ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Viva Las Vegas!: Ακούμε ξανά τα studio albums των Killers

Σε ποια θέση βρίσκεται το νέο τους album «Imploding The Mirage»; Η κυκλοφορία του έκτου τους album «Imploding The Mirage» αποτέλεσε την καλύτερη ευκαιρία για ένα countdown στην δισκογραφία ενός συγκροτήματος που κατά την γνώμη μου έχει παρεξηγηθεί αρκετά στην χώρα μας. Οι Killers ποτέ δεν «σήκωσαν το λάβαρο» του βρώμικου…

Σε ποια θέση βρίσκεται το νέο τους album «Imploding The Mirage»;

Η κυκλοφορία του έκτου τους album «Imploding The Mirage» αποτέλεσε την καλύτερη ευκαιρία για ένα countdown στην δισκογραφία ενός συγκροτήματος που κατά την γνώμη μου έχει παρεξηγηθεί αρκετά στην χώρα μας. Οι Killers ποτέ δεν «σήκωσαν το λάβαρο» του βρώμικου και θορυβώδους rock n roll και κυρίως δεν υποστήριξαν ότι θα σώσουν την αγαπημένη μας μουσική στις αρχές των 00s. Και πως θα μπορούσαν άλλωστε; Ορμώμενοι από το πασπαλισμένο με χρυσόσκονη Las Vegas, έβαλαν αρκετή «γκλαμουριά» στο κιθαριστικό rock τους και από το ντεμπούτο τους το 2004 σηκώνουν στο πόδι αρένες και γήπεδα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Έχοντας φτάσει αισίως πλέον στο έκτο τους album, το όνομα των Killers βρίσκεται σταθερά στο προσκήνιο, δείχνοντας σε όλους πόσο λαμπερό, φανταχτερό και στιλάτο μπορεί να είναι το rock μας. Και για να λύσω την απορία που τυχόν έχουν κάποιοι, ναι το «Imploding The Mirage» είναι ένας δίσκος αντάξιος των προσδοκιών που έχουν οι φανατικοί φίλοι του συγκροτήματος. Για τους υπόλοιπους, εδώ είναι η ευκαιρία να γνωρίσετε μια μπάντα που δεν έχει να δείξει μονάχα ένα «Mr. Brightside», ένα «Read My Mind» και ένα «Human», όπως προσπαθούν να μας πείσουν εδώ και χρόνια τα εγχώρια «ενημερωμένα» rock ραδιόφωνα…

Day & Age (2008)
Έπειτα από τους θριάμβους των δύο πρώτων τους albums, οι Killers διατηρώντας το μοτίβο του να κυκλοφορούν νέο δίσκο κάθε δύο χρόνια, πάνε για το τρία στα τρία, προσπαθώντας να παντρέψουν τον ήχο του ντεμπούτου τους με τον σαφώς πιο εμπορικό δρόμο που πήραν στο «Sam’s Town». Ο παραγωγός της Madonna, Stuart Price, κάθεται πίσω από την κονσόλα και το αποτέλεσμα φαίνεται στο πρώτο single και απόλυτο mega hit «Human», ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του group. Κατά τα άλλα εδώ βρίσκουμε ακόμα πιο γυαλισμένο τον ήχο, περισσότερα πλήκτρα και λιγότερες κιθάρες. Και πάλι όμως, το «Losing Touch» που ανοίγει το album είναι ένα από τα καλύτερα που είχαν γράψει μέχρι εκείνη την στιγμή οι Killers. Σε υψηλό επίπεδο βρίσκεται και το «This Is Your Life», ενώ και τα «Joy Ride» και «Neon Tiger» έχουν τις στιγμές τους, έστω και αν η πλάστιγγα δείχνει να γέρνει περισσότερο προς την pop και λιγότερο προς την rock πλευρά της τετράδας από το Las Vegas. Το «Day & Age» βρίσκεται στην τελευταία θέση της λίστας μου κυρίως επειδή μοιάζει τραβηγμένο από τα μαλλιά σε επίπεδο παραγωγής. Εδώ θα ακούσετε για πρώτη φορά τους Killers να προσπαθούν να βγάλουν στοιχεία που ναι μεν προσδίδουν λάμψη, αφαιρούν όμως κάτι από το DNA τους. Το «Ι Can’t Stay» για παράδειγμα, είναι με διαφορά το χειρότερό τους τραγούδι και μια από τις πιο εκνευριστικές στιγμές στην δισκογραφία τους, τα διάσπαρτα πνευστά και κάποιες salsa στιγμές που υπάρχουν σε αρκετά τραγούδια δεν με πείθουν, ενώ οι φανατικοί οπαδοί τους θα αντιληφθούν ότι οι όγκοι σε μπάσο και drums εδώ έχουν μειωθεί αισθητά. Τελικά, το αποτέλεσμα του δίσκου φαντάζει ανομοιογενές με κάποια highs και σαφώς περισσότερα lows. Υπάρχει δικαιολογία; Ναι… ο Flowers δείχνει να ωριμάζει ακόμα περισσότερο ως συνθέτης και το αποτέλεσμα αυτής της ωρίμανσης θα φανεί δύο χρόνια μετά στο καταπληκτικό πρώτο του solo album «Flamingo», το οποίο έχω την αίσθηση ότι αποτελεί την ουσιαστική μετεξέλιξη του «Day & Age».

Wonderful Wonderful (2017)
Είναι παράδοξο, αλλά σε ένα από τα λιγότερο καλά albums (γιατί κακό album δεν έχουν κυκλοφορήσει) των Killers υπάρχουν δύο από τα αγαπημένα μου τραγούδια τους, τα «The Man» και «Some Kind Of Love». Πέντε χρόνια νωρίτερα, το «Battle Born» βρήκε τους Brandon Flowers, Dave Keuning, Mark Stoermer και Ronnie Vannucci Jr. να έχουν βουτήξει όσο ποτέ άλλοτε στα 80s, με το «Wonderful Wonderful» να τοποθετείται χρονολογικά -αν μου επιτρέπεται να κάνω κάτι τέτοιο- μερικά χρόνια αργότερα, κάπου στις αρχές των 90s. Εδώ οι Killers δείχνουν να θέλουν να ακουστούν πιο σοβαροί σε σχέση με το φανταχτερό παρελθόν τους, με τραγούδια όπως το μουντό «The Calling» (θυμίζει υπερβολικά τους Depeche Mode), το «Life To Come» (θα μπορούσε άνετα να βρίσκεται στο tracklist του «Achtung Baby» των U2) και το απαισιόδοξο «Have All The Songs Been Written» να κάνουν την δουλειά. Για τους παλιότερους fans, η σύνδεση με το «Day & Age» γίνεται με το ηλεκτρισμένο «Run For Cover», ενώ και το «Rut» θα μπορούσε να είχε γραφτεί για κάποιον από τους προηγούμενους δίσκους. Και πάμε στα highlights… Στην εποχή της υπερβολικής -στα όρια του γελοίου- πολιτικής ορθότητας, ο Flowers του «The Man» αποδεικνύει ότι είναι ο κατάλληλος να πάρει την σκυτάλη από τον Bryan Ferry των Roxy Music, αναγκάζοντας με το στυλ, τον αέρα και το παρουσιαστικό του ακόμα και την πιο φανατική φεμινίστρια να τραγουδήσει χωρίς ενοχές το refrain (I got gas in the tank/I got money in the bank/I got news for you baby, you’re looking at the man/I got skin in the game/I got a household name/I got news for you baby, you’re looking at the man). Και το καταφέρνει, καθώς λίγο μετά, στο «Some Kind Of Love», το οποίο συνυπογράφει ο Brian Eno, τραγουδάει απευθυνόμενος στην σύζυγο του, βγάζοντας περίσσια αγάπη και μπόλικο συναισθηματικό φορτίο. Οι στιχουργικές αναφορές στον Bruce Springsteen και τον Paul McCartney, με αναγκάζουν να σταθώ και στο «Out Of My Mind», το οποίο όμως θα ταίριαζε περισσότερο στον προ πενταετίας προκάτοχό του. Συμπερασματικά, οι πιο «ώριμοι» Killers μας αρέσουν, με το «Wonderful Wonderful» να περιλαμβάνει αρκετές στιγμές που δύσκολα θα ξεφτίσουν στον χρόνο.

Battle Born (2012)
Σε μια συνέντευξη που έδωσε πριν από τρία χρόνια στο NME, ο Flowers είπε ότι οι Killers ψαχνόντουσαν αρκετά την περίοδο που έγραφαν το «Battle Born», υπονοώντας ότι μάλλον πρόκειται για το χειρότερο album τους. Όχι ότι έχει και μεγάλη σημασία, αλλά διαφωνώ οριζοντίως και καθέτως με αυτή την άποψη, την οποία έχουν και αρκετοί fans. Η πρώτη νίκη ήρθε όταν άκουσα το πρώτο single «Runaways» που βρίσκει τους Killers να επιστρέφουν στο κιθαριστικό rock που τους αγαπήσαμε. Σύμφωνοι, δεν ακούγονται πλέον όπως στο «Hot Fuss», αλλά το πείραμα του «Day & Age» μας έδειξε ότι τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν πάρει εντελώς άλλον δρόμο. Το «Battle Born» περιλαμβάνει κατά την γνώμη μου μερικές από τις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές των Killers, τον χαρακτηριστικό τους ήχο, εξαιρετικές μελωδίες και μια ομάδα παραγωγών που απογειώνουν το αποτέλεσμα. Με τα synths αλλά και τις ενορχηστρώσεις να κλείνουν το μάτι στις αρχές και τα μέσα των 80s και τους Killers να ξαναβγάζουν από τις ντουλάπες τους τα δερμάτινα και να μας ξεναγούν στην έρημο του Las Vegas, το αποτέλεσμα είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό. Η εναρκτήρια τριάδα των «Flesh And Bone», «Runaways» και «The Way It Was» βάζουν τον ακροατή αμέσως στο κλίμα, ενώ και τα «Another Time», «Deadlines & Commitments» (το αγαπημένο μου μέσα από τον δίσκο), «Miss Atomic Bomb» αλλά και το ομότιτλο, δείχνουν να κερδίζουν το στοίχημα με τον χρόνο. Η έντονη νοσταλγική διάθεση για τα 80s με τα έντονα χρώματα, τα χαρακτηριστικά αυτοκίνητα (όπως φαίνονται και στο εξώφυλλο), τα έντονα κόκκινα ηλιοβασιλέματα και τους νέον φωτοσωλήνες ενδεχομένως να ξενίσουν κάποιους από τους νεότερους fans, όμως οι παλιότεροι θα ευχαριστηθούν έναν αυθεντικό rock δίσκο που θυμίζει τις rock στιγμές του Bruce Springsteen, την ερμηνευτική υπερβολή του Meat Loaf και την αισθητική των Fleetwood Mac του «Tango In The Night». Δίσκος που όσο και αν τον ακούω δεν τον βαριέμαι.

Imploding The Mirage (2020)
Ίσως είναι λίγο νωρίς για το «Imploding The Mirage» να κριθεί, αλλά έχοντας ακούσει αρκετά το album τις προηγούμενες ημέρες, από την ώρα που κυκλοφόρησε, θεωρώ ότι δύσκολα θα αλλάξει η άποψη μου για αυτό στο μέλλον. Αρχικά, είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι πρόκειται για τον πρώτο δίσκο των Killers χωρίς τον κιθαρίστα Dave Keuning, με τον μπασίστα Mark Stoermer να αναλαμβάνει τις κιθάρες. Η επιλογή του Lindsey Buckingham (ex-Fleetwood Mac) στις κιθάρες του single «Caution» ανέβασε τις προσδοκίες μου στα ύψη ενώ και ο Adam Granduciel των War On Drugs βάζει το στίγμα του όπου χρειάζεται, βγάζοντας τον heartland ήχο στο προσκήνιο. Με τους παραγωγούς Shawn Everett και Jonathan Rado να δίνουν περισσότερο χώρο στα synths δίχως όμως να καπελώνεται ο rock χαρακτήρας των Killers, κάτι που είχε γίνει σε αρκετά σημεία του «Day & Age», το «Imploding The Mirage» είναι ο καλύτερος και πιο φιλόδοξος δίσκος του συγκροτήματος από την εποχή του «Sam’s Town», σχεδόν 15 χρόνια πριν! Ο grande ήχος του «Lightning Fields» υπενθυμίζει σε όλους πως οι Killers είναι μια φανταχτερή rock μπάντα, το refrain του «Blowback» είναι ό,τι πιο κοντά σε Fleetwood Mac έχω ακούσει εδώ και χρόνια, τα «Running Towards A Place» και «When The Dreams Run Dry» έρχονται κατευθείαν από την εποχή του «Battle Born», ενώ το επιλογικό ομότιτλο τραγούδι βρίσκει τον Flowers σε ξέφρενη διάθεση, με μπόλικη ερμηνευτική υπερβολή να ξεσηκώνει ακόμα και τον πιο συνεσταλμένο. Προσωπικά, ο ήχος του «Imploding The Mirage» είναι ακριβώς αυτό που θέλω και περιμένω να ακούσω από τους Killers της νέας δεκαετίας. Πομπώδης και εναλλακτικός, συναισθηματικός και νοσταλγικός, υπερβολικός αλλά και μουντός. Ίσως λίγες περισσότερες κιθάρες να έκαναν ακόμα πιο θελκτικό το τελικό αποτέλεσμα στα αυτιά μου (ίσως και στα αυτιά περισσότερων rock fans), αλλά όπως είπα και στην αρχή, οι Killers δεν είναι εδώ για να σώσουν το rock. Αλλά τι είναι πλέον rock;

Sam’s Town (2006)
Λένε πως έχεις όλο τον χρόνο του κόσμου για να κυκλοφορήσεις το πρώτο σου album, αλλά σχεδόν καθόλου για να κυκλοφορήσεις το δεύτερο. Έπειτα από την τεράστια επιτυχία του «Hot Fuss», ήταν αντιληπτό πως το επόμενο βήμα θα ήταν το πιο σημαντικό στην πορεία των Killers. Και οι ίδιοι έδειξαν να το κατανοούν πλήρως. Τα «When You Were Young», «For Reasons Unknown», «Read My Mind» και «Bones» απεδείχθησαν εξαιρετικά singles που κράτησαν το ενδιαφέρον και το momentum για το group σε τεράστια επίπεδα, αλλά η άποψη μου και άποψη αρκετών που παρακολουθούν το συγκρότημα από κοντά είναι πως αρκετά από τα υπόλοιπα τραγούδια του album δεν έχουν εκτιμηθεί όπως τους αξίζει. Το «The River Is Wild» για παράδειγμα, είναι μια από τις αγαπημένες μου συνθέσεις μέσα από το album και ένα από τα τραγούδια που έδειξαν προς τα πού θα κινούνταν στο μέλλον οι Killers. Μια τέτοια περίπτωση είναι και το «Why Do I Keep Counting?» εκεί όπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπάρχουν οι σπόροι των «Day & Age» και «Battle Born». Τα «My List» και «Exitlude» μοιάζουν εκ πρώτης όψης εκτός κλίματος και είναι τοποθετημένα στο τελευταίο τέταρτο του album, απευθυνόμενα στον ακροατή που δεν μένει στην βιτρίνα ενός δίσκου και αναζητά την λάμψη σε λιγότερο προβεβλημένα τραγούδια. Με έναν Flowers πιο υποψιασμένο και ξεψαρωμένο να διευρύνει τις επιρροές του, αρκετοί έσπευσαν να πουν ότι προσπαθεί να ακουστεί σαν τον Bruce Springsteen, άποψη με την οποία διαφωνώ εντελώς. Ο ίδιος άλλωστε είπε χρόνια μετά πως σε αυτόν τον δίσκο δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου εφέ στην φωνή («εδώ θα ακούσετε καθαρά την φωνή μου για πρώτη φορά σε δίσκο μας» τόνισε χαρακτηριστικά), ενώ και το autotune είναι αισθητά μειωμένο. Αποτέλεσμα είναι ένας καθαρός rock δίσκος, σίγουρα όχι τόσο εντυπωσιακός όπως το «Hot Fuss», αλλά με πάρα πολλές αξιομνημόνευτες στιγμές που έβαλαν βενζίνη στο ντεπόζιτο των Killers.

Hot Fuss (2004)
Το «Hot Fuss» είναι ένα από τα καλύτερα rock debut albums των 00s. Τελεία. Παύλα Παράγραφος. Οι Killers σε αυτό το πρώτο τους δισκογραφικό βήμα δείχνουν πως πρέπει να παίζεται το σύγχρονο rock της νέας χιλιετίας. Εξωστρεφές, μελωδικό, θορυβώδες, με σεβασμό αλλά όχι κολλημένο στο παρελθόν και με όραμα για το μέλλον, το «Hot Fuss» είναι από την αρχή ως το τέλος ένας δίσκος με το πόδι πατημένο στο γκάζι, με τα περισσότερα τραγούδια του να είναι φτιαγμένα για μεγάλες αρένες και γήπεδα. Χωρίς τις μετέπειτα υπερβολές στον τομέα της παραγωγής, οι Killers παίρνουν τις post punk και new wave επιρροές τους και τις κάνουν ξανά επίκαιρες και στιλάτες. Κάποιος θα ισχυριστεί ότι οι Killers ακούγονται περισσότερο Βρετανοί παρά Αμερικάνοι και δεν θα έχει άδικο. Οι Smiths και οι Depeche Mode είναι μπάντες που ο Brandon Flowers δεν έχει κρύψει ότι λατρεύει, ενώ ξεκάθαρες είναι και αναφορές τους στους πρώιμους U2. Όλα αυτά ανακατεύονται στις σωστές ποσότητες και με την φρεσκάδα του «νέου» το «Hot Fuss» εντυπωσιάζει. Το γεγονός ότι ο δίσκος ηχογραφήθηκε στο γκαράζ του Ronnie Vannucci Jr. κάνει τα κομμάτια πιο ακατέργαστα (ειδικά στα πιατίνια του τελευταίου αλλά και στα κιθαριστικά solos του Dave Keuning), κάτι που σίγουρα ευχαριστεί τους ρετρολάγνους fans του post punk ήχου. Για τα κομμάτια δεν χρειάζεται να πούμε πολλά. Νομίζω πως οποιοδήποτε από τα 6-7 πρώτα θα χωρούσε σε οποιαδήποτε συλλογή με τις καλύτερες rock στιγμές των 00s, χωρίς πάντως κανένα από τα υπόλοιπα να υστερεί. Με τους Strokes και τους National να είναι τα μεγάλα ονόματα της σκηνής μέχρι εκείνη την στιγμή και τους Interpol να βρίσκονται λίγο πιο πίσω, οι Killers μαζί με τους Editors -που ακολούθησαν έναν χρόνο αργότερα- έδωσαν την πνοή που χρειαζόταν η ανεξάρτητη rock σκηνή για να πορευτεί ως σήμερα. Και για πω και την κακία μου, ειλικρινά δεν κατάλαβα ποτέ γιατί οι Killers στην χώρα μας ήταν πάντα ένα βήμα πιο πίσω από τους αχώνευτους Franz Ferdinand. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία…

Κολλημένος με τις λεπτομέρειες, οι οποίες πιστεύει πως κάνουν τη διαφορά, ο Νικόλας ξεκίνησε το 2009 με το rockyourlife.gr να ασχολείται λίγο πιο σοβαρά με τις αγαπημένες του μουσικές, προσπαθώντας να πείσει ότι το rock είναι καλύτερο στις πιο απλές μορφές του.

Latest from CRISIS POINT

Go to Top