Η ζωή μας μια βόλτα

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Posted on Δεκέμβριος 13, 2018, 9:52 πμ
47 secs

Η φράση «το συναυλιακό γεγονός της χρονιάς» έχει γίνει ιδιαίτερα τετριμμένη για τη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, τόσο με την πληθώρα των ποιοτικών φεστιβάλ, όσο και με αυτή των μεμονωμένων μεγάλων αντίστοιχα ζωντανών εμφανίσεων. Χθες το πρωί ανακοινώθηκε η επίσκεψη των θρυλικών Alice In Chains στη χώρα μας τον Ιούνιο του 2019. Η τετριμμένη φράση θα επαναδιατυπωθεί λοιπόν. Με τη διαφορά ότι στην περίπτωση αυτή, μιλάμε για το συναυλιακό γεγονός της πενταετίας. Τουλάχιστον…

Το ποιοι είναι οι Alice in Chains, γενικότερα αλλά και για τον καθένα ξεχωριστά, είναι γνωστό τοις πάσι αλλά δεν είναι κακό να επαναλαμβανόμαστε καμιά φορά. Μέλος της μεγάλης τετράδας της θρυλικής grunge σκηνής του Seattle, μαζί με Nirvana, Soundgarden και Pearl Jam (οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ σίγουρα θα χώσουν και τους Mudhoney στο group αυτό), με εκατομμύρια πωλήσεις στο ενεργητικό τους, με αμέτρητα λατρεμένα τραγούδια αλλά και ισάριθμες τραγικές ιστορίες. Από το μνημειώδες «Dirt», έναν από τους καλύτερους δίσκους των 90s ανεξαρτήτως είδους, το EP «Jar Of Flies», μέχρι και τα albums της επανένωσης, οι Alice In Chains άφησαν παρακατηθήκη το εξαιρετικό υλικό τους, μίξη grunge, sabbath-ικού ήχου με stoner και λίγο sludge στα τελευταία πονήματα τους.

Δεν είναι όμως τόσο όλα τα προαναφερθέντα που δίνουν βαρύτητα στο επερχόμενη παρουσία του συγκροτήματος στο Release Athens 2019. Δεν είναι καν το γεγονός ότι ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει πως θα ακούσουμε ζωντανά ύμνους όπως «Would», «Rooster», «Nutshell», «We Die Young», «Check My Brain» και δεν ξέρω εγώ ποια άλλη έκπληξη μας επιφυλάσσουν. Είναι κυρίως το χρονικό σημείο κατά το οποίο θα παρακολουθήσουμε ζωντανά μία από τις σημαντικότερες rock μπάντες όλων των εποχών. Κι αυτό διότι:

Έχουν κυκλοφορήσει το δύσκολο τρίτο album της επανένωσής τους, δίσκο που κατά όλες τις ενδείξεις στο μέλλον θα στέκεται περήφανα δίπλα στα άλλα διαμάντια της δισκογραφίας τους. Το «Rainier Fog», με ύμνους όπως το «Never Fade», το σαλεμένο «Red Giant», το single «The One You Know» αλλά και το εκπληκτικό ομώνυμο διέλυσε κάθε αμφιβολία για τη νέα (που ουσιαστικά έχει παλιώσει) εκδοχή της μπάντας και το πόσο άνετα αυτή μπορεί να σταθεί στη σύγχρονη ροκ πραγματικότητα.

Πρόκειται πραγματικά για ένα συγκρότημα.. Last of a Dyin’ Breed που έλεγαν κι οι Lynyrd Skynyrd. Με τους Nirvana εδώ και χρόνια να αποτελούν μουσειακό είδος και τους Pearl Jam να έχουν το δικό τους φανατικό κοινό, πολύ μακριά όμως από τα μεγαλεία του παρελθόντος, οι Alice In Chains αποτελούν το μοναδικό ουσιαστικά εκπρόσωπο της πάλαι ποτέ κραταιάς grunge σκηνής των 90s. Περισσότερο από ποτέ, μετά τον τραγικό χαμό του Chris Cornell και τον ουσιαστικό «θάνατο» των Soundgarden, όλο το βάρος της εκπροσώπησης εκείνης της σκηνής έχει πέσει αποκλειστικά στους ώμους τους.
Επί προσωπικού. Η Generation X δεν τους ξέχασε. Η γενιά που μεγάλωσε στο πάρτι των 80s με την ελάχιστη αίσθηση της πραγματικότητας, περνώντας τη δύσκολη εφηβεία στα μέσα των 90s σε μια Ελλάδα που είχε αρχίσει να αμφισβητεί την επίπλαστη ευημερία, τουλάχιστον σε επίπεδο αισθητικής, αυτή η γενιά τους περίμενε τόσα χρόνια. Χαζεύοντας το video του «Rooster» στο πάλαι ποτέ κραταιό MTV, δέθηκε με τους Alice όσο με πολύ λίγες μπάντες και περίμενε την αναγγελία του εν λόγω live όσο ίσως λίγα πράγματα. Οι σαραντάρηδες έχουν πολύ κλάμα να ρίξουν και το ξέρουν καλά…

Οι μήνες της αναμονής είναι αρκετοί. Πέρα από την προφανή ευχή του να κυλήσουν όλα ομαλά, δεν έχουμε να κάνουμε κάτι άλλο πέρα από το να βουτήξουμε ξανά στη δισκογραφία τους και να ετοιμαστούμε για το live της ζωής μας. Βασικά, για το live όπου θα ξαναδούμε τη ζωή μας την ίδια να περνάει μπροστά από τα μάτια μας, σαν το πιο συναισθηματικό flashback.

«Find a new way to come clean, let it wash over me…»

ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗΣ
Γεννήθηκε το 1980 κι ήταν πάντα μια αντίθεση. Γούσταρε το αστικό τοπίο, τα μεγάλα κτίρια, την πολυκοσμία, και τελικά πήγε σπούδασε Γεωπονική. Μέχρι σήμερα δεν έχει καταλήξει αν ανακάλυψε αυτός τις μουσικές του ή αυτές αυτόν. Του έχουν μιλήσει κατά καιρούς σε μια άλλη γλώσσα ο ΒΒ King, οι Rush, οι Skynyrd, οι Running Wild, οι Motley, οι Ratt, οι Dropkick Murphys κι αυτός τους είπε πολλά περισσότερα. Ιδεολόγος της ελευθερίας, θεωρεί πως τίποτα από όλα αυτά που περνάει η χώρα δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο παρά μόνο τη φαυλότητα ως παρονομαστή. Βρίσκει τέλος όλη τη γοητεία της μουσικής στον κοινωνικό της περίγυρο κι αυτόν προσπαθεί να αναδείξει γράφοντας.