Το σαββατοκύριακο που «άνοιξε» το Wonder Woman στην Αμερική κατάφερε να φέρει στα ταμεία περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια και να γίνει αυτομάτως μία από τις πιο επιτυχημένες εμπορικά superhero ταινίες ever αλλά και η πιο επιτυχημένη εισπρακτικά ταινία σκηνοθετημένη από γυναίκα, την εξαιρετική Patty Jenkins.

Ίσως τη γνωρίζετε από την καταπληκτική σκηνοθεσία του Monster (2003), άλλης μιας γυναικοκεντρικής ταινίας που χάρη στις οδηγίες και την έμπνευση της Jenkins οδήγησε τη Charlize Theron στο όσκαρ α γυναικείας ερμηνείας και στη εμπροσθοφυλακή του Hollywood. Γυναίκες και Hollywood μιας και το έφερε η κουβέντα. Ως γνωστόν μια πολύ πονεμένη ιστορία. Hollywood και γυναίκες superheroes όμως, μία ιστορία όπου το δράμα πάει σε άλλα επίπεδα.

Το Hollywood φαίνεται να έχει ένα βαθύ κόμπλεξ το οποίο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δικαιολογηθεί από τις 3 ή 4 προσπάθειες που έχει κάνει στον τομέα female superhero

Που τοποθετείται αυτή η δραματική τώρα σχέση. Όπως γνωρίζετε δεν είναι λίγα τα action φιλμ όπου πρωταγωνιστούν ή τέλος πάντων υπάρχουν στο προσκήνιο πολλοί δυναμικοί γυναικείοι χαρακτήρες με τις πολεμικές τους τέχνες, τα τόξα τους, τα παρκούρ τους, τη δραστικότερη εν πάσει περιπτώσει πλευρά της γυναικείας υπόστασής τους. Τα Hunger Games για παράδειγμα αποτέλεσαν μία από τις πιο επιτυχημένες ταινίες με βασικό έναν γυναικείο χαρακτήρα και ιδιαίτερα μία γυναίκα «πρωτοπαλίκαρο» επανάστασης (ούτε καν αντίστοιχο ουσιαστικό στο γυναικείο δεν υπάρχει, δανειζόμεθα τα αρσενικά λοιπόν)και φυσικά αποτέλεσαν ταινίες που εκτόξευσαν το άστρο της πολύ ομιλητικής επάνω στο θέμα γυναικών και Hollywood, Jennifer-θεάς-Lawrence. Αντίστοιχο action franchise με κεντρική ηρωίδα που μπορούμε να θυμηθούμε είναι φυσικά το εικονικό Alien και την Sigourney Weaver με κοντά μαλλιά, χιλιοσκισμένα και λερωμένα ρούχα και αρματωμένη με ένα συγκλονιστικό οπλοπολυβόλο, εικόνα που έμεινε για πάντα στην ποπ συνείδηση και την καλτ σινεματική ιστορία δίπλα σε Stalone, Arnie και λοιπούς μπάντ-ας μαχητάς. Ακόμα πιο πρόσφατα μπορούμε να θυμηθούμε τη μητρικά προστατευτική και μητρικά επιθετική Furiosa στο Mad Max ή τη Rey στο τελευταίο Star Wars.

Tο κοινό όλων αυτών; Ηρωικές ναι, σουπερηρωίδες όμως όχι. Στο κομμάτι αυτό το Hollywood φαίνεται να έχει ένα βαθύ κόμπλεξ το οποίο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δικαιολογηθεί από τις 3 ή 4 προσπάθειες που έχει κάνει στον τομέα female superhero, οι οποίες προφανώς ήταν αποτυχημένες ακριβώς επειδή είχαν αντιμετώπιση εξαίρεσης και όχι κανόνα από την αρχή, με αποτέλεσμα να κοιτάνε πως θα είναι πιο σέξι το κουστούμι μπας και σωθεί η κατάσταση από το αντρικό κοινό και λιγότερο πως θα επενδύσουν χρήματα για να ανοίξει αυτό το κομμάτι της αγοράς με προσεγμένες όμως ιστορίες, σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

Η Wonder Woman αποτελεί την πρώτη πραγματικά καλή ταινία του είδους που δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να συγκριθεί με το Catwoman για παράδειγμα, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα ταινιάκι ηδονοβλεψίας.

Οι 3 κλασσικές αναφορές φιλμ με γυναίκες superheroes που αναμενόμενα πήγαν το είδος έτη φωτός πίσω από το φεγγάρι ήταν πρώτα από όλα το Supergirl του 1984 με πρωταγωνίστρια την Helen Slater και με τη Faye Dunaway στο ρόλο της κακιάς Selena. Την ταινία την επεξεργάστηκαν μέχρι στο σημείο του να κάνουν έναν Superman με φούστα με τον οποίο το κοινό κατά βάση έκλαιγε κοροϊδευτικά από τα γέλια χάρη των πολύ κακών διαλόγων αλλά και του στόρι. Πολύ κακός λόγος, δηλαδή, για να δεις μία superhero action ταινία όπως αποδείχθηκε από το γεγονός πως κατάφερε να εισπράξει μόλις τα 13 εκατομμύρια από τα 35 που ξόδεψε. Με λίγα λόγια φλόπαρε οικτρά όπως λένε σε άπταιστα σινεματικά.  Μετά από μία περίοδο πέτρινων χρόνων το female superhero είδος επέστρεψε το 2004 με το Catwoman, μία ταινία για την ομορφιά, το σεξ απίλ, τα χείλια, τα μάτια, τα πόδια, το σέξι νιάου κουστούμι της Halle Berry. Λόγοι εξαιρετικοί για να βάλεις κάποιον αφίσα στο εφηβικό σου δωμάτιο όχι όμως αρκετοί για να μαζέψουν τα 100 εκατομμύρια budget από τα οποία πήραν πίσω μόλις τα 16. Τόσο είναι πάντα και το ποσό που επιστρέφεται στο σινεμά στην επένδυση σου όταν αυτή αφορά μπούτια και όχι storytelling. Δεν πρόλαβε να ζεσταθεί η Halle από την κρυάδα (κρατήθηκα να μην πω από το χάλι) την οποία έχει αποκηρύξει προφανώς από τη φιλμογραφία της και έρχεται την επόμενη χρονιά το spin off του όχι-αρκετά-καλού-για-spin-off Daredevil, με την Jennifer Garner πρώτον παντρεμένη με τον Ben Affleck και δεύτερον στο ρόλο της πρωταγωνίστριας Electra. Εδώ δεν περίμεναν πολλά όπως φαίνεται από τα μόλις 43 εκατομμύρια budget για action ταινία με χειμερινή πρεμιέρα. Περισσότερο επένδυσαν στην ανερχόμενη Garner που ήταν στα πάνω της εκείνη την περίοδο πιο πολύ για κουτσομπολίστικούς λόγους. Όπως και να έχει το φιλμ άνοιξε με 14 εκατομμύρια μάζεψε άλλα 10 και πέρασε για πάντα στη λήθη της μετριότητας και λίγα λέω γιατί η ταινία έμοιαζε να έχει μουτζουρωμένο από άστοχες διορθώσεις σενάριο του ποδαριού. Όταν όμως στο Hollywood φλοπάρει ταινία γυναικοκεντρική και ειδικά action film με γυναικείο χαρακτήρα, κανείς δεν αναλύει το γιατί και πως. Το είδος διαγράφεται γενικά και περιγράφεται από τα studio που διαμορφώνουν την αγορά ως «σίγουρη βόμβα».

Φέτος όμως η βόμβα έσκασε και αυτή τη φορά ήταν για καλό. Η Wonder Woman της Patty Jenkins έκανε ένα εξαιρετικό ντεμπούτο και όλοι άρχισαν να μιλούν για το τέλος της πέτρινης εποχής για τις γυναίκες superheroes. Για αυτό που βασικά θα έπρεπε να συζητάμε όμως είναι το τι κάνει διαφορετικά το φιλμ της Jenkins και πετυχαίνει τέτοια τεράστια επιτυχία σε σχέση με τα υπόλοιπα φιλμ με γυναίκες σουπερηρωίδες. Βασικά η διαφορά είναι πως μιλάμε για την πρώτη πραγματικά καλή ταινία του είδους που δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να συγκριθεί με το Catwoman για παράδειγμα, το οποίο ουσιαστικά αποτελεί ένα ταινιάκι ηδονοβλεψίας. Η Wonder Woman επίσης είναι μία a list superhero που όλοι γνώριζαν και όλοι περίμεναν να δουν στο σινεμά. Η Wonder Woman είναι ένας χαρακτήρας ολοκληρωμένος, με backstory με αρχή μέση και τέλος. Και έτσι ακριβώς την αντιμετωπίζει και η γυναίκα σκηνοθέτης της που με σοφές αποφάσεις εστιάζει στην ιστορία και σου αφηγείται τόσο το στόρι μίας ηρωίδας που γεννιέται όσο και την ιστορία του κόσμου στον οποίο αξίζει μία τέτοια φιγούρα. Η Wonder Woman πέτυχε όχι επειδή είναι η πρώτη ταινία του είδους που σκηνοθετείται από γυναίκα, αλλά επειδή το φιλμ τονίζει ακριβώς αυτό το γεγονός με ένα σωρό από ήπιους αλλά σημαντικούς τρόπους και δεν προσπαθεί να το κρύψει πίσω από αρχικά και ψευδώνυμα για να μη δυσαρεστήσει το αγορίστικο κοινό (βλ. την ιστορία πίσω από την απόφαση να φαίνεται η συγγραφέας του Harry Potter ως J.K. Rowling και όχι με το ολοκληρωμένο και φανερά γυναικείο όνομά της). Σαν αποτέλεσμα, καταφέρνει να γίνει μία άκρως διασκεδαστική superhero movie, που παίζει με το είδος αλλά και επιδιώκει να το «ξεκουράσει» λιγάκι έχοντας στιγμές ταινίας δράσης, ταινίας ενηλικίωσης , πολεμικής ταινίας, ρομαντικής κομεντί που δεν είναι απαραίτητα ανάθεμα, αλλά ίσως μία πιο γυναικεία ματιά στο είδος η οποία δεν πρόκειται να «μολύνει» κανέναν.

Λαμβάνοντας υπόψη την αυθεντική διασκέδαση που χαρίζει η Wonder Woman απλόχερα, αλλά και τους διθυράμβους που μιλάνε για μία εκ των έσω επανάσταση του είδους, δεν μένει παρά να δούμε κι άλλες παρόμοιες ταινίες οι οποίες επιτέλους θα δίνουν στη γυναίκα superhero το χώρο που δικαιωματικά κερδίζει όταν αντιμετωπίζεται από την αγορά σαν κανόνας και όχι σαν εξαίρεση. Να σημειώσουμε εδώ ότι ήδη υπάρχουν στα σκαριά ταινίες με focus στην Batgirl όπως και στην Harley Quinn που έκλεψε όλες τις εντυπώσεις από το πρόσφατο σχετικά Suicide Squad. Με παραγωγό την ίδια την εκτυφλωτική και κυρίως πανέξυπνη Margot Robbie ελπίζουμε να μην οδηγηθεί τελικά η ταινία της σε μονοπάτια Catwoman.


Ποιες άλλες superheroines φανταζόμαστε λοιπόν να μπαρκάρουν στο ταξίδι προς τον κόσμο της μεγάλης οθόνης; Πρώτα από όλα η Black Widow της Marvel. Το βασικότερο συστατικό για μία καλή ταινία superhero είναι το ισχυρό, θεαματικό και ενδιαφέρον backstory και το παρελθόν της Natasha Romanoff το έχει σε πληθώρα. Μέχρι τώρα την έχουμε δει μέλος της S.H.I.E.L.D, βοηθό του Tony Stark, έτοιμη να δολοφονηθεί από τον αγαπητό Hawkeye ο οποίος και αποφεύγει τελικά αυτή την απόφαση σκεπτόμενος τα πλεονεκτήματα του να την κρατήσει στη ζωή. Λοιπόν νομίζω πως ήρθε η ώρα να δούμε την Scarlett Johansson σε έναν πραγματικά δυναμικό ρόλο που θα εστιάζει στο παρελθόν της Black Widow, στην εκπαίδευση της με την KGB και στο πως κατέληξε να γίνει μία από τις πιο επικίνδυνες δολοφόνους του κόσμου. Η δυναμική που κρύβεται σε σκηνές για το πώς πραγματικά άντεξε την πιο σκληρή εκπαίδευση από όλους τους Avengers με κάνει να φαντασιώνομαι για σκηνοθέτη της ταινίας τον Quentin Tarantino. Δυσκολάκι λέτε ε;

Να φύγουμε από Marvel και να πάμε σε DC. Εξίσου ενδιαφέρον backstory για ξεχωριστή ταινία κρύβει η ηρωίδα Zatanna. Γνωστή ως ταχυδακτυλουργός αλλά και πραγματική μάγος, αποτελεί μέλος της Λεγεώνας των Υπερηρώων και κολλητό φιλαράκι του Bruce Wayne κατά την παιδική του ηλικία. Να ένα ωραίο, ενήλικο crossover! Η Ζatanna έχει πολύ αλχημεία στην καταγωγή της μιας και είναι κόρη ενός μάγου που ανήκει στη Homo Magi, την ανθρώπινη φυλή δηλαδή που γεννιέται με μαγικές ικανότητες. Επίσης έλκει την καταγωγή της από το Leonardo Da Vinci και το γνωστό αλχημιστή Nicolas Flamel. Η δραματουργία ξεκινά με την εξαφάνιση της μητέρας της μετά τη γέννηση της και αργότερα του πατέρα της. Απώλειες που σημαδεύουν τη ζωή της και την οδηγούν να γίνει από ταχυδακτυλουργός, μέλος της Λεγεώνας των Υπερηρώων αφού κατανοήσει πως οι δυνάμεις της δεν είναι τρικ αλλά «βιβλικά» γονίδια. Υλικό δηλαδή για 2 sequel! Συνεχίζοντας στη φαντασίωση απίθανων σκηνοθετών που δεν πρόκειται ποτέ να γυρίσουν superhero ταινία αλλά θα έπρεπε, εδώ βλέπω μια συναισθηματικά φορτισμένη αλλά πάντα killer Sofia Coppola. Άλλωστε ποιος γνωρίζει καλύτερα το δράμα του να κληρονομείς «υπερδυνάμεις» από την οικογένειά σου, να πρέπει να τις αποδεχτείς και να τις χρησιμοποιήσεις για το «ευρύτερο καλό». Do it for the greater good Sofia!

Δεν θα μπορούσα εγώ να μην μιλήσω για την ανάγκη μίας ταινίας για τη Mystique των X-Men όχι μόνο γι’ αυτό που σωστά φαντάζεστε, γιατί υποθέτω θα την ενσαρκώσει η Jennifer Lawrence δηλαδή, αλλά και γιατί  η αιωνόβια plus ζωή της «κράζει» για αποκλειστικότητα σινεματική. Μιλάμε για μία προσωπικότητα ή μάλλον δύο, μιας και η Raven θα είχε πολλά να μας πει, που ξεκινά από δολοφονίες στην Ανατολική Γερμανία και φτάνει να υιοθετήσει την ηρωίδα Rogue, που επίσης θα έβγαζε άνετα δικό της φιλμ. Η Mystique για χρόνια ψηφιζόταν μία από τις καλύτερες «κακές» από κόμικ, αλλά η παρουσία της Jennifer Lawrence πίσω από όλη αυτή τη μπλε μπογιά κατάφερε να σκιαγραφήσει έναν αρκετά πιο πολύπλοκο χαρακτήρα από αυτόν μιας απλής ανταγωνίστριας. Κατά βάθος η Mystique κρύβει καλοσύνη, αλλά και πολύ πόνο και θυμό έτοιμο να διερευνηθεί περαιτέρω τόσο από τη μετρ πια στο είδος του βαθιά ρεαλιστικoύ υπόκωφου πόνου Lawrence, αλλά και από την πιο υποτιμημένη σκηνοθέτη της γενιάς της Amma Asante που έχει αποδείξει time and again που λένε τη μεγάλη της ικανότητα σε συναισθηματικά φορτισμένες αλλά ισχυρά δυναμικές αφηγήσεις καθώς και στη δεξιότητα της να οδηγεί ένα «νυσταγμένο» είδος σε πιο ενεργητικά μονοπάτια. Ακριβώς δηλαδή ότι θα ταίριαζε σε μία ταινία για τη Mystique που εκ των πραγμάτων αποδεικνύει το ενδιαφέρον που υπάρχει στο να δείξεις έναν πασίγνωστο χαρακτήρα από μία εντελώς διαφορετική σκοπιά.


Jessica Jones
για κλείσιμο ίσως η λιγότερο αναμενόμενη και απρόβλεπτη ηρωίδα που όμως επίσης φωνάζει για ταινιάκι αποκλειστικό. Καμία σχέση με τις υπόλοιπες αλλά ταυτόχρονα και κάπως πιο ρεαλιστικά φτιαγμένη. Είναι βασανισμένη, κάπως γκρινιάρα, πίνει και έχει μία πολύ ιδιαίτερη σχέση εντελώς διαφορετική από τα ρομάντζα των κόμικς με τον Luce Cage aka Power Man με τον οποίο και μοιράστηκαν τηλεοπτικά τη λιγότερο αναμενόμενη sex scene επίσημα προερχόμενης αφήγησης από κόμικ της Marvel που έχουμε δει. Μιλάω φυσικά για τη σειρά του Netfilx με την απίστευτη και φρέσκια Krysten Ritter την οποία θα κρατούσα και για την ταινία. Παρά τη σειρά, ένα φιλμ για τη Jessica Jones θα λειτουργούσε και θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον επειδή υπάρχει πολύς χώρος για πικρό αλλά έξυπνο χιούμορ σε μία ιστορία απώλειας και πόνου όπως είναι αυτή της Jessica Jones κυρίως τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Επίσης όλα τα πιθανά crossovers με Tony Stark (το αφεντικό του πατέρα της) αλλά και με  το συμμαθητή της Peter Parker βοηθάνε πολύ. Εδώ θα ήθελα μία σκηνοθετική τρέλα που θα έβγαζε με τον καλύτερο τρόπο όλη την τρικυμία που χαρακτηρίζει τη Jessica Jones αλλά και θα απέδιδε σοβαρά την αναγκαία ελαφρότητα που πρέπει να έχει ένα τέτοιο φιλμ για είναι κάτι παραπάνω από διασκεδαστικό. Νομίζω  θα τολμούσα την κυνικότητα της Elizabeth Banks που αναμένω να δω πως λειτουργεί σε κάτι πιο action από τα συνηθισμένα της μιας και έχει ήδη ανακοινωθεί πως θα σκηνοθετήσει το reboot των Charlie’s Angels.

Ποιο  είναι το συμπέρασμα από όλα αυτά; Αν δεν έχετε δει το Wonder Woman να το κάνετε άμεσα και ανεπιφύλακτα. Και εσείς εκεί στο Hollywood αν μας ακούτε «ξεκολλήστε» από τα συμπλέγματα περί γυναικοκεντρικής ταινίας και αντρικού κοινού. Δεν θα πάθει τίποτα το αντρικό κοινό σας όσο η ταινία είναι καλή, όπως δεν πάθαμε τίποτα ούτε εμείς που τρέχουμε κάθε καλοκαίρι να δούμε το δωδέκατο sequel του Superman, Batman και δε ξέρω γω ποιού άλλου man…. Με αγάπη…

ΆΝΤΑ ΛΕΙΒΑΔΑ
Μεταπτυχιακή φοιτητρια στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!