9 προτάσεις για να λιώσετε στο διάβασμα τις γιορτές.

Οι φετινές γιορτές έφτασαν και όσοι έχουν χρόνο μπορούν να αφιερώσουν μέρος του στην ανάγνωση ενός καλού βιβλίου. Πιστοί στην ετήσια αναφορά μας έστω και συνοπτικά, σε ό,τι δεν προλάβαμε να παρουσιάσουμε ή αξίζει να διαβάσετε, αν ακόμα δεν το έχετε κάνει, παραθέτουμε μερικούς ενδεικτικούς τίτλους, που η ανάγνωση τους, θα ομορφύνει την ζωή μας. Αν κάποια βιβλία προτάθηκαν και το καλοκαίρι, συγγνώμη, αλλά δεν τα χορταίνουμε.

Τζων Κυριάκου – «Φυλακισμένος Πράκτορας» (Πατάκης)
Τι σημαίνει το ίδιο το σύστημα που υπηρετείς πιστά, να σε απορρίπτει, γιατί τολμάς να διακατέχεσαι από τις αρχές και τις αξίες που έκαναν την χώρα σου, στην περίπτωση του Κυριάκου τις Η.Π.Α., μεγάλη; Ο T.K, στέλεχος της CIA, μίλησε δημόσιο για το φαινόμενο του βασανισμού κρατουμένων στον «πόλεμο των Ηνωμένων Πολιτειών κατά της τρομοκρατίας» μετά την 11/09. Διαφώνησε με το να εκπαιδευτεί σε παρόμοιες τεχνικές και πρακτικές αν και ο ίδιος επέλεξε εκτός από στρατηγικός αναλυτής, να αναλάβει δράση στα εμπόλεμα πεδία. Η αγάπη του για την δημοκρατία και τον σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, τον στοχοποίησε, από την κυβέρνηση του πιο φαύλου Αμερικανού προέδρου, του «προοδευτικού» Barack Obama. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία, αποκάλυψη διαβαθμισμένων πληροφοριών και καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριάντα μηνών, αφού απειλήθηκε ηθικά και οικονομικά ο ίδιος και η οικογένεια του. Ο «Φυλακισμένος Πράκτορας» είναι μια περιήγηση στη ζωή των φυλακών χαμηλής ασφάλειας των Η.Π.Α. αλλά και της CIA σε σχέση με τις πρακτικές στις εμπόλεμες ζώνες, και απέναντι σε όσους εναντιώνεται. Λιτό, ίσως κουράσει λίγο στα σημεία που τα γράμματα από την φυλακή περιγράφουν τις ίδιες επαναλαμβανόμενες καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα ένα ηλεκτροσόκ στον πολίτη έξω από τα τείχη της φυλακής.

William Gibson – «Περιφερειακό» (Αίολος)
Ένας κόσμος του αύριο σε σύνδεση με το χθες, μια αστυνομική ιστορία με έντονη πολιτική κριτική. Το «Περιφερειακό» είναι ένα βιβλίο γρήγορο, οξυδερκές, γήινο και ταυτόχρονα ανατρεπτικό. Επιστημονική φαντασία που δαμάζει την πραγματικότητα, με μελλοντικό χέρι από τιτάνιο και εγκέφαλο από σιλικόνη. Ο κόσμος του αύριο, με τους «καλλιτέχνες» και τις συνωμοσίες εξουσίας μοιάζει τόσο αποστειρωμένος, σαν ένα κακό reality show. Όμως είναι αυτός που έχει δημιουργήσει ένα reality στον κόσμο του χθες, τον κόσμο της Φλιν, του Μπάρτον και των παρατημένων εμπορικών κέντρων των Η.Π.Α . Τον κόσμο που η φαρμακευτική αγωγή χρειάζεται δύο και τρεις δουλειές για να πληρωθεί. Εκεί όπου η ασφάλεια και ο νόμος ελέγχεται από τους ναρκεμπόρους και το κράτος. Η «αναρχική» Φλιν, προκαλεί τη μοίρα της και αλλάζει τον κόσμο, στο δικό της σήμερα, και χθες, για τους εύπορους κατοίκους του Λονδίνου. Μια σειρά χαρακτήρες που θα εμφανιστούν με τον δικό τους ρόλο, θα αποτελέσουν τις γέφυρες που θα δώσουν τη λύση στο μυστήριο μίας δολοφονίας αλλά και στη μάχη συμφερόντων του αύριο που εξαπλώνεται στο χθες. Έρωτες, μίση, αυτολύπηση, κόσμοι που συγκρούονται, ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, νοσταλγία για ένα πιο ανθρώπινο χθες. Η γραφίδα του Gibson, οργώνει την οθόνη του ηλεκτρονικού υπολογιστή, για ένα βιβλίο, που αποδεικνύεται κοινωνική κριτική, πολιτικό ως το μεδούλι αστυνομικό, με βασική δομή, αλλά εξέχοντες χαρακτήρες, γρήγορο, άμεσο, επικίνδυνα εθιστικό και πάνω από όλα τρομερό στην σύλληψη και συγγραφή του. Αν θεωρείται την επιστημονική φαντασία άξια να μιλά για διαστημόπλοια και τέρατα, ζήστε τους κόσμους του Gibson. Αναγνωρίστε στους ήρωες τους ανθρώπους του σήμερα αλλά και του αύριο και βιώστε ένα πιθανό μέλλον, που ίσως βλέπουμε τη γέννηση του. Απλά μια επιστροφή σε φόρμα, όπως μόνο οι μεγάλοι συγγραφείς μπορούν. 571 σελίδες εθισμού και αναγνωστικής απόλαυσης…

Armand Marie Leroi – «Η λιμνοθάλασσα, Πως ο Αριστοτέλης Επινόησε Την Επιστήμη» (Ροπή)
Αν αγαπάτε τα βιβλία «εκλαϊκευμένης» επιστήμης, αν και αποστρέφομαι τον όρο, μάλλον τα βιβλία επιστήμης για μη ειδικούς, το βρίσκω πιο δόκιμο, το συγκεκριμένο βιβλίο, απλά θα σας καθηλώσει. Προσωπικά, λόγω πτυχίου, είμαι λάτρης των θετικών επιστημών και στην προσέγγιση του συγγραφέα στον Αριστοτέλη, βρήκα μια σειρά στοιχεία της επιστήμης, που αγνοούσα, είχα ξεχάσει, αλλά με βοήθησαν να συνειδητοποιήσω την προσφορά του Αριστοτέλη, ενός «θεωρητικού» φιλοσόφου στην βιολογία, αλλά και την επιστήμη την ίδια. Γραμμένο με την μορφή ενός χρονικού, που περιδιαβαίνει στα γραπτά του Αριστοτέλη, στα μέρη που μελέτησε και εμπνεύστηκε το έργο του, τη Λέσβο, αλλά και σαν ερωταπαντήσεις ανάμεσα στην θεμελίωση της επιστήμης και της επιστήμης της Βιολογίας και του σήμερα, ο Armand Marie Leroi σε καθηλώνει, με ένα επιστημονικό βιβλίο, που αναβλύζει από το μυστήριο της ζωής. Η γέννηση της επιστήμης, όχι συγκεκριμένα της βιολογίας, αλλά αυτού που ονομάστηκε επιστήμη, μετά τον Μεσαίωνα, σε ένα βιβλίο που ξεχειλίζει από αμεσότητα, φαντασία και επιστημονικό στοχασμό, συνυφασμένα μέσα από την σκέψη του Αριστοτέλη και την συγγραφική δεινότητα του ερευνητή Leroi.

Kevin Andrews – «Η Πτήση Του Ικάρου» (Παπαδόπουλος)
Από τα πιο απαιτητικά συναισθηματικά βιβλία, πρώτου προσώπου που έχω διαβάσει για την Ελλάδα του εμφυλίου και των πρώτων μετεμφυλιακών χρόνων. Ο τότε υπότροφος της Αμερικανικής Αρχαιολογικής σχολής, Kevin Andrews, γνωρίζει από πρώτο χέρι, το Ελληνικό δαιμόνιο, αλλά και τα Ελληνικά εμφύλια πάθη. Περιδιαβαίνει την Ελλάδα, τα νησιά και αργότερα την Πελοπόννησο, συναντώντας, τον Έλληνα, όπως σπάνια θα μας τον παρουσιάσουν παππούδες και παλιές Ελληνικές ταινίες. Φιλόξενο αλλά και καχύποπτο, ιδεαλιστή αλλά και σκληρό με τον (όποιο) ταξικό του εχθρό, με το όνειρο του διορισμού, βαθιά ριζωμένο μέσα του. Φιλικό, με τη σκοτεινιά του αδελφοκτόνου εμφύλιου, να γεμίζει το βλέμμα του. Από τη μια μεριά της Ελλάδας στην άλλη, από το Μυστρά στα Μέγαρα, στα νοσοκομεία της Αθήνας, ξεπηδάνε ήρωες της αρχαίας Ελληνικής τραγωδίας που ονομάζεται του εμφυλίου και μετεμφυλιακή Ελλάδα. Ο Andrews, σιωπηλός παρατηρητής, δύσκολα λαμβάνει θέση. Αναζητά τον άνθρωπο και την σύνδεση με τα μεσαιωνικά χρόνια του Βυζαντίου και του Ελληνισμού, αλλά σκοντάφτει σε στενά μονοπάτια γεμάτα ΕΑΜίτες αντάρτες που ξεκλήρισαν χωριά και Εθνοφύλακες που ανταπέδωσαν. Λαμόγια της κατοχής και ήθη μιας Ελλάδας χαμένη από χρόνια. Ένα οδοιπορικό σε μια ρημαγμένη από τον εμφύλιο χώρα, που ο «Αμερικάνος» συμβολίζει για κάποιους το μέσο για έναν διορισμό και για άλλους, τον άνθρωπο που θα κάνουν κουμπάρο και θα αγαπήσουν, για όσα ως ανθρώπινες αξίες αντιπροσωπεύει. Σκληρό, διαβάζεται με μικρά πηδήματα, όπως οι δρασκελισμοί του Κωσταντή στο Μυστρά, ανάμεσα σε όπλα, πέτρες και αντάρτικα καρτέρια. Ανατρέπει όσα θεωρούσαμε δεδομένα, αποκαθηλώνει παρατάξεις και γκρεμίζει τα «αθώα» σχόλια περί φιλοξενίας και τιμιότητας, αναγνωρίζοντας στον πυρήνα των πάντων τον άνθρωπο σαν βαρόμετρο της συμπεριφοράς, ιδωμένο πέρα από κομματικά χρώματα και ταξική καταγωγή.

Javier Cercas – «Ο Απατεώνας» (Πατάκης)
Ένα μυθιστόρημα, αυτοβιογραφία του Ενρίκ Μάρκος. Ενός Ισπανού αντιστασιακού, αντιφασίστα, με δράση που θυμίζει αυτή των δικών μας αντιστασιακών. Σχεδόν ανύπαρκτη, αλλά με τον ήρωα πραγματική προσωπικότητα να εκμεταλλεύεται συγκυρίες και καταστάσεις όπως την πτώση του Φράνκο και το Ολοκαύτωμα, προκειμένου να τραβήξει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας. Ο Ενρίκ Μάρκος διογκώνει την πραγματικότητα για να χωρέσει τις μισές αλήθειες του. Βρίσκεται να πολεμά ηρωικά στον Ισπανικό εμφύλιο, να γνωρίζεται με τις προσωπικότητες του αναρχικού χώρου. Γίνεται φυγάς και οδεύει ως εξόριστος στην Ναζιστική Γερμανία και φυλακίζεται για αντικαθεστωτική/αντιναζιστική δράση και τελικά περνά και από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Γυρνώντας στην Ισπανία, ως γνήσιος Ισπανός, Καταλανός αναρχικός σε καθεστώς ημιπαρανομίας στα χρόνια του Φράνκο, τον υπονομεύει. Με την έλευση της Δημοκρατίας, αναλαμβάνει ηγετικές θέσεις στους Ισπανούς Αναρχικούς, στα συνδικάτα, στην οργάνωση επιζώντων των εκτοπισθέντων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και στον σύλλογο για την δημόσια παιδεία. Σε κάθε έκφανση των δραστηριοτήτων του επικαλείται το αντιστασιακό παρελθόν του, ώσπου αυτό αποκαλύπτεται, μισό έως και ανύπαρκτο. Αυτή την αληθινή προσωπικότητα που έφτασε να μιλήσει στην Ισπανική βουλή, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων, αναλαμβάνει να διαιωνίσει ο Cercas, με μια αντιστοιχία τουλάχιστον έξυπνη. Ιδαλγός όσων δεν τον άφησε η πραγματική ζωή του να ζήσει όπως ο Δον Κιχώτης ή απλά υπερφίαλος. Χαρισματικός απατεώνας και παθολογικός ψεύτης ή ένας άνθρωπος που επιζητούσε την δόξα και απλώς εκμεταλλεύτηκε την ανάγκη του κόσμου για ήρωες, μεγαλοποιώντας αλλά ελάχιστα παραποιώντας την αλήθεια. Ένα βιβλίο, βιογραφία αλλά και φιλοσοφική πραγματεία, γύρω από την ανάγκη της αυτοπραγμάτωσης, του ανεπίτευκτου ονείρου, του κυνηγιού του τέλειου. Η υπεραξία της φήμης σε ένα κόσμο που ζει για τα μίντια, μέσα από την ιστορία ενός απλού ανθρώπου, που ξεγέλασε με την συνενοχή τους, αν θέλετε αλλά σίγουρα με την σιωπή τους, ένα ολόκληρο έθνος. Ο ίδιος δεν μετανιώνει ουσιαστικά, ακόμη και όταν αποδομείται. Ζητά από τον «βιογράφο» του να του αφήσει κάτι… κάτι να κρατηθεί. Γλυκόπικρο, σε ταλανίζει ανάμεσα στην πλήρη απέχθεια και την συμπάθεια για έναν ήρωα ταινιών του Ντε Σίκα, που απολαμβάνει την πλαστοπροσωπία, όσο μπορεί, όπως μπορεί, ελπίζοντας να μην τελειώσει το όνειρο. Όταν έρθει η ώρα της αποκάλυψης, χαμογελά σαν τον Φερναντέλ και γαντζώνεται στα ψήγματα αλήθειας, μιας ζωής που δημιούργησε και εν τέλει, καταβρόχθισε την πραγματική του, σε προσωπικό και δημόσιο επίπεδο, με το ψέμα και την ασάφεια κύρια όπλα, ενός κλασικού «επαναστάτη» των σαλονιών. Βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί ειδικά στην Ελλάδα, που όλοι πάντα σε κάθε ιστορική περίοδο έκαναν αντίσταση. Ο Cercas θέτει ερωτήματα, όχι μόνο για τον πλαστογράφο, αλλά και τα εκούσια και ακούσια θύματα του και την διάθεση μας να πιστέψουμε σε ιππότες και δράκους, για να ξεπλύνουμε ομαδικά, τα χρόνια λήθης και συνενοχής. Απολαυστικά άμεσο και ιδιοφυώς αποδομητικό, στην εποχή των μίντια, των θρύλων και του «λευκού» ψέματος.

Nick Hornby – «Αστείο Κορίτσι» (Πατάκης)
Σαν αναγνώστης του συγγραφέα, θα έπρεπε να ντρέπομαι, που άργησα να το διαβάσω και ακόμη περισσότερο να το παρουσιάσω, αλλά κάλιο αργά παρά ποτέ… Μετά από καιρό έχουμε έναν Hornby σε μεγάλη φόρμα. Με όχημα ή σκηνικό αν θέλετε την μεταπολεμική Μεγάλη Βρετανία και μια κοπέλα που ασφυκτιά στον Βορά και ονειρεύεται την χειραφέτηση της μέσα από την κωμωδία, μας δίνει ένα πολύ όμορφο βιβλίο, για την ενηλικίωση, όχι μόνο της κεντρικής ηρωίδας αλλά και της Βρετανικής κοινωνίας. Οι σαπουνόπερες του BBC και τα ιδιωτικά κανάλια, με μια κοινωνία που αρχίζει να ωριμάζει και να αντιμετωπίζει το διαζύγιο, την γυναίκα με άποψη (χειραφέτηση), τον άνδρα που είναι άβουλος, εργατικός, αλλά δεν ικανοποιεί την ιδέα των μοντέρνων σχέσεων. Η Barbara Parker (τηλεοπτικό όνομα Sophie), η κεντρική ηρωίδα με την «αφέλεια» της επαρχιώτισσας από το Blackpool, βιώνει την αναγνώριση, την τηλεοπτική αγάπη αλλά και το κενό του «Swinging London». Οι δύο σεναριογράφοι της σειράς, ομοφυλόφιλος ο ένας με τάσεις για φιλολογική αναγνώριση, με σεξουαλική σύγχυση και αυξημένη ανάγκη να ζει από απλώς όσα γράφει ο άλλος, είναι το δίδυμο του «ρεαλιστή» ενάντια στον «καλλιτέχνη». Τα γιν και γιανγκ που χωριστά δεν μπορούν να αποδώσουν και που ο καταλύτης στην δημιουργική τους σχέση, είναι η γεμάτη ζωντάνια αλλά και επαρχιακή ευθύτητα Sophie. Ο παραγωγός Dennis με τον κρυφό έρωτα για την πρωταγωνίστρια αλλά και διαχειριστή του «τηλεοπτικού τσίρκου» επί σκηνής, ακροβατεί ανάμεσα σε έναν διαλυμένο γάμο και έναν ανεκπλήρωτο έρωτα. Παρέα με την Βρετανική κοινωνία που κάνει βήματα στην αλλαγή αντίληψης της αποδεχόμενη σιγά σιγά την ομοφυλοφιλία, την γυναικεία ισότητα, το διαζύγιο, οι ήρωες του βιβλίου, γήινοι και απτοί, βρίσκουν τον δρόμο τους και συνεχίζουν, δέσμιοι συμβιβασμών ή απόρριψης των συμβιβασμών, ζωντανοί , όπως ο συνεπιβάτης μας στην διπλανή θέση στο μετρό. Γεμάτοι αγωνίες, προβλήματα και ελάχιστη από την τηλεοπτική δόξα, που θα κουβαλήσουν οι αντίστοιχοι τους στη δεκαετία του 80. Το τέλος του σήριαλ, δεν σηματοδοτεί το τέλος του βιβλίου. Ο Hornby τολμά να μας μεταφέρει στο σήμερα, στην εποχή της αναβίωσης και λατρείας του ρετρό, του internet και των διαδικτυακών δημοπρασιών. Οι κεντρικοί ήρωες αλλαγμένοι, αλλά η ανάγκη της επιβεβαίωσης, της επιβίωσης, ανάλογα με τον καθένα συνεχίζουν να υπάρχουν και δίνουν έναν τόνο ρομαντισμού αλλά και γλυκόπικρης ωρίμανσης στα τελευταία βήματα πριν το τέλος, σε ένα βιβλίο, που διαβάζεται σαν κομεντί και αποκτά στη διάρκεια της αφήγησης, τον χαρακτήρα χρονικού, ενός κόσμου που αλλάζει, χωρίς το όνειρο να παύει να ισχύει, αλλά και να πραγματώνεται σε προσωπικό επίπεδο όσο και αν οι καιροί δεν είναι πια ίδιοι. Πνευματώδης, ανθρώπινος, καθημερινός, κάνει τους ήρωες του να μας αγγίξουν, με απλό λόγο και σύνθετα νοήματα, που ποτέ δεν κουράζουν.

Μίροσλαβ Πένκοφ – «Το Βουνό Των Πελαργών» (Αντίποδες)
Η φετινή κυκλοφορία (παλιότερη δουλειά) του μεγαλύτερου (κατ εμέ) σύγχρονου Βαλκάνιου συγγραφέα Μίροσλαβ Πένκοφ, είναι στα χέρια μας. Μια μίξη Ρέιμοντ Κάρβερ και Στρατή Μυριβήλη, στο πρώτο του ολοκληρωμένο μυθιστόρημα. Έχει προηγηθεί ως εκδοτική γνωριμία μαζί του, μια μαγευτική συλλογή διηγημάτων με τίτλο «Ανατολικά της Δύσης». Η μαγεία του Πένκοφ έγκειται στο ότι μιλά για καθημερινά ζητήματα, για ανθρώπους καθημερινούς, που μόνο τα τεχνητά σύνορα τους χωρίζουν στα Βαλκάνια. Δεσμοί αίματος που έχουν σφυρηλατηθεί, κοινά έθιμα, οικογενειακές φιλίες, πέρα από κράτη και θρησκείες. Ίσως το καλύτερο αντίδοτο στους λανθασμένους εθνικισμούς, που αδυνατούν να κρατήσουν την εθνική ταυτότητα αλλά να δεχτούν, ότι τα Βαλκανικά κράτη είναι αποτέλεσμα ζυμώσεων και επιμειξιών που λειτούργησαν για χρόνια και στάθηκε αδύνατον σταματήσει ο Κομμουνισμός, ο άκρατος Καπιταλισμός και το φανταμενταλιστικό Ισλάμ. Βαθιά ανθρώπινο, μιλά σε κάθε έναν από εμάς, που αναγνωρίζει στα βουνά της Ηπείρου, τον δωρικό τρόπο ζωής, με ρίζες στην μητέρα γη, πέρα από τους -ισμους που άλλαξαν την εθνική συνείδηση και την ανθρώπινη συμπεριφορά με τις αρχές του 20ου αιώνα. Οι αναφορές στους Έλληνες αναστενάρηδες, την κατάληψη από τα πνεύματα των αγίων, την αυτοεξορία και τη σύγκρουση ανάμεσα στο παλιό το ριζωμένο στην παράδοση αλλά και τα πάθη του παρελθόντος και το σύγχρονο, που εκμεταλλεύεται τις πληγές του παρελθόντος, για να αλλοιώσει συνειδήσεις και τοπία, είναι η πραγματική «μαγεία» του Πένκοφ. Ο «Αμερικάνος» εγγονός έρχεται να γνωρίσει την «κληρονομιά» του, τον παππού του, τον πραγματικό έρωτα αλλά και να δεθεί δυνατά με τις ρίζες μιας παράδοσης, που κρατά από τα χρόνια του Βαλκανικού Μεσαίωνα σε ένα ξέφρενο γαϊτανάκι συναισθημάτων, αποκαλύψεων και συγκρούσεων, ενδοοικογενειακών και ενίοτε διακοινωτικών. Ο Πένκοφ μας μεταφέρει στον γνώριμο επαρχιακό κόσμο που θα δούμε στα χωριά της Ηπείρου, της Αλβανίας, της Βουλγαρίας, στον κόσμο που απέτυχαν οι πολιτικές ιδεολογίες και έμειναν ζωντανές οι ανθρώπινες σχέσεις, με τη μορφή αγάπης, μίσους, προδοσίας, με την κάλυψη των θρησκειών που αιματοκύλισαν τα Βαλκάνια από τον Μεσαίωνα και μετά αλλά και οι αρχαίες δοξασίες που μετουσιώθηκαν σε έθιμα Χριστιανικά για να επιζήσουν. Βιβλίο ενάντια στους -ισμους στην εποχή που διεθνισμός και εθνικισμός διεκδικούν την προσοχή μας.

Λεονάρδο Παδούρα – «Η Διαφάνεια Του χρόνου» (Καστανιώτης)
Ο συγγραφέας των «Αιρετικών» επιστρέφει με ένα ακόμα noir βιβλίο με επίκεντρο την αγαπημένη του Αβάνα αλλά και την ιστορία ,μέχρι τα χρόνια των Σταυροφοριών. Ο Μάριο Κόντε, καθώς πλησιάζει όλο και πιο πολύ τα εξήντα του χρόνια, αναζητεί τρόπους να ξεπεράσει την προσωπική κρίση που αντιμετωπίζει αλλά, συγχρόνως, ανησυχεί όλο και περισσότερο για την κατάσταση της χώρας του. Και τότε παρουσιάζεται μια απρόσμενη δουλειά: ένας παλιός συμμαθητής του, ο Μπόμπι, ζητάει τη βοήθειά του και του αναθέτει να ξαναβρεί το άγαλμα μιας Μαύρης Παρθένου που του έχουν κλέψει. Ο Κόντε ανακαλύπτει ότι το συγκεκριμένο άγαλμα μπορεί τελικά να είναι ακόμα πιο πολύτιμο από ότι του έχουν πει. Με την έρευνά του θα οδηγηθεί στο μακρινό παρελθόν, θα μάθει ακόμα και για τον άνθρωπο που προσπαθώντας να ξεφύγει από τον Ισπανικό Εμφύλιο ταξίδεψε ως λαθρεπιβάτης μέχρι την Κούβα, φέρνοντας την Μαύρη Παρθένο από τα Καταλανικά Πυρηναία. Ο Κόντε σιγά σιγά καταδύεται στον υπόκοσμο μιας σκοτεινής Αβάνας που καταρρέει, πέφτει πάνω σε ύποπτους και πτώματα ενώ, την ίδια στιγμή, έρχεται σε επαφή με το απίστευτο κύκλωμα των εμπόρων και των συλλεκτών έργων τέχνης. Βαθιά ανθρωποκεντρικός, ο Παδούρα ακόμη μια φορά δομεί το μυθιστόρημα του, πάνω στην μεταλλασσόμενη Αβάνα, την Κούβα του σοσιαλιστικού Καπιταλισμού, των ανθρώπων που παλεύουν να επιβιώσουν και του ανθρώπινου αγώνα και αγωνίας, σε ένα ταξίδι στο χρόνο και τον χώρο. Ακόμα ένα «μεγάλο» αστυνομικό μυθιστόρημα, που μυρίζει ρούμι και βαρύ γεμάτο υγρασία αέρα, σε μια Αβάνα που αγαπά να σε συνθλίβει.

Στέλιος Μπασμπαγιάννης – «Διάφανα Καλειδοσκόπια» (Oasis)
Το πιο σωστό θα ήταν να μην το παρουσιάσω καθόλου, αλλά ποτέ δεν δήλωσα «σωστός». Παραθέτω λοιπόν το κείμενο της παρουσίασης του Γιώργου Πολιτόπουλου από το «Flight Of Pegasus»: «Προφανώς ο συγγραφέας γνωρίζει ότι η απόδραση από το μελό είναι πάντα ζήτημα ύφους, όπως επίσης ότι αρκεί η δύναμη μιας ιστορίας για να επιβάλλει τη μορφή και τον τόνο της αφήγησης. Ο ίδιος πάντως, για δέκα δικές του, επιλέγει τη φαινομενικά αθώα φόρμα του παραμυθιού προκειμένου να καμουφλάρει τη σοβαρότητα των θεμάτων που πραγματεύεται. Χρησιμοποιώντας τον ανθρωπομορφισμό και την αλληγορία μιλά για παρεξηγήσεις, απορρίψεις, αποσύρσεις, πένθη. Επεκτείνει το πανάρχαιο τέχνασμα σε άψυχα αντικείμενα, παραδέχεται τον όποιο διδακτισμό υποδηλώνει η όλη μετάθεση, ενώ με την απλότητα της έκφρασης ρεγουλάρει την αντιστρόφως ανάλογη φόρτιση που αποδίδει σε κάθε ιστορία. Εσείς, που αναγνωρίζετε στη λεγόμενη παιδική λογοτεχνία τη σημασία του πλαισίου και των πρωτότυπων χαρακτήρων, ξέρετε ότι δικαιολογούνται κάποια άλματα στη δράση, ότι χρειάζονται χτυπητές εκπλήξεις και καταλήξεις για να διεγείρουν την προσοχή των μικρών ακροατών και αναγνωστών. Δηλαδή, μην αιφνιδιαστείτε, όταν διαβάζοντας το βιβλίο, διαπιστώσετε ότι σας συμβαίνει αυτό το τελευταίο, παρόλο που αντιλαμβάνεστε τα προηγούμενα».

Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.