Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας που σηματοδοτεί το ξεκίνημα πολλών πραγμάτων και ασχολιών που είχαν «παγώσει» χάρη στην ανεμελιά των αδειών του καλοκαιριού. Τα πράγματα μπαίνουν σιγά σιγά και πάλι στον κανονικό τους ρυθμό αφήνοντάς μας να περιμένουμε μερικές μόνο στιγμές διασκέδασης.

Μία από αυτές πρόκειται να μας τη χαρίσει το Vinyl Is Back, το οποίο πραγματοποιείται από τις 23 έως και τις 25 Σεπτεμβρίου, στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου. Το rockyourlife.gr σας παρουσιάζει όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι φίλοι της μουσικής στο καθιερωμένο τους ραντεβού με το βινύλιο.

Τι θα δούμε φέτος στο Vinyl Is Back
Για ακόμα μια φορά, δεύτερη συνολικά, τα βινύλια θα πάρουν θέση δίπλα στα γυαλιστερά κλασσικά μοντέλα αυτοκινήτων. Τι αλλαγές θα υπάρχουν στο 8ο Vinyl Is Back; Η ψυχή της διοργάνωσης Γιάννης Αλεξίου αναφέρει χαρακτηριστικά: «Καταρχάς επαναφέρουμε την ελεύθερη είσοδο. Κατ’ εξαίρεση στο προηγούμενο Vinyl Is Back υπήρχε για πρώτη φορά ένα εισιτήριο 3 ευρώ που αφορούσε την επίσκεψη στο Μουσείο Αυτοκινήτων που κανονικά έχει είσοδο 8, κάτι που πλέον δεν ισχύει. Κατά τα άλλα θα υπάρχουν καινοτομίες, όπως πλειστηριασμοί σπάνιων δίσκων στα πρότυπα των διεθνών οργανώσεων, έκθεση αυθεντικών μουσικών οργάνων – μπάσων που συνδέθηκαν με κορυφαία ξένα συγκροτήματα όπως Motorhead, ZZ Top, Who, Beatles, Rush, Rage Against The Machine, Yes, Sting, Stanley Clarke, James Jameson (Motown Sound) και άλλα, τα οποία θα εκθέσει από την μοναδική συλλογή του ο Γιάννης Γρηγορίου. Ο διεθνούς ακτινοβολίας μουσικός θα παίξει με το καθένα από αυτά σε live happening και ο κόσμος θα μπορεί να φωτογραφηθεί μαζί με τα ιστορικά αυτά όργανα».

Όμως δεν είναι μόνον αυτό. Ο Γιάννης Αλεξίου προσθέτει: «Επίσης αυτή τη φορά θα έχει την τιμητική του το Blues με το live των θρυλικών Drifting Around των Γκομόζια – Πολύτιμου – Κουτσογιάννη – Κακαρά, που θα παίξουν ειδικά για το Vinyl Is Back, 15 χρόνια μετά το αντίο στο κοινό τους, αλλά και δύο DJ sets από δύο ανθρώπους που έχουν προσφέρει τα μέγιστα στη διάδοση του είδους στην Ελλάδα με παραγωγές συναυλιών και όχι μόνο, του Γιάννη Αγγελάτου και του Μιχάλη Λημνιού. Όπως ακόμη και αφιέρωμα στα 00s μέσα από τις επιλογές των DJs, αλλά και μια συζήτηση που άρχισε στα social media. Εξέχουσα θέση θα έχει όμως και ο χορός. Η δημοφιλής ομάδα Athens Lindy Hop που έκανε μόδα το swing στην Ελλάδα θα δείξει τις ικανότητές της πάνω στο blues, στο swing και στο rock n roll. Θα δοθεί επίσης βήμα στην νέα μουσική δημιουργία της Ελλάδας, φιλοξενώντας τις live εμφανίσεις πέντε συγκροτημάτων σε συνεργασία με την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρία Inner Ear που συμβάλλει στη διάδοση του βινυλίου. Δεν θα απουσιάζουν τα καινούργια μοντέλα πικ-απ από τους εκθέτες ή οι εκπλήξεις της τελευταίας στιγμής».

vinylisbackin1
Ρωτήσαμε τρεις εκθέτες για το Vinyl Is Back

Οι Άγγελος Κυρούσης, Άγγελος Αγγελίδης και Γιώργος Νικολόπουλος είναι τρεις μόνο από τους πολυάριθμους συμμετέχοντες του τριημέρου Vinyl Is Back, το οποίο έχει καθιερωθεί στη συνείδηση του κόσμου. Όπως αναφέρει ο πρώτος, από το «Rock & Roll Circus» (Σίνα 21. Αθήνα), στα ράφια του οποίου μπορεί να βρει κανείς δίσκους από όλα τα είδη, κυρίως της μαύρης μουσικής soul, funk, jazz, afro, dub reggae, original και επανεκδόσεις, καθώς και rock, punk, new wave, indie και νέες κυκλοφορίες, στη διοργάνωση θα εφοδιαστούν με μεταχειρισμένους και νέους τίτλους (από όλα τα παραπάνω είδη), ενώ θα έχουν και ειδικές προσφορές μόνο για το τριήμερο της έκθεσης.

Ο Αγγελίδης είναι υπεύθυνος καταστήματος, πωλήσεων στο «Δισκάδικο» (Αγίας Ελεούσης 5 Μοναστηράκι-Ψυρρή, Αθήνα), ένα κατάστημα δίσκων μουσικής (εδώ και 20 χρόνια), με μεταχειρισμένα αλλά και νέες κυκλοφορίες. Στο κατάστημα υπάρχουν όλα τα είδη μουσικής αλλά η πλειοψηφία είναι σε rock/jazz σε όλα τα παρακλάδια τους. Το «Δισκάδικο» συμμετέχει από το πρώτο Vinyl Is Back σαν κατάστημα καινούριων και μεταχειρισμένων δίσκων.

Τέλος, ο Γιώργος Νικολόπουλος είναι DJ σε διάφορα events και ραδιοφωνικός παραγωγός στο δικό του διαδικτυακό ραδιόφωνο (http://www.rockradiodjl.com/forum). Ασχολήθηκε με το βινύλιο πριν 34 χρόνια και αγαπάει να μοιράζεται τη μουσική παίζοντας δίσκους από βινύλιο. «Πιστεύω ότι είναι ο καλύτερος τρόπος μετάδοσης μουσικής μετά από το  live  ενός group. Στο Vinyl Is Back είμαι μέσα στους χορηγούς επικοινωνίας με το Ραδιόφωνο μου, το Up The Irons web radio όπου μπορείτε να ακούσετε ποιοτική rock  μουσική από  όλα τα είδη 24 ώρες το 24ώρο. Θα ανοίξω την εκδήλωση την Παρασκευή στις 23 του Σεπτέμβρη με ένα 2ωρο DJ set μέσα απο τα καλύτερα albums της συλλογής μου» τονίζει ο ίδιος. Οι τρεις τους, με αφορμή το Original Vinyl Bazaar Show, μας απαντούν στα παρακάτω πέντε ερωτήματα:

vinylisbackin2
Γιατί κάποιοι άνθρωποι αγαπούν τους δίσκους βινυλίου και μένουν πιστοί σε αυτούς;

Κυρούσης: «Οι περισσότεροι που επιμένουν στην αγορά δίσκων, αλλά και οποιουδήποτε άλλου format, δηλώνουν έμπρακτα την αγάπη τους για τη μουσική. Πέραν της φετιχιστικής διάστασης ή της μανίας του συλλέκτη, επιμένουν σε ένα format είτε επειδή ήταν αυτό που γνώριζαν πάντα ως το μέσο ακρόασης είτε γιατί αντιλαμβάνονται τα συγκριτικά του πλεονεκτήματα σε σχέση με τις υπόλοιπες επιλογές».

Αγγελίδης: «Είναι ο βασικός ήχος αναλογικός , είναι φετίχ, μπορείς και συνδέεσαι μαζί του , έχει μυρωδιά… αφή….ήχο… Θυμάσαι την παραμικρή λεπτομέρεια του».

Νικολόπουλος: «Ο κάθε δίσκος βινυλίου είναι ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης, το εξώφυλλο του είναι πολλές φορές χειροποίητο, έμψυχο, είναι ένας πίνακας ζωγραφικής, μια ολοκληρωμένη εικαστική άποψη. Αντανακλά τις αναμνήσεις μιας ωραίας εποχής (πάρτι σε σπίτια φίλων, βερμούτ, cheek to cheek, μαζεμένοι όλοι γύρω από ένα πικ-απ). Επιπλέον, είναι ο τρόπος να δραπετεύεις από την βιομηχανοποιημένη διαδικασία των CDs και το «άψυχο» downloading των mp3s.

Το  βινύλιο έχει ζεστό ήχο και μαζί του  ανακαλύπτεις την γοητεία του ποιοτικού  και οικείου ήχου. Η ακρόαση ενός βινυλίου είναι μια ιεροτελεστία (ανοίγεις κλείνεις εξώφυλλα, ενισχυτές καπάκια βραχίονες, θέλει προσοχή με τις βελόνες και τις κεφαλές  κάθε φορά που έρχονται σε επαφή με τον δίσκο). Επιπλέον, είναι μια πολύ δυναμική απάντηση ενάντια στην απρόσωπη και γκρίζα εποχή μας γιατί δε μπορείς να κάνεις ακρόαση ενός βινυλίου αν δεν συμμετέχεις ενεργά.

Από μικρός με δύο  πικάπ και με ένα μίκτη ξεκίνησα να μαζεύω και να παίζω με δίσκους κάνοντας μουσικά προγράμματα ατέλειωτες ώρες. Σήμερα, η συλλογή μου ξεπερνά τα 5,000 albums βινυλίου. Το βινύλιο είναι το πιο ανθεκτικό στο χρόνο και αξίζει τα λεφτά του. Το βινύλιο πάντα θα υπάρχει».

vinylisbackin3
Επιβιώνουν εύκολα τα καταστήματα τα οποία απευθύνονται στους συλλέκτες και ποιες μπάντες/καλλιτέχνες φαίνεται να είναι οι πιο δημοφιλείς όσον αφορά τις πωλήσεις, μέσα από την προσωπική σας εμπειρία;

Κυρούσης: «To μέλλον των δισκοπωλείων δεν αφορά μονάχα τους συλλέκτες. Στην πραγματικότητα όσοι αγαπούν τη μουσική κι αντιλαμβάνονται τις διεξόδους μέσα από τα δισκοπωλεία θα συνεχίσουν να τα στηρίζουν. Αναφορικά με τις πωλήσεις, σίγουρα αυτά που φεύγουν πιο εύκολα θα συναντήσουμε νέες κυκλοφορίες καταξιωμένων ήδη μουσικών αλλά και διάφορα limited pressings και επανεκδόσεις τίτλων που στις original κόπιες έχουν φτάσει σε απλησίαστες τιμές».

Αγγελίδης: «Η επιβίωση σήμερα στον τόπο μας μοιάζει με ανέκδοτο. Όσοι κάνουν την δουλειά χρόνια και όχι τώρα που απλά είναι στη μόδα το κάνουν πρώτα από όλα από αγάπη για το αντικείμενο. Τα τελευταία 10 χρόνια πολλά παλιά καταστήματα έχουν εξαφανιστεί. Αυτή την στιγμή κάτι ξανακινείται στο επάγγελμα. Θα δείξει. Από δημοφιλείς, πάντα τα κλασσικά ονόματα ετών. Σταθερή αξία ακόμα και σε επανεκδόσεις πρώτα σε πωλήσεις . Από νέα όσα έρχονται για συναυλίες».

Νικολόπουλος: «Πραγματικά ιδιαίτερα δύσκολες εποχές για τα καταστήματα. Το μαγαζί που ασχολείται σήμερα με βινύλια στέκεται από την τρέλα και την αγάπη που δίνει σε αυτό που κάνει ο ιδιοκτήτης του. Ο κόσμος έχει πια πολύ εύκολη πρόσβαση στη μουσική που θέλει μέσω του internet και μόνο οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ακροατές που είχαν ζήσει με το βινύλιο κάποια χρόνια, και το αγάπησαν, τους έγιναν λατρεία και δε το παράτησαν ποτέ.

Βέβαια, τα τελευταία χρόνια υπάρχει και μια τάση προς το βινύλιο που διαρκώς αυξάνεται και μόνο ο χρόνος θα δείξει αν τελικά το βινύλιο νίκησε και τα CDs. Επειδή λοιπόν οι πελάτες είναι περισσότερο από την εποχή των 60s, 70s και 80s, τα συγκροτήματα που κινούνται περισσότερο προέρχονται από εκείνη την εποχή. Μιλάμε για κλασικά πράγματα δηλαδή, δοκιμασμένα στον χρόνο, μουσικές χωρίς ημερομηνία λήξης.

Πολλοί από μας ακόμα και σήμερα απολαμβάνουμε να ακούμε γνωστά μουσικά διαμάντια ή άγνωστα τραγούδια, τα οποία θα τα ανακαλύψουμε από εκείνες τις εμπνευσμένες εποχές. Γενικά όμως νομίζω ότι οι heavy metal δίσκοι είναι οι πιο ακριβοί, ενώ υπάρχουν επίσης και πολλά σπάνια ψυχεδελικής rock και όχι μόνο από την δεκαετία του 70. Νομίζω ότι η δεκαετία 1970 – 1980 ήταν και η πιο σπάνια και συλλεκτική. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά groups: The Beatles, The Rolling Stones, Pink Floyd, Queen, Led Zeppelin, Deep Purple, Ramones, Black Sabbath, Metallica και από πιο νέες μπάντες θα πω τους Radiohead, Pearl Jam, Muse, Coldplay, Nirvana και Rage Against The Machine.

vinylisbackin4
Ένας συλλέκτης προτίμησε να πετάξει τους πολυάριθμους δίσκους του παρά να τους πουλήσει και να πέσουν σε ξένα χέρια. Κατανοείτε αυτό το συναίσθημα; Πώς το εξηγείτε; Κι έχετε συναντήσει ποτέ κάποιον με μία αντίστοιχη ακραία συμπεριφορά;
Κυρούσης:  «Η ακατανόητη ατάκα «θα τα πάρω και στο τάφο μου» προφανώς και κυκλοφορεί. Αναφορικά με τέτοιου τύπου συμπεριφορές, σαφώς και υπάρχουν ειδικοί για όσους εγκαίρως αντιληφθούν τη ματαιότητα της κατάστασής τους».

Αγγελίδης: «Μου φαίνεται αδιανόητο, δεν το έχω συναντήσει ποτέ. Μπορεί να τους μοιράσει ας πούμε σε αυτούς που θέλει, αλλά να τους πετάξει μπα… αποκλείεται».

Νικολόπουλος: «Κοιτάξτε τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι, δηλαδή να πετάξει κάποιος δίσκους στα σκουπίδια. Ακόμα δεν έχω αντιληφθεί κάτι τέτοιο (αν δει κανένας τίποτα τέτοιο ας με ειδοποιήσει και θα πάω κατευθείαν να τους μαζέψω χαχαχα.) Έχω βιώσει όμως κάτι άλλο αρκετές φορές.  Αντί να τους πουλήσουν και να πέσουν σε ξένα χέρια, πολλές φορές φίλοι μου έχουν χαρίσει δίσκους τους οποίους για κάποιο δικό τους λόγο τους είχαν σε χαμηλή υπόληψη ή δεν τους χρησιμοποιούσαν πια, και έτσι ξέρουν ότι οι δίσκοι τους πλέον βρήκαν την φροντίδα που τους αξίζει. Και από την μεριά μου για να τους ευχαριστήσω παίζω στο ράδιο τα ίδια τους τα βινύλια και έτσι γίνονται ξανά λειτουργικά ακόμα και για τους ίδιους. Γιατί για μένα το να μου χαρίσεις δίσκους είναι το καλύτερο δώρο που μπορείς να μου κάνεις. Η συλλογή βινυλίου απαιτεί τρέξιμο, κόπο, χρόνο, χρήματα. Δεν θέλεις να τα δώσεις και να βρεθούν σε ξένα χέρια. Είναι ένας έρωτας τεράστιος γεμάτος από πάθη αλλά και ιδιαιτερότητες».

Ποια ανάγκη καλύπτει τελικά η εμμονή με τη συλλογή δίσκων; Έχει να κάνει με τη ψυχική ικανοποίηση ή με την λατρεία για τη μουσική;
Κυρούσης: «Οι εμμονές είναι αδιέξοδες αν περιορίζονται στον αυτοσκοπό χωρίς ουσία. Η αλήθεια είναι πως η πλειοψηφία των συλλεκτών προσλαμβάνει τη μουσική ως κάτι τόσο σοβαρό όσο κι η ζωή τους. Ως βασικό στοιχείο της καθημερινότητας και της ύπαρξής τους».

Αγγελίδης: «Μα φυσικά πρώτα από όλα λατρεία για την μουσική, αλλά και ψυχική ικανοποίηση. Όπως είπαμε και παραπάνω απόλυτος ήχος, φετίχ… Αφή και οσμή…».

Νικολόπουλος:  «Πιστεύω και με τα δύο. Η ανάγκη που καλύπτει η συλλογή δίσκων βινυλίου είναι εντελώς ψυχοθεραπευτική και με τον καιρό γεννιέται μία σχέση αγάπης για την μουσική,
Θέλεις να τα έχεις όλα, να διαφυλάξεις τα πάντα σε βινύλιο και να έχεις εύκολη πρόσβαση σε αυτά μέσω της δισκοθήκης σου. Το βινύλιο γίνεται λατρεία γιατί χρειάζεται αγάπη και φροντίδα για να επιβιώσει στον χρόνο. Όσο πιο πολύ του δίνεις αυτά, τότε δεν υπάρχει τελειωμός στη σχέση αυτή. Συλλέγοντας έναν δίσκο έχεις την αίσθηση ότι είναι πια ένα δικό σου έργο, κατά κάποιο τρόπο είναι μια αίσθηση σα να αποκτάς τα πνευματικά του δικαιώματα.

ι πρέπει να προσέξει κάποιος κατά την αγορά ενός δίσκου βινυλίου και ποια είναι τα βήματα που πρέπει να ακολουθήσει προκειμένου να διατηρηθούν σε καλή κατάσταση τα αποκτήματά του (βινύλια, πικ-απ, κ.ά) μέσα στο χρόνο;
Κυρούσης: «Ένα αξιοπρεπές ηχοσύστημα και μια ουσιαστική επιλογή στις εκδόσεις και στις καταστάσεις των δίσκων είναι ο ενδεδειγμένος συνδυασμός. Η καλή χρήση και η σταδιακή βελτίωση αυτών θα εξασφαλίσει την πιστότητά τους μέσα στο χρόνο».

Αγγελίδης: «Οπωσδήποτε, ένας καλός οπτικός τουλάχιστον έλεγχος έξω και μέσα σε περίπτωση μεταχειρισμένων, αν δυνατόν και ακρόαση του. Τι έκδοση είναι, η χώρα, η χρονολογία κλπ. Τώρα για διατήρηση πρώτα από όλα ένα αξιόπιστο πικ-άπ με μία επαρκή κεφαλή  με έλεγχο της βελόνας στη διάρκεια του χρόνου. Ο τρόπος που κρατάς τον δίσκο, όχι επαφή με την επιφάνεια του, ένα σκούπισμα με αντιστατικό πανί που και που για σκόνες. Ποτέ γυμνό έξω από το πλατό πάντα στο ένθετό του και καλή διατήρηση όρθιο σε μια βιβλιοθήκη μακριά από ήλιο, ζέστη και υγρασία».

Νικολόπουλος: «Αν είναι σφραγισμένος να δει τυχόν εξωτερικά σημάδια, αλλιώς μπορείς να τον ανοίξεις προσεκτικά και να δεις την κατάστασή του ιδίου του βινυλίου, δηλαδή αν έχει χαρακιές και πόσο έντονες είναι, αν είναι σκεβρωμένο και επίσης, καμιά φορά, είναι πιθανό να βρίσκεται άλλος δίσκος μέσα. Θέλει προσοχή!

Πιστεύω όμως ότι όποιος ασχολείται αρκετά χρόνια αποκτά πείρα σε τέτοια ζητήματα και βρίσκει και άλλους δικούς του τρόπους να καταλαβαίνει την κατάσταση του δίσκου και μετά είναι στην κρίση του αν θα τον αγοράσει σε σχέση πάντα με την τιμή του. Ο δίσκος επίσης θέλει σκιερό μέρος χωρίς υγρασία.

Ένα αξιόλογο πικ-άπ πρέπει να έχει καταρχήν καπάκι γιατί η σκόνη είναι ο κύριος εχθρός του, πρέπει επίσης να έχει δύο σημαντικά ρυθμιστικά πάνω του -το ένα για το βάρος ανάγνωσης της κεφαλής και το άλλο για την φυγόκεντρο δύναμη (anti-skating) που δημιουργείται όταν γυρνάει το πλατό του. Πρέπει ακόμα να προμηθευτούμε  καθαριστικό υγρό,  πανάκια, και βουρτσάκια για τα βινύλια και την κεφαλή.

Για το τέλος κράτησα το πιο σημαντικό εργαλείο συντήρησης και αυτό δεν είναι άλλο από την συμπεριφορά του ίδιου του συλλέκτη προ τον ίδιο το δίσκο. Ο δίσκος «θέλει» να του φέρεστε με αγάπη όσο το ακουμπάτε. Απαλές κινήσεις, χάδια τρυφερά, γλυκόλογα και τέτοια πράγματα έτσι ώστε να διατηρηθεί αυτή η αγάπη για πολλά χρόνια»..

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

Ώρες λειτουργίας:
Παρασκευή 23 Σεπτεμβρίου:  5 μμ. – 9 μμ.
Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου: 11 πμ. – 9 μμ.
Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου: 11 πμ. – 9 μμ.

Χώρος:
Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου: Γ΄ Σεπτεμβρίου 74-78 & Ιουλιανού 33-35 (4ος όροφος), Πλησίον σταθμού ΗΣΑΠ – Στάση «Βικτώρια» & Μετρό «Ομόνοια»
Είσοδος ελεύθερη
Πάρκινγκ : διαθέσιμο (3 ευρώ ημερησίως)

Η Ντέμη Αυλωνίτη εργάστηκε για δώδεκα χρόνια ως συντάκτρια στο πολιτιστικό τμήμα της εφημερίδας «Έθνος» και είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ. Τη χαλαρώνει απίστευτα το να κάθεται σε ένα δωμάτιο με ωραία θέα, παρέα με καλό φαγητό και μουσική (ακούει από τους ήχους της φύσης έως όπερα και heavy metal) . Δεν φοβάται να πει ούτε να ακούσει την αλήθεια. Πιστεύει πως όλοι οι άνθρωποι θα έπρεπε να γνωρίζουν πώς να παρέχουν τις Πρώτες Βοήθειες.