρι σήμερα έχουμε διαβάσει άπειρες συνεντεύξεις. Το rockyourlife.gr δεν θα μπορούσε να ακολουθήσει την πεπατημένη. Πήραμε τον Σάκη και την παρέα του και βγήκαμε για φαγητό…

Το e-mail που έστειλα στον Σάκη από τους Rotting Christ ήταν απλό: «Σάκη, ετοιμάζω κάτι καινούριο για το site. Θέλω να κάνω ένα θέμα στο μέρος που πηγαίνετε για φαγητό». Η απάντηση άμεση και εξίσου απλή «Είμαι μέσα. Το επόμενο Σάββατο στις 20.00 στους Αγίους Αναργύρους»

Ομολογώ ότι είχα να βρεθώ στη συγκεκριμένη περιοχή από το τον Ιούλιο του 2000 όταν και οι Dream Theater είχαν αντικαταστήσει τους Iron Maiden στο 5ο κατά σειρά Rockwave Festival με τιμή εισιτηρίου, αν θυμάμαι καλά, στις 12.000δρχ.

Εγώ, παρέα με τον Πάνο Πετρόπουλο φτάσαμε στη Νικολάου Πλαστήρα 42 στις 20:00 ακριβώς με τον Σάκη να μας περιμένει έξω από τον «Γυρολόγο». Ο Αδάμ, φίλος του Σάκη και ο άνθρωπος πίσω από τον Γυρολόγο μας υποδέχτηκε στην είσοδο του μαγαζιού και μας οδήγησε κατευθείαν στα τραπέζι μας.
– «Πόσοι θα είστε;», ρώτησε
– «Καμιά δεκαριά», είπε ο Σάκης.

Για να πω την αλήθεια δεν το είχα σκεφτεί έτσι. Στόχος μου ήταν μια συνέντευξη με τους Rotting Christ στο μέρος που συχνάζουν για φαγητό. Και όλη η μπάντα να ερχόταν, δέκα δεν θα μπορούσαμε να μαζευτούμε. Μήπως ο Σάκης δεν είχε καταλάβει τι ήθελα;

christfood1

Να φανταστώ ότι αυτό είναι το αγαπημένο σου μέρος για φαγητό;
Ναι. Αν και λόγο των περιοδειών δεν μένω πολύ καιρό στην Αθήνα, όποτε βρίσκομαι εδώ και βγαίνω για φαγητό έρχομαι στον Αδάμ. Είναι πολύ καλός φίλος, το μαγαζί δεν είναι μέσα στο κέντρο και εδώ μπορώ να απολαύσω εκπληκτικό φαγητό με τους φίλους μου. Η αλήθεια είναι ότι δεν βγαίνω συχνά. Η ζωή στις περιοδείες είναι τόσο κοινωνική που όταν έρχομαι στην Αθήνα προτιμώ να κάθομαι σπίτι.

Τι θα μου συμβούλευες να παραγγείλω;
Έχει πάρα πολύ καλό κρέας, η ποιότητα είναι εξαιρετική. Όπως καταλαβαίνεις δεν είμαι χορτοφάγος(γελάει). Θα παραγγείλουμε μία απ’ όλα. Δεν είμαι από αυτούς που όταν βγαίνουν για φαγητό επιλέγουν να φάνε κάτι συγκεκριμένο. Λίγο απ’ όλα. Είμαι λίγο old school σε αυτό το θέμα.

Με τους Rotting Christ έχεις βρεθεί σε πάρα πολλές χώρες στον κόσμο δίνοντας συναυλίες. Ποια ήταν η χειρότερη εμπειρία που είχες όσον αφορά το φαγητό;
Μόλις γυρίσαμε από την Ινδία. Χωρίς να δοκιμάσουμε κάτι συγκεκριμένο, με το που πατήσαμε το πόδι μας ήμασταν από τουαλέτα σε τουαλέτα (γέλια), δεν ξέρω τι έφταιγε. Τα φαγητά που μας προσέφεραν ενώ είχαν ποιότητα ήταν τόσο καυτερά που δεν καταλάβαινες τι έτρωγες. Σε γενικές γραμμές όμως η εμπειρία μας από την Ινδική κουζίνα, δεν ήταν και η καλύτερη.

Όλα αυτά τα χρόνια ποιο είναι το πιο περίεργο φαγητό που έχεις δοκιμάσει;
Στην Ταϊλάνδη τρώγαμε πολλά μυστήρια πράγματα. Κάπου μας έδωσαν να δοκιμάσουμε φίδι. Χωρίς να σου φανεί παράξενο για μένα ήταν πολύ περίεργο όταν μ’ αναγκάσανε στην Κρήτη να φάω σαλιγκάρια και το μ’ αναγκάσανε θέλω να το τονίσω. (γέλια)

christfood2

Να υποθέσω ότι η αγαπημένη σου κουζίνα είναι η ελληνική;
Όχι. Είμαι πολυεθνικός. Λόγω της μπάντας, είμαι αναγκασμένος να αλλάζω συνέχεια μέρη και έτσι έχω μάθει να προσαρμόζομαι σε όλες τις συνθήκες. Φυσικά έχω και γω μεγαλώσει με το φαγητό και τις γεύσεις της μαμάς, οπότε η ελληνική κουζίνα είναι για μένα ξεχωριστή αλλά πολλά υλικά της δεν μου αρέσουν όπως το τυρί και η ελιά.

Οι περισσότεροι μουσικοί μετά απ’ ένα live καταλήγουν ή σε κάποιο μπαρ ή κάπου για φαγητό. Πως καταλήγει ένα live των Rotting Christ;
Για φαγητό φυσικά. Επειδή λόγο της περασμένης ώρας δεν έχουμε την πολυτέλεια να επιλέξουμε που θα πάμε μπορεί να φάμε οτιδήποτε. Ειδικά στο εξωτερικό που επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο γύρω στις 3 το πρωί, οι επιλογές μας είναι ελάχιστες.

Θυμάμαι ότι ο Dani Filth έβαζε στην μπίρα του γρεναδίνη για να δίνει την εντύπωση ότι πίνει αίμα. Θα έκανες ποτέ κάτι αντίστοιχο για το image σου;
Σίγουρα όχι. Είμαι τόσο πολύ κατά στο να πιέζεις τον εαυτό σου να γίνει κάτι που δεν είναι. Εμένα φαντάσου με κοροϊδεύουν όλοι στα φεστιβάλ. Δεν πίνω ούτε καν μπίρα. Στη Γερμανία αν δεν πίνεις μπίρα σε metal festival είναι σα να ήρθες από το διάστημα (γέλιο). Εμένα θα με δεις να πίνω καμιά σόδα ή το πολύ Coca Cola. Έχω κόψει εδώ και χρόνια το αλκοόλ. Μόνο αν το φέρει η παρέα και αυτό σπάνια. Βλέπεις μεγαλώνω και δεν θα μπορούσα να συνεχίσω με τους ίδιους ρυθμούς αν έπινα και κάπνιζα όπως το παρελθόν. Είμαι 42 στα 43 και δεν μπορώ να είμαι τόσο “κακός” όσο ήμουν παλιά. Είμαι αναγκασμένος να βάζω όρια πλέον.

Ο Σάκης έδωσε το ελεύθερο στον Αδάμ να γεμίσει το τραπέζι μας κατά βούληση ενώ η παρέα μας άρχισε να πλαισιώνεται από τον Βαγγέλη, μπασίστα του συγκροτήματος και μερικές αιθέριες υπάρξεις (Μη πάει το μυαλό σας στο πονηρό, ήταν οι κοπέλες των παιδιών).
Ποικιλίες από σαλάτες, πατάτες τηγανίτες (φρέσκες και κομμένες στο χέρι), μανιτάρια στη σχάρα, κοντοσούβλι, χωριάτικο λουκάνικο, σπιτική τυροκαυτερή και το κλασικό μπουγιουρντί μπήκαν μπροστά μας σα να μην υπήρχε αύριο. Και ήταν μόνο τα ορεκτικά.
– «Ποιος θα τα φάει όλα αυτά;», ρώτησα τον Σάκη
– «Μην ανησυχείς, έχουμε δυνατούς παίκτες μαζί μας» είπε γελώντας, δείχνοντας ταυτόχρονα τον Βαγγέλη στην άλλη μεριά του τραπεζιού.

christfood3

Σάκη, τα περισσότερα συγκροτήματα στον χώρο σας, δίνουν ιδιαίτερη έμφαση στο image επί σκηνής. Εσείς από την αρχή της καριέρα σας ήσασταν πολύ ρεαλιστικοί ως μπάντα. Γιατί διάλεξες αυτό τον δρόμο;
Προτίμησα να διαλέξω τον δρόμο της μουσικής και της ψυχικής επαφής με τον κόσμο. Βέβαια δεν κατηγορώ τις μπάντες που επιλέγουν να δώσουν βάση στην εξωτερική εμφάνιση. Οι οπαδοί, και ειδικά οι πιο νέοι τους αρέσει να βλέπουν αίματα και άλλα τέτοια από συγκροτήματα του Black Metal.

Βουτώντας το φρυγανισμένο ψωμί στο ελαιόλαδο των μανιταριών έβλεπα την παρέα μας να μεγαλώνει. Ο Ashmedi, αρχηγός και frontman των Black Metallers «Melechesh» από το Ισραήλ έτυχε να βρίσκεται στην Αθήνα και εκμεταλλευόμενος πλήρως την ευκαιρία, αυτής της ιδιαίτερης σύναξης, βρέθηκε να κάθεται δίπλα στον Σάκη, έτοιμος να γεμίσει το ποτήρι του με λευκό κρασί.
Δυο μεγάλες ποικιλίες με κοτόπουλο σχάρας έσκασαν σαν βόμβα μπροστά μας ενώ δεν άργησαν να έρθουν και τα παϊδάκια. Όλα εκπληκτικά χωρίς καμία δόση ενθουσιασμού και υπερβολής μιας και στην κρεατοφαγία είμαι πολλά χρόνια στο κουρμπέτι. Ο Σάκης πίνοντας Coca Cola, προσπαθούσε από τη μια να βρίσκονται όλα στην εντέλεια και από την άλλη να ακούει τον ακατάπαυστο λόγο του Ashmedi, που παρεμπιπτόντως είναι από τους πιο ευχάριστους και έξυπνους ανθρώπους που έχω γνωρίσει μέχρι σήμερα.

Σάκη, τι είναι για σένα το Black Metal;
Ωχ, πολύ δύσκολη ερώτηση και μάλλον δεν θα καταφέρω να απαντήσω. Αλλιώς χτίσαμε το Black Metal και αλλιώς έγινε στην πορεία. Εμείς και μερικές άλλες μπάντες ήμασταν ιδιαίτερα τυχεροί που πήραμε μέρος σε μια μουσική επανάσταση που έγινε πίσω στη δεκαετία του 80. Ξεκινήσαμε, εκφράζοντας τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού μας χωρίς να είμαστε ακραίοι και τρελοί. Στην πορεία αυτό το εκμεταλλεύτηκαν πάρα πολλοί. Οι δισκογραφικές εταιρίες αντιλήφθηκαν πως υπήρχαν αρκετά λεφτά πίσω από όλο αυτό το σκηνικό και φτάσαμε σήμερα κάποιοι να θεωρούν το Black Metal και ως ακροδεξιά μουσική κάτι που φυσικά δεν έχει καμία σχέση με μας.

christfood4

Μου είπες ότι η μουσική εκφράζει τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού σου. Αν ήσουν δηλαδή χαρούμενος, τι μουσική θα έγραφες;
Ποτέ δεν γράφω μουσική όταν είμαι χαρούμενος γιατί απλά δεν μπορώ. Όσες φορές έχει τύχει, μου βγαίνει κάτι πολύ απλό.

Ποιες είναι οι διαφορές της ελληνικής σκηνής του Black Metal με τις υπόλοιπες;
Η ελληνική σκηνή έχει πιο πολλά συναισθήματα. Η μουσική είναι πιο ήρεμη και με πολλές μελωδίες. Αυτό μάλλον έχει να κάνει με το μεσογειακό ταπεραμέντο και εκφράζεται από ελληνικές, ιταλικές, ισπανικές αλλά και από πορτογαλικές μπάντες.

Η συζήτηση άρχισε να παίρνει φωτιά ακολουθώντας με ευλάβεια των ρυθμό των πιρουνιών. Το πηγαδάκι που είχαμε κάνει εγώ, ο Πάνος, ο Σάκης και ο Ashmedi οδηγούσε τη συζήτηση από τις δισκογραφικές εταιρίες στις ελληνικές μπάντες και από διαφορά tips στον τομέα της παραγωγής μέχρι τις ξεκαρδιστικές εμπειρίες που είχαν να πουν οι δυο τους από την περιοδεία των Rotting Christ με τους Melechesh, το 2011 στην Αμερική.
Η ώρα ήταν ήδη 10 και πλέον το μαγαζί ήταν ασφυχτικά γεμάτο. Οι σερβιτόροι έβγαζαν τραπέζια στο πεζοδρόμιο δίπλα σε σόμπες υγραερίου για να ικανοποιήσουν τις ολοένα και περισσότερες παρέες που ερχόταν από διάφορα σημεία της Αττικής.

– «Μην πεις σε κανένα ότι είμαι αστείος», πετάχτηκε γελώντας ο Ashmedi προκαλώντας τον Σάκη να του γεμίσει το ποτήρι με κρασί. «Ο κόσμος ξέρει ότι είμαι σκληρός». Ο Σάκης υπέκυψε και γέμισε το ποτήρι του. “Άντε, θα κάνω και ένα τσιγάρο” είπε. “Βλέπεις τι γίνεται; Θέλω να κρατηθώ αλλά πως μπορώ μ’ αυτόν δίπλα μου; Φαντάσου τώρα να είσαι σε ένα tour bus μαζί του”, λέει γελώντας.

christfood5

Σάκη, είναι κοινώς γνωστό ότι το όνομα Rotting Christ σας έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Στην καθημερινότητα σου όμως, έχει επιπτώσεις;
Εννοείται. Ακόμα και στο σχολείο, όταν πάω να πάρω την κόρη μου κάποιοι μου λένε ότι θεωρούν το όνομα “επιθετικό”. Δεν τους παρεξηγώ. Καταλαβαίνω ότι το όνομα του συγκροτήματος είναι ακραίο αλλά εγώ συνεχίζω να είμαι αυτός που είμαι. Έχω κατασταλάξει στα προσωπικά μου πιστεύω, γνωρίζω πολύ καλά ότι το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι τελείως σάπιο οπότε και γω ακολουθώ τον δικό μου δρόμο. Για μένα είναι πολύ σημαντικό ότι έχουμε ενοχλήσει κάποιους.

Θυμάμαι ότι ακόμα και σε συνεντεύξεις σου μετά το “Dead Poem”, δήλωνες πως αν ξεκινούσες τώρα ίσως και να μην επέλεγες αυτό το όνομα. Συνεχίζεις να το πιστεύεις αυτό;
Ναι. Ξέρεις ίσως δεν είμαι τόσο επαναστάτης όσο παλιότερα. Καλά όλα αυτά αλλά κάποια στιγμή καταλαβαίνεις πως όλος ο κόσμος έχει τα ίδια προβλήματα. Όταν έρθει η στιγμή και πρέπει να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου, όταν έχεις ένα παιδί που πρέπει να πάει στο σχολείο, οι επαναστάσεις και όλα αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Βέβαια, αν είχαμε άλλο όνομα ίσως και να ήμασταν πιο πετυχημένοι αλλά από την άλλοι δεν ξέρω κατά πόσο θα μπορούσα να κάνω πράγματα που δεν με εκφράζουν τόσο, πράγματα πεζά.

Αν σου ζητούσε κάποιος που δεν έχει ακούσει ποτέ Rotting Christ να του δώσεις ένα album για να καταλάβει τι παίζετε. Ποιο θα του έδινες;
Μάλλον τον τελευταίο. Ένα σκοτεινό dark metal album.

Ποιο album των Rotting Christ, σε δυσκόλεψε περισσότερο για να το ολοκληρώσεις;
Αναμφισβήτητα το τελευταίο. Οι προσδοκίες μεγαλώνουν, το όνομα του συγκροτήματος μεγαλώνει αλλά ταυτόχρονα μεγαλώνω και εγώ. Ο χρόνος που έχω στη διάθεση μου είναι πολύ λιγότερος και το να κάνω τα πάντα, με δυσκολεύει πλέον πολύ. Το “Κατά τον Δαίμονα Εαυτού” μου πήρε περισσότερο από ένα χρόνο για να το συνθέσω. Όχι τα κομμάτια αλλά τη συνολική ιδέα, γιατί για μένα η κεντρική ιδέα είναι η σημαντική. Πρέπει να μιλήσω με τον αυτό μου, να συγκεντρωθώ και να δω τι ακριβώς είναι αυτό που θέλω να κάνω. Το ψάχνω πάρα πολύ. Το τελευταίο μας album είναι ότι πιο σκοτεινό έχουμε κάνει μέχρι σήμερα. Είναι πολυεθνικό, πολυγλωσσικό, είναι ένα ταξίδι στην ιστορία.

Η διαδικασία της χώνεψης βρισκόταν πλέον σε προχωρημένο στάδιο. Όλοι στην παρέα είχαμε βαρύνει παρόλο που πολλά πιάτα ήταν ακόμα γεμάτα. Το μόνο που ανανεωνόταν πλέον στο τραπέζι ήταν το δροσερό λευκό κρασί και οι σόδες. Το ρολόι έδειχνε περασμένες 11 αλλά παρέες κόσμου εξακολουθούσαν να περιμένουν απ’ έξω σε περίπτωση που αδειάσει κάποιο τραπέζι για να τρυπώσουν. Η συζήτηση άρχισε να παίρνει φιλοσοφικό χαρακτήρα…

– «Αυτό το διάστημα προσπαθώ να γράψω νέα τραγούδια αλλά δεν μου αρέσει τίποτα», λέει. «Γράφω riffs και τα πετάω. Μου φαίνεται ότι δεν εξελίσσομαι, μου ακούγονται όλα τα ίδια. Και αν δεν εξελιχθώ δεν μπορώ να κυκλοφορήσω νέο album. Τον τελευταίο καιρό μου βγαίνει κάθε τρία χρόνια αλλά δεν είναι κάτι που επιδιώκω. Δε δίνω δεκάρα τι λένε οι δισκογραφικές. Αν δεν είμαι έτοιμος δεν πρόκειται να κυκλοφορήσω τίποτα”.

christfood6

Υπάρχει κάποιο album κάποιας μπάντας που θα ήθελες να έχεις δημιουργήσει εσύ;
Θα πήγαινα αρκετά παλιά. Θα ήμουν πολύ περήφανος αν είχα δημιουργήσει τότε το “Megatherion” των Celtic Frost. Ήταν ένα album που πήγε το συγκεκριμένο είδος μουσικής από το 0 στο 1. Όχι από το 1 στο 2. Από το άπειρο στο 1 και αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό.

Ομολογώ στον Σάκη ότι άκουσα για πρώτη φορά τους Rotting Christ σε μια κασέτα που είχε δώσει πριν πολλά χρόνια το περιοδικό Metal Hammer. Του είπα ότι φοβόμουν… Δεν μπορούσα στα δεκαπέντε μου να φανταστώ πως είναι οι άνθρωποι που παίζουν Black Metal.
Σίγουρα δεν είμαστε καλά στα μυαλά μας, ειδικά όταν ξεκινήσαμε (γέλια). Το να ασχοληθείς με το Black Metal σημαίνει ότι έχεις κάποιες ανησυχίες ίσως και κάποια προσωπικά προβλήματα. Βέβαια, εκείνες τις εποχές ήμασταν πολύ πιο ελεύθεροι.

Τι μουσική ακούς στο αυτοκίνητο;
Από παλιό κλασικό rock μέχρι ακραίο black metal. Αποφεύγω όμως το ραδιόφωνο.

Αν έπρεπε να φύγεις από την Ελλάδα. Σε ποια χώρα θα επέλεγες να ζήσεις;
Στην Ισλανδία. Είναι μια φανταστική χώρα και πάνω απ’ όλα θα είχα την ηρεμία μου. Ταυτόχρονα, οι Σκανδιναβικές χώρες είναι πάρα πολύ καλές για να ζήσεις και να δημιουργήσεις. Μου αρέσει πολύ και η Αμερική. Όχι τόσο γι’ αυτό που βγάζει γιατί πολλές φορές φαίνεται πεζό αλλά για τις πολλές ευκαιρίες που σου παρουσιάζονται. Σου είπα πρώτα την Ισλανδία γιατί είμαι άνθρωπος της φύσης, θέλω την ηρεμία μου.

Τότε γιατί έχεις επιλέξει να μένεις στην Αθήνα;
Γιατί καμιά γυναίκα δεν θα μ’ ακολουθούσε στην ερημιά. (γέλια).

Η νύστα πλέον ήταν έκδηλη σχεδόν σε όλους. Αφού βγάλαμε τις απαραίτητες φωτογραφίες, ο Σάκης μας ρώτησε καμιά δεκαριά φορές αν μείναμε ικανοποιημένοι. Μια πρόταση δική μου, εξελίχθηκε σαν οικογενειακό event από τον ίδιο τον frontman των Rotting Christ για το rockyourlife.gr και τους στενούς του φίλους. Αφού τους ευχαριστήσαμε όλους, μπήκαμε με τον Πάνο στο αυτοκίνητο παίρνοντας τον δρόμο της επιστροφής.

Το Cd-Player έπαιζε αν δεν κάνω λάθος το τελευταίο album των In Flames. Γράφω, αν δεν κάνω λάθος γιατί το μυαλό μου δεν ήταν εκεί. Σκεφτόμουν πως γίνεται αυτός ο άνθρωπος που πριν λίγη ώρα είχαμε συναντήσει να είναι ο κορυφαίος εκπρόσωπος της Ελληνικής metal σκηνής και μπορεί ταυτόχρονα να είναι τόσο προσγειωμένος. Δεν ντρέπομαι να το πω αλλά εγώ στη θέση του όχι μόνο θα την είχα ψωνίσει αλλά θα έστελνα τον manager μου να φάει με τον οποιοδήποτε. Ο Σάκης μέσα σε τρεις ώρες μ’ έκανε να αισθάνομαι φίλος του, μέρος της παρέας του, μέρος της καθημερινότητας του.

Και ήταν μόλις η πρώτη φορά που τον συνάντησα!!!

christfood7

 

ΣΑΒΒΑΣ ΣΤΑΝΗΣ
Υπεύθυνος Σύνταξης

Ο Σάββας Στανής μεγάλωσε στην Κομοτηνή και είναι δημιουργός του επίσημου ελληνικού FC των Dream Theater, βραβευμένο από τη Warner music και την ifpi για τις πωλήσεις του συγκροτήματος στην Ελλάδα. Έχει περάσει από τα μουσικά περιοδικά Rock On και Rock Hard ενώ βρέθηκε πίσω από την κονσόλα του Atlantis 105,2. Λατρεύει το φαγητό με αδυναμία στα burger και ζει με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα γνωρίσει από κοντά τον Antony Bourdain.

Leave a Reply

  • (not be published)