ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ IN FOCUS

ΡΟΔΟΝ Live – 10 χρόνια μετά

«Man, this place is too small» (σσ. δικέ μου, το μέρος αυτό παραείναι μικρό), μονολογούσαν τα μέλη των Dream Theater το 2002, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στα χωροταξικά δεδομένα του ΡΟΔΟΝ. Αυτή η ατάκα ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων που ανέβηκαν στη σκηνή του, αποτελεί ένα από τα…

«Man, this place is too small» (σσ. δικέ μου, το μέρος αυτό παραείναι μικρό), μονολογούσαν τα μέλη των Dream Theater το 2002, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να προσαρμοστούν στα χωροταξικά δεδομένα του ΡΟΔΟΝ. Αυτή η ατάκα ενός εκ των σημαντικότερων συγκροτημάτων που ανέβηκαν στη σκηνή του, αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα παράσημα του χώρου, τον οποίο ο Eric Burton χαρακτήρισε κάποτε ως «το κορυφαίο live club στον κόσμο».

Πράγματι το ιστορικό venue αποδείχτηκε σε πολλές περιπτώσεις μικρό για να χωρέσει συγκροτήματα που πέρασαν από εκεί, είτε στο ξεκίνημα μιας μεγάλης καριέρας, είτε στο απόγειό τους, είτε ακόμα και στην προσπάθειά τους να κάνουν ένα restart. Ηταν όμως αρκετά μεγάλο για να χωρέσει το πάθος και τη δίψα του ελληνικού κοινού να δει μπροστά στα μάτια του καλλιτέχνες για τους οποίους μέχρι τότε είτε διάβαζε είτε τους έβλεπε μόνο μέσα από τις βιντεοκασέτες της εποχής.

Η ανακαίνιση του ομώνυμου κινηματογράφου στην οδό Μάρνη 24 έδωσε σάρκα και οστά στο όνειρο κάποιων ανθρώπων να δημιουργήσουν το «Marquee» της Αθήνας και έβαλε την Ελλάδα για τα καλά στον παγκόσμιο συναυλιακό χάρτη. Από τις 6 Νοεμβρίου 1987 και τους Triffids μέχρι την… αποφράδα 29η Μαΐου 2005 και τους James Taylor Quartet, το ΡΟΔΟΝ υπήρξε το μουσικό επίκεντρο όχι μόνο της πόλης αλλά μιας ολόκληρης χώρας. «Ηταν το σαλόνι της ροκ μουσικής. Μια κάψουλα στο χωροχρόνο που μετέφερε τους διψασμένους Αθηναίους και μη σε ένα παράλληλο σύμπαν το μέρος όπου η κατάπτυστη για τα κοινωνικά δεδομένα της εποχής μαυροφορεμένη νεολαία με τα μακριά μαλλιά, τα σκουλαρίκια και τα ξενόφερτα ακούσματα φώλιαζε σαν παμφάγα κουρούνα», ήταν η χαρακτηριστική ατάκη του Ευθύμη Καραδήμα των Nightfall όταν του ζητήσαμε να μας πει τι θυμάται περισσότερο από το ιστορικό venue. Και δεν έχει άδικο. Στο άκουσμα της ανακοίνωσης μιας συναυλίας η ερώτηση «πού θα παίξουν;» ήταν σχεδόν περιττή. Μέχρι τότε, οι έτσι κι αλλιώς λίγες συναυλίες που γίνονταν, φιλοξενούνταν σε γήπεδα μπάσκετ και κινηματοθέατρα. Χαρακτηριστικό της δυναμικής που απέκτησε το ΡΟΔΟΝ ήταν το γεγονός ότι κατά το διάστημα που έμεινε κλειστό (το 1990 για τρεις μήνες λόγω επεισοδίων), ελάχιστες ήταν οι προγραμματισμένες συναυλίες που έγιναν σε άλλο χώρο. Οι περισσότερες είτε ματαιώθηκαν είτε επαναπρογραμματίστηκαν.

rodon2

Το ΡΟΔΟΝ έμελλε να κλείσει τις πύλες του τη χρονιά που  «ενηλικιωνόταν», όμως μπορεί να καυχιέται ότι μέσα σε αυτά τα 18 χρόνια συνέβαλε τα μέγιστα στην… ωρίμανση των fans κάθε μουσικού ιδιώματος που φιλοξένησε. Με το πέρασμα του χρόνου, οι στιγμές της απόλυτης σαρδελοποίησης με στόχο «να μπούμε πρώτοι και να πάμε μπροστά» έδωσαν τη θέση τους στην πειθαρχημένη -σχεδόν ξενέρωτη- αναμονή στην ουρά, τα περίφημα «ντου» εκμηδενίστηκαν και οι όποιες «παρανομίες» περιορίστηκαν στις προσπάθειες των fans να περάσουν λαθραία μια φωτογραφική μηχανή ή ένα μαγνητοφωνάκι για να κρατήσουν για πάντα ζωντανές κάποιες από τις στιγμές που έζησαν εκεί. Στιγμές που σαν αυτές που χάρισαν ο Iggy, ο Robert, η Marianne, ο Johnny, ο Εric, o Alvin, o Ian, ο Rob, o Lemmy, ο UDO, o Biff, ο Jon. Αλλά και ο Γιάννης, ο Τζίμης, ο Βασίλης και όλα τα ιερά τέρατα της παγκόσμιας και εγχώριας pop, rock, metal, punk, blues, folk σκηνής που παρέλασαν από τη σκηνή του ΡΟΔΟΝ. Ανάμεσά τους και ο Σάκης από τους Rotting Christ, οποίος το έζησε και ως fan και ως μουσικός: «Εχοντας εκπληρώσει όλες τις συναυλιακές μου προσδοκίες στον συγκεκριμένο χώρο, μπορείς να καταλάβεις γιατί έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Η ζωή όμως συνεχίζεται και είμαι σίγουρος ότι και για τη νέα γενιά θα υπάρξουν νέα ΡΟΔΟΝ».

Από την άλλη, δεν είναι και λίγοι εκείνοι που λένε ότι το κλείσιμο του ΡΟΔΟΝ έγινε την κατάλληλη στιγμή, όταν είχε ολοκληρώσει τον κύκλο του έχοντας επιτελέσει στο ακέραιο τον σκοπό για τον οποίο άνοιξε. Ήταν η εποχή που στη δεδομένη απάντηση στο ερώτημα «πού θα παίξουν;» η αντίδραση είχε αρχίσει να είναι «πάλι εκεί;». Την… ανταπάντηση τη δίνουμε μόνοι μας, 10 χρόνια μετά το λουκέτο αναπολώντας όλα όσα ζήσαμε εκεί. Τις συναυλίες που είδαμε, τις συναυλίες που χάσαμε, τους φίλους που γνωρίσαμε, όλα αυτά που το έκαναν μοναδικό. Τόσο μοναδικό ώστε να μνημονεύεται κάθε φορά που περιμένουμε στην ουρά έξω από κάποιο χώρο που ονειρεύεται να γίνει ΡΟΔΟΝ στη θέση του ΡΟΔΟΝ.

Αυτές τις μέρες συμπληρώνονται 10 χρόνια από τότε που η σιδερένια πόρτα του θρυλικού κλαμπ έκλεισε οριστικά. Στη θέση της ανοιγοκλείνει ψυχρά η αυτόματη συρόμενη πόρτα ενός σούπερ μάρκετ. Θαρρείς όμως ότι από το εσωτερικό του αναδύεται ένα κοκτέιλ καπνού, ιδρώτα, αλκοόλ και αίματος. Και στο βάθος η φωνή του Mike Howe των Metal Church να κραυγάζει… somebody turn on the lights!!!

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from IN FOCUS

Go to Top