ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

Ποιος κέρδισε τον πόλεμο της Britpop;

Την έχουν περιγράψει ως μια μάχη “Beatles εναντίον Stones για τα 90’s” και την έχουν παραλληλίσει με το μουσικό ανάλογο της μάχης του Hastings. Η κόντρα των Oasis με τους Blur σημάδεψε μια εποχή, γέννησε βιβλία και ντοκιμαντέρ, ενώ συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο συναρπαστικές ιστορίες της pop κουλτούρας. Με τη…

Την έχουν περιγράψει ως μια μάχη “Beatles εναντίον Stones για τα 90’s” και την έχουν παραλληλίσει με το μουσικό ανάλογο της μάχης του Hastings. Η κόντρα των Oasis με τους Blur σημάδεψε μια εποχή, γέννησε βιβλία και ντοκιμαντέρ, ενώ συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο συναρπαστικές ιστορίες της pop κουλτούρας. Με τη συμπλήρωση 20 χρόνων από το τρομερό καλοκαίρι της Britpop και με αφορμή την επιστροφή των Blur στη δισκογραφία, θυμόμαστε ξανά τα γεγονότα που μας έκαναν να ξεφυλλίζουμε μανιωδώς τα μουσικά περιοδικά της εποχής.

Ο πόλεμος της Britpop ξεκίνησε από το πουθενά. Το καλοκαίρι του 1995, οι Oasis και οι Blur απολάμβαναν τους θριάμβους του Definitely Maybe και του Parklife αντίστοιχα, χωρίς να είναι ούτε φίλοι ούτε εχθροί. Για την ακρίβεια υπήρχε μια αμοιβαία χαλαρή εκτίμηση, Το φιτίλι άναψαν οι δισκογραφικές εταιρίες και των δύο που αποφάσισαν να κυκλοφορήσουν την ίδια μέρα τα καινούργια singles των δύο συγκροτημάτων. Το Roll With It των Oasis και το Country House των Blur δεν ήταν οι σπουδαιότερες στιγμές τους αλλά ήταν οι πρωταγωνιστές αυτού που το NME ονόμασε “British Heavyweight Championship”. Πλησιάζοντας στις 14 Αυγούστου, η οποία ήταν η προγραμματισμένη ημέρα κυκλοφορίας, άρχισαν οι λεκτικές επιθέσεις μεταξύ των μελών των δύο συγκροτημάτων, ενώ το θέμα δεν περιορίστηκε στον μουσικό τύπο αλλά έφτασε μέχρι το κεντρικό δελτίο ειδήσεων του BBC. Τελικά, το Country House πούλησε 274.000 αντίτυπα, έναντι 216.000 του Roll With It, κερδίζοντας το πολυπόθητο νούμερο 1 του βρετανικού chart. Ο Noel Gallagher δε χάρηκε καθόλου με την εξέλιξη. “Εύχομαι στον Damon Albarn και τον Alex James να πάθουν AIDS και να πεθάνουν” δήλωσε μερικές μέρες αργότερα. Αν και οι Oasis πήραν τη ρεβάνς, αφού το What’s The Story (Morning Glory) πούλησε πολλά περισσότερα αντίτυπα από το The Great Escape, το αμοιβαίο μίσος έμεινε άσβεστο για χρόνια.
Η βιτριολική κόντρα των Oasis με τους Blur ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια αμοιβαία αντιπάθεια των μελών των δύο συγκροτημάτων, αποκτώντας, στην πορεία, τα χαρακτηριστικά ταξικής σύγκρουσης. Στη μια πλευρά του ρινγκ ήταν τα παιδιά της εργατικής τάξης από τις φτωχικές γειτονιές του Manchester και στην άλλη οι Λονδρέζοι αστοί με την καλή εκπαίδευση. Για να το πούμε και με μουσικούς όρους, ήταν η σύγκρουση της λαϊκής κιθαριστικής pop των σταδίων των Μανκούνιων Oasis απέναντι στο εκλεπτυσμένο γούστο των πρωτευουσιάνων Blur. Όλα αυτά συνέβαιναν σε μια εποχή αισιοδοξίας για την Αγγλία, στην οποία έφευγε η γκρίζα και βαρετή προσωπικότητα του συντηρητικού John Major και ανέτειλε το άστρο του γοητευτικού εργατικού Tony Blair. Ήταν η καλύτερη περίοδος για να λάμψουν δύο συγκροτήματα, τα οποία προσωποποιούσαν αυτό που ονομάστηκε “Cool Britannia”.

Στα επόμενα λίγα χρόνια, ο Blair έφυγε ντροπιασμένος, ενώ η αισιοδοξία της Britpop έγινε passe και αντικαστάθηκε από την παράνοια των Radiohead και τη μελαγχολία των Coldplay. Η Cool Britannia και οι πρωταγωνιστές της έδυσαν. Οι πιο προσαρμοστικοί αναζήτησαν νέους τρόπους έκφρασης, ενώ άλλοι επέμειναν να κυνηγούν φαντάσματα του παρελθόντος. Το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι μαζί άφησαν πίσω μια σπουδαία κληρονομιά.
Το τσεκούρι του πολέμου έχει θαφτεί εδώ και μερικά χρόνια. Ο Damon Albarn και ο Noel Gallagher μιλάνε πια σαν παλιοί γνώριμοι, διασκεδάζουν με τη νεανική φαγωμάρα τους και δεν αποκλείουν να μπουν παρέα στο στούντιο. Περιμένοντας με αγωνία το νέο άλμπουμ των Blur και αναγνωρίζοντας ότι με το Chasing Yesterday ο Noel Gallagher βρίσκεται σε φόρμα, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα crash test για να αποφασίσουμε, με καθόλου επιστημονικά κριτήρια, μια και καλή ποιος κέρδισε τον πόλεμο της Britpop.

blurvsoasis1
Τα αριστουργήματα
Δε θυμάμαι που και πότε την είχα διαβάσει, αλλά τη δήλωση του Noel Gallagher την έχω στη μνήμη μου ως εξής: “my first two against anyone’s first two”. Σκαλίζοντας λίγο, εντόπισα τι ακριβώς είχε πει. “Αν συγκρίνουμε τα δύο πρώτα άλμπουμ οποιουδήποτε με τα δικά μου δύο πρώτα άλμπουμ, ειμαι εκεί. Είμαι μαζί με τους Beatles”. Μπορεί να φαίνεται ύβρις, αλλά ας παραδεχτούμε ότι ο Noel δεν έχει πολύ άδικο. Χρειάζεται να στίψουμε το μυαλό μας για να βρούμε –αν βρούμε- άλλους καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν από το πουθενά με δύο ιστορικά αριστουργήματα και κατάφεραν σε χρόνο μηδέν να γίνουν οι μουσικοί εκπρόσωποι μιας κοινωνίας που έβλεπε σε αυτούς το νέο αισιόδοξο πρόσωπο της.
Για τους Blur σκέφτομαι ότι ακόμα δεν έχουμε καν αποφασίσει ποια είναι τα δύο καλύτερα άλμπουμ τους. Αν η μία θέση είναι καπαρωμένη από το σπουδαίο Parklife, τι γίνεται με την άλλη; Όσοι αγαπούν την αμερικάνικη ανεξάρτητη σκηνή προτιμούν το ομώνυμο άλμπουμ τους. Το ίδιο ισχύει και για όσους θέλουν τις κιθάρες πιο φασαριόζικες. Σε αυτό το άλμπουμ, βλέπετε, περιλαμβάνεται το Song 2. Από την άλλη, το The Great Escape ή το Modern Life Is Rubbish είναι τα άλμπουμ που βάζει δίπλα στο Parklife όποιος αντιμετωπίζει τη βρετανική indie pop με την ίδια αφοσίωση που αντιμετωπίζει το τσάι των 5. Αλλά είμαστε σίγουροι ότι ένα, οποιοδήποτε, από αυτά είναι σημαντικότερο από το Definitely Maybe ή το What’s The Story (Morning Glory); Δε νομίζω.
ΝΙΚΗΤΗΣ: OASIS

Τα υπόλοιπα άλμπουμ
Αν οι Oasis δεν είχαν βγάλει το ένα από τα δύο αριστουργήματα τους δεν θα έμπαινε κανένας στον κόπο να τους συγκρίνει με τους Blur και να διηγείται ιστορίες για το ποιος κέρδισε τον πόλεμο της Britpop. Από το Morning Glory και μετά, ήταν κάθε πέρυσι και καλύτερα, αφού δεν άλλαζαν ποτέ και τίποτα. Θυμάμαι τον εαυτό μου αλλά και τους δημοσιογράφους του μουσικού τύπου να ακούμε τα ελάχιστα και ανάξια λόγου πειράματα τους με τα synths και τα beats και να προσπαθούμε να πείσουμε και να πειστούμε ότι οι Oasis προόδευσαν. Φυσικά δεν ήταν έτσι. Ούτε τα singles τους, κυρίως από το Standing On The Shoulder Of Giants και ύστερα, ήταν τα καινούργια Live Forever όπως μας άρεσε να πιστεύουμε. Για λίγο είχαμε δεχτεί ότι ακόμα και το βαρυφορτωμένο με ορχήστρες και δυσκοίλιο δωδεκάλεπτο All Around The World ήταν η σπουδαιότερη καλλιτεχνική δήλωση του Noel. Κοιτώντας πίσω, είχε πλάκα αλλά, ευτυχώς, ο χρόνος έκανε καλά τη δουλειά του και σήμερα μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι μετά τα δύο, άντε τα τρία, πρώτα άλμπουμ τους οι Oasis ήταν ένα μετριότατο συγκρότημα.
Στον αντίποδα, δεν ξέρω πόσα αριστουργήματα μπορώ να μετρήσω στη δισκογραφία των Blur, αλλά ξέρω ότι αδιάφορο άλμπουμ δεν ακούσαμε από αυτούς. Ακόμα και το άγουρο ντεμπούτο τους, το Leisure, είχε την τύχη να περιλαμβάνει δύο κλασσικά singles, το She’s So High και το There’s No Other Way. Όλα τα υπόλοιπα, είτε μιλάμε για το Blur με τις αμερικάνικες lo-fi επιρροές είτε για το πιο ηλεκτρονικό Think Tank, είτε ακόμα και για την gospel χορωδία του Tender μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι με τη μουσική των Λονδρέζων δε βαρεθήκαμε ποτέ.
ΝΙΚΗΤΗΣ: BLUR

Οι συναυλίες
Την πιο σωστή απάντηση θα την έδινε ένας κάτοικος Αγγλίας που τους έχει δει μερικές φορές στη σκηνή. Το μόνο που έχουμε εμείς είναι τα DVD, το Youtube και τα μοναδικά live τους στην Αθήνα. Ας πάρω το ρίσκο…
Οι Blur είχαν παίξει στο Rockwave του 1999 στον Άγιο Κοσμά. Την περίοδο εκείνη περιόδευαν για να προωθήσουν το δύστροπο 13 και αυτά που διαβάζαμε στα ξένα περιοδικά για τις συναυλίες τους ήταν αποθαρρυντικά. Και στη Αθήνα εξαγρίωσαν τους οπαδούς τους, όταν ανέβηκαν στη σκηνή, με τη χαλαρότητα συγκροτήματος που έμπαινε στο στούντιο για πρόβα, και έπαιξαν εξαιρετικά, χωρίς ανάσα και χωρίς να πουν κουβέντα, σχεδόν ολόκληρο το νέο άλμπουμ. Τα περισσότερα ξεχάστηκαν με το greatest hits encore τους, αλλά ο κόσμος έφυγε προβληματισμένος. Εγώ έφυγα ενθουσιασμένος, γιατί κατάλαβα ότι οι Blur ήταν αποφασισμένοι να παρουσιάσουν το καλλιτεχνικό όραμα τους με κάθε κόστος. Έτσι είναι οι πραγματικά σπουδαίοι και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
Ένα χρόνο αργότερα μας ήρθαν οι Oasis στο Rockwave που έγινε στο Πάρκο Τρίτση. Χωρίς τον Noel Gallagher, ο οποίος είχε πλακωθεί στις μπουνιές με τον αδερφό του λίγες μέρες νωρίτερα, και έχοντας κυκλοφορήσει το Standing On The Shoulder Of The Giants, το χειρότερο άλμπουμ της καριέρας τους, ήταν βέβαιο ότι δεν θα τους βλέπαμε στα καλύτερα τους. Αυτό που δεν ξέραμε ήταν ότι θα γινόμασταν μάρτυρες ενός μνημόσυνου. Εκείνο το βράδυ, οι Oasis ήταν πέντε μούμιες που ξεπέταξαν βαριεστημένα τα τραγούδια τους και εμείς ήμασταν μερικές χιλιάδες νυσταγμένοι θεατές που αισθανόμασταν ότι είχαμε τσιμέντο στα πόδια ακόμα και όταν ακούγαμε το Supersonic.
Δέχομαι ότι η χαώδης διαφορά μεταξύ αυτών των δύο συναυλιών μπορεί να μη λέει όλη την αλήθεια. Αλλά παρακολουθώντας τα DVD των Oasis δεν βρίσκω cool ούτε το αποστασιοποιημένο αγαλματάκια – ακούνητα – και – αμίλητα στιλ τους, ούτε το πως δεν μπορούν να απογειώσουν τα τραγούδια τους. Και, για να τελειώνουμε, στη σκηνή ο Liam Gallagher είναι φάλτσος.
ΝΙΚΗΤΗΣ: BLUR

Οι αριθμοί
Εδώ δεν υπάρχει αντίλογος, οι αριθμοί μιλούν μόνοι τους. Στην πατρίδα τους είναι και οι δύο τρομακτικά επιτυχημένοι –οι Oasis περισσότερο τρομακτικά- αλλά στην Αμερική η διαφορά είναι χαώδης. Τρία από τα άλμπουμ των Oasis ανέβηκαν στο top 10 του Billboard, το What’s The Story (Morning Glory) έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο, ενώ το Wonderwall έφτασε μέχρι το νούμερο 8 του Hot 100. Δεν είναι επιδόσεις που θα ανησυχούσαν τη Madonna, αλλά οι Blur δεν είδαν τέτοια επιτυχία ούτε στον ύπνο τους. Κανένα άλμπουμ ή single τους δεν χτύπησε την πόρτα του top 50, ενώ το πιο πετυχημένο άλμπουμ τους, το Blur, πούλησε κάτι λιγότερο από 700.000 αντίτυπα και έφτασε μέχρι το νούμερο 61. Όσο για το The Great Escape που κονταροχτυπήθηκε με το Morning Glory στον πόλεμο της Britpop; Ανέβηκε ασθμαίνοντας μέχρι το νούμερο 150.
ΝΙΚΗΤΗΣ: OASIS
blurvsoasis2
Οι προσωπικές καριέρες και τα side projects
Η σύγκριση των επιτευγμάτων των μελών των Oasis και των Blur μακριά από τα συγκροτήματα τους είναι χάσιμο χρόνου. Μπορώ να γράψω το όνομα Gorillaz και να το κλείσω εδώ, άλλωστε τα cartoons του Damon Albarn και των συνεργατών του είναι μάλλον πιο επιτυχημένα και από τους ίδιους τους Blur. Είναι όμως άδικο να αγνοήσω τα προσωπικά άλμπουμς του Graham Coxon, κυρίως τα εξαιρετικά τελευταία στα οποία ανακάλυψε τον Buzzcockικό εαυτό του, και το προσωπικό περσινό μίνι αριστούργημα του Albarn, το Everyday Robots. Τα ταξίδια του τραγουδιστή των Blur στην Αφρική και οι πειραματισμοί του με την όπερα και τα soundtracks είχαν πάντα ενδιαφέρον και κινούσαν την περιέργεια. Ακόμα και από τις ιδέες που ήταν τελικά καλύτερες στη σύλληψη από όσο στην εκτέλεση, όπως οι The Good, The Bad And The Queen, προέκυψαν άλμπουμ που θέλαμε να ακούσουμε. Τι αντιπαρατάσσουν οι Oasis σε όλα αυτά; Δύο καλά προσωπικά άλμπουμ του Noel Gallagher και την ασημαντότητα των Beady Eye.
ΝΙΚΗΤΗΣ: BLUR

Το σταριλίκι
Η μουσική μετράει περισσότερο, αλλά όταν μιλάμε για την pop και rock κουλτούρα είναι αδύνατο να αγνοήσουμε το image, τα σκάνδαλα, τις φαρμακερές ατάκες, το έτερον ήμισυ κάθε μουσικού και, γενικά, οτιδήποτε τον μετατρέπει από ένα απλό μέλος ενός συγκροτήματος σε star. Για να λέμε την αλήθεια, καλό είναι να βλέπει κάποιος τον εαυτό του εξώφυλλο στο NME και στο Uncut, αλλά η πλειοψηφία των ανθρώπων που κάνουν ένα άλμπουμ πλατινένιο διαβάζουν τη Sun, οπότε μερικά περάσματα από τις σελίδες τις δεν βλάπτουν. Οι Oasis τα έχουν πάει πολύ καλύτερα σε αυτό τον τομέα. Οι καβγάδες, οι διασημότητες με τις οποίες κάνουν παρέα και η προσωπική ζωή των αδελφών Gallagher είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα σαπουνόπερα. Πάνω από όλα όμως είναι οι συνεντεύξεις τους. Το bitching του Liam και του Noel είναι ασύλληπτο και με κάνει να σκέφτομαι ότι καμιά φορά είναι καλύτερο να τους διαβάζεις παρά να τους ακούς.
ΝΙΚΗΤΗΣ: OASIS

Οι στίχοι
Μιλάμε για τον Damon Albarn και μερικές φορές ξεχνάμε ότι είναι ένας από τους καλύτερους στιχουργούς της γενιάς του και ένας από τους πιο οξυδερκείς παρατηρητές των ανθρώπων και της αγγλικής αστικής ζωής. Για τους Oasis, παραθέτω ένα απόσπασμα συνέντευξης του Noel Gallagher, το οποίο λέει τα πάντα. «Γράφω τον πρώτο στίχο και η τελευταία λέξη είναι Supersonic. Τι κάνει ρίμα με αυτό; Αρχίζω με το A και σκέφτομαι ‘atomic’, ‘bionic’ και μετά φτάνω στο ‘gin and tonic’. Μου κάνει. Δεν είναι τίποτα σπουδαίο». Ακριβώς επειδή ο Noel Gallagher πετούσε λέξεις στον τοίχο και χρησιμοποιούσε αυτή που ακούγεται καλύτερα, θα μείνουμε με την απορία τι διάολο σημαίνει What’s The Story Morning Glory, τι ακριβώς είναι ένα Wonderwall και από που ξεφύτρωσε αυτή η Sally στο Don’t Look Back In Anger.
ΝΙΚΗΤΗΣ: BLUR
Το συμπέρασμα
Για μια περίοδο δύο χρόνων, οι Oasis ήταν το συγκρότημα – σύμβολο της αισιοδοξίας και της αίσθησης ότι τα πάντα είναι δυνατά. Δεν υπήρχε περίπτωση να ήσουν νέος με όνειρα και αυτοπεποίθηση και να μην αισθανόσουν την ακατανίκητο μαγνητισμό του Definitely Maybe και του What’s The Story (Morning Glory). Όπως κάθε άλλη υπέρλαμπρη supernova έτσι και οι Oasis ξεθώριασαν με το πέρασμα το χρόνου. Αντίθετα, οι Blur και τα μέλη τους αποδείχτηκαν μια ανεξάντλητη ήρεμη δύναμη που, δύο δεκαετίες μετά, κρύβουν μπόλικους άσσους στο μανίκι τους. Τη μάχη του 1995 την κέρδισαν οι Oasis αλλά οι τελικοί θριαμβευτές του πολέμου της Britpop είναι οι Blur.

Ο Στέλιος Βογιατζάκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε δημοσιογραφία έχοντας σκοπό να περάσει τη ζωή του γράφοντας για μουσική. Στα επόμενα 20 χρόνια, τα περισσότερα εκ των οποίων είναι συντάκτης στο Έθνος, έγραψε για τα πάντα αλλά ποτέ για μουσική. Του αρέσουν οι Grand Magus αλλά και οι Take That, ο HP Lovecraft αλλά και η JK Rowling, Επίσης, δεν κουράζεται να κάνει χιλιάδες περιττά πράγματα στο Internet.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from IN FOCUS

Go to Top