Το 21ο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου Αθήνας «Νύχτες Πρεμιέρας» αποτελεί μια γλυκιά ανάμνηση με αρκετές ταινίες να έχουν αφήσει και φέτος έντονο το στίγμα τους. 239 προβολές, μεταξύ των οποίων ηχηρές παρουσίες όπως το «Black Mass» των Johnny Depp και Scott Cooper και βραβευμένες ταινίες με Χρυσό Φοίνικα όπως το «Dheepan».

Αλλά και οι κλασσικές «μικρές ταινίες» που άλλοτε επιτίθενται στην καθολική εκκλησία, άλλοτε μας ταξιδεύουν σε μακρινές περιπέτειες στον Αμαζόνιο είτε μας διηγούνται καθημερινές, σπαρακτικές αλλά περιέργως οικείες ιστορίες ενηλικίωσης, πάντοτε όμως αφήνουν το στίγμα τους σε ανάλογα φεστιβάλ και διαμορφώνουν την γεύση που θα κρατήσουμε από αυτά. Για μία ακόμη χρονιά λοιπόν, οι «Νύχτες Πρεμιέρας» έγραψαν τη δική τους ερωτική μπαλάντα προς την έβδομη τέχνη προβάλλοντας ταινίες για κάθε γούστο και ικανοποιώντας από τη νοσταλγία μερικών για την μυστικιστική ατμόσφαιρα του κινητοσκόπιου μέχρι τη ανάγκη άλλων να θυμούνται τις ιδιοφυίες πίσω από τη μουσική που επαναπροσδιορίζει τον ίδιο της τον εαυτό. Σε μία από αυτές τις ιδιοφυίες ρίχνει το φως που της αξίζει το μουσικό ντοκιμαντέρ «Jaco» με παραγωγό τον Robert Trujillo, ναι, μπασίστα των Metallica φυσικά.

Η μουσικοταινία-slash-documentary σε σκηνοθεσία των Marchant και Kijak διηγείται την ιστορία του θρύλου του ηλεκτρικού μπάσου που πέθανε στα 35 του μετά από ένα μοιραίο bar fight που αρχικά τον άφησε σε κώμα. Για το απίστευτο αυτό ταλέντο που ίσως κάπως έχει ξεχαστεί από τις κλίκες της μοντέρνας μουσικής που, κατά πολλούς, ο ίδιος διαμόρφωσε μιλάνε στο ντοκιμαντέρ εκτός από την οικογένεια του και στενοί συνεργάτες τους όπως ο Carlos Santana, o Sting και η Joni Mitchell. Το «Jaco» προκαλεί μία παύση στη σημερινή ταχύτητα της μουσικής βιομηχανίας των megastars για να τοποθετήσει τον ομώνυμο ήρωα και αντιήρωα του στο μουσικό πάνθεον που του αξίζει να βρίσκεται.

Jaco2

Όπως καταλαβαίνετε, με αφορμή τον υπέροχο κύριο Jaco δεν γινόταν να μην αναφερθούμε σε μερικά μόνο από τα δεκάδες αξιόλογα μουσικά films ανάλογων ή και μη μουσικών «ηρώων» που απασχόλησαν τις «Νύχτες Πρεμιέρας» τα τελευταία 8 χρόνια.

Το 2007, λοιπόν, οι διάφοροι μουσικόφιλοι του φεστιβάλ ασχολούνται με τον «Νονό της Ντίσκο» Mel Cheren. Η ιστορία του ιδιοκτήτη του infamous Paradise Garage, club της Νέας Υόρκης στην εποχή της σεξουαλικής απελευθέρωσης ξεδιπλώνεται με αυτήν την ταινία που δίνει μία πιο underground ματιά στην κλισέ εικόνα της ντισκόμπαλας. Sex, drugs, and disco θα μπορούσε να είναι, λοιπόν ο υπότιτλος του συγκινητικού ντοκιμαντέρ που έχει μία διαφορετική διάθεση από τα συνηθισμένα στην προσέγγιση της ντίσκο μέσω της ιστορίας του «Νονού» της που την κρατάει όμως πάντα κλασσική, επίκαιρη και ίσως με λίγο λιγότερο γκλίτερ.

Εντελώς διαφορετικό κλίμα αλλά ίδια χρονιά. 2007 και «Get Trashed: The Story of Trash Meta»l, τo sold-out ντοκιμαντέρ που σας προτρέπει να ασπαστείτε την καταπιεσμένη ίσως διαθεσής σας για head banging. Metallic, Anthrax, Exodus, Slayer, Megadeth συμμετέχουν στη συζήτηση της μετατροπής μιας ιδιαίτερα underground μουσικής σκηνής στο σημερινό «βρυχηθμό που θεωρείται πια σχεδόν mainstream» και ικανοποιούν τους απανταχού μακρυμάλληδες και μη metalheads.

Το 2009 οι καταστάσεις γίνονται πιο dark. Το «Until The Light Takes Us» διηγείται πώς το όνειρο του να αλλάξεις τον κόσμο μέσω της μουσικής εύκολα διαστρέφεται στα χέρια του Virkernes, ιδρυτή της black metal σκηνής της Νορβηγίας, σε μία ιστορία εμπρησμών, φόνων και αυτοκτονιών όταν η τέχνη μπερδεύεται και γίνεται ένα με τη βία. Βαριά συζήτηση σε ένα ντοκιμαντέρ με μεγάλο ενδιαφέρον κυρίως ως προς την ύποπτη συστολή του – στην καλύτερη – να συνδέσει τον Varg Virkernes με τον ναζισμό.

Αν ψάξει κανείς στο αρχείο του φεστιβάλ το 2010 λίγα λόγια για το επόμενο μουσικό ντοκιμαντέρ θα ξεκινήσει με το εξής: «Στο ερώτημα αν υπάρχει θεός, η απάντηση είναι… Ναι! Το όνομά του είναι Lemmy, είναι 62 ετών και έχει μια τεράστια κρεατοελιά στο αριστερό μάγουλο». Η κουβέντα φυσικά γίνεται για τον Kilmister, τον πραγματικό γερόλυκο του dirty rock n’ roll και άνθρωπο – σύμβολο των Motorhead. Απολαυστικό οδοιπορικό, φόρος τιμής από διάφορα ηχηρά ονόματα της συγκεκριμένης μουσικής σκηνής σε ένα μουσικό μύθο και αυθεντικό rocker από τους λίγους που έζησε και ζει τη ζωή του στα άκρα.

Μιας και κάναμε κουβέντα για αυθεντικούς ροκάδες, οφείλουμε να κάνουμε αναφορά σε μία από τις ειδικές προβολές του 2010 και στην ταινία «When You’re Strange». Αυτό το ντοκιμαντέρ σκηνοθετημένο από τον DiCillo θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η ζωντανή ιστορία των Doors. Και αυτό γιατί ο σκηνοθέτης δεν περιορίζεται σε τετριμμένες συνεντεύξεις τρίτων αλλά αφήνει πρόβες, ηχογραφήσεις, συναυλίες και τους Doors αυτοπροσώπως να διηγηθούν την ιστορία τους με πρωταγωνίστρια την ίδια τη μουσική τους.

Το «Hit So Hard» (2011) αποτελεί ουσιαστικά την μαρτυρία της gay-γυναίκας-drummer των Holes, Patty Schemel για τη μουσική γενιά του Kurt Cobain και του teen spirit εκείνων των rock ημερών που έζησε με τους Holes. Πιστή στην εποχή της, η Schemel «βούτηξε» στη φήμη, τη δόξα, τα ναρκωτικά και το αλκοόλ, συγκατοίκησε για έξι μήνες με τους Cobain και Love και έζησε για να δει την ιστορία της να γίνεται ένα άκρως ενδιαφέρον rockumentary. Well done Patty!

Ένας τίτλος που τα λέει όλα: «Jason Becker: Not Dead Yet» (2012). Η συγκλονιστική ιστορία του Becker δοσμένη μέσα από ένα εμπνευσμένο μουσικό ντοκιμαντέρ από τον Jesse Ville το οποίο δεν εστιάζει σε τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από τα χαρακτηριστικά αυτά που κάνουν τον Becker ιδιαίτερο ακόμα και σήμερα: το θάρρος, το χιούμορ, τη δύναμη και το αστείρευτο μουσικό ταλέντο του.

Το καλύτερο για το τέλος ξεκάθαρα. «20000 Days On Earth» (2014). Τόσες οι μέρες του Nick Cave στο μάταιο τούτο γαλάζιο πλανήτη όταν αποφασίζει να μας αποκαλύψει με απολαυστικά συνειρμική και εξομολογητική διάθεση τον άνθρωπο «πίσω από το μύθο». Και όπως θα φαντάζεστε και ο άνθρωπος και ο μύθος αλλά και η ταινία αυτή που ακροβατεί στα λεπτά όρια ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας, έχουν τεράστιο ενδιαφέρον. Μία από τις πιο έντεχνα φτιαγμένες μουσικές ταινίες-ντοκιμαντέρ που αποκαλύπτει και ταυτόχρονα αποκρύπτει, απομυθοποιεί και θεοποιεί τη συναρπαστική προσωπικότητα του Nick αλλά και το μύθο του Cave που δεν θα μπορούσαν ποτέ να είχαν πιο αντιπροσωπευτική προσέγγιση.

Με σπουδές στις αγγλοφωνες λογοτεχνίες και με αδυναμία σε οτιδήποτε αμερικάνικο. Χόμπι της το cinema και το daydreaming… Αγαπημένη ταινία το Pulp Fiction. Αγαπημένη ταινία στην πραγματικότητα, το Breakfast at Tiffany’s. Εύχεται να κατασκηνώσει κάποτε έξω από το Kodak Theater. Ενθουσιάζεται με μια καλή ταινία του Tarantino αλλά και με ένα juicy χολιγουντιανό κουτσομπολιό. Είναι trivia freak!!!

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*