ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ TV & MOVIES

Mad Max: Από τους Radio Birdman στους Wolfmother

Η σειρά των ταινιών Mad Max ξεκίνησε σαν μια περιπέτεια, υποτυπώδους επιστημονικής φαντασίας, περισσότερο μελλοντολογική. Μια έκδοση μοντέρνου Κουρδιστού πορτοκαλιού, για λιγότερο σκεπτόμενους θεατές που εξελίχθηκε στο τερατούργημα του σήμερα. Εφέ, μυώδεις ξανθιές πρωταγωνίστριες, τραμπούκοι στο ρόλο του Mad Max και ο αρχικός πρωταγωνιστής, λόγω ηλικίας να απέχει. Η πλήρης…

Η σειρά των ταινιών Mad Max ξεκίνησε σαν μια περιπέτεια, υποτυπώδους επιστημονικής φαντασίας, περισσότερο μελλοντολογική. Μια έκδοση μοντέρνου Κουρδιστού πορτοκαλιού, για λιγότερο σκεπτόμενους θεατές που εξελίχθηκε στο τερατούργημα του σήμερα.
Εφέ, μυώδεις ξανθιές πρωταγωνίστριες, τραμπούκοι στο ρόλο του Mad Max και ο αρχικός πρωταγωνιστής, λόγω ηλικίας να απέχει. Η πλήρης αντίθεση με την σχετικά σύγχρονη του σειρά ταινιών του Ιντιάνα Τζόουνς. Αποτελεί όμως μια καλή ανάγνωση των κοινωνικών συνθηκών που κυριαρχούσαν στον κόσμο και βέβαια στο χώρο της μουσικής, ακόμη και αν το σάουντρακ δεν ήταν αντίστοιχο.

Είναι 1979 και το πρώτο Mad Max, του Μίλλερ, με τον εκδικητή, πρώην αστυνομικό, βγαίνει στις αίθουσες. Η βια είναι εκεί, αλλά δεν είναι τόσο εμφανής, δεν είναι τόσο θεαματική όσο στην γενιά του Ταραντίνο. Υπάρχει η αίσθηση του ανθρώπινου παράγοντα, της τραγωδίας, της εκδίκησης, ως μέσο κάθαρσης και όχι ως παράγοντα εντυπωσιασμού και εξουσίας.
Είναι η εποχή των AC/DC με τον Bon Scot, με τα παραμορφωμένα μπλουζ στην φαρέτρα τους. Η εποχή που μεσουρανούν οι COLD CHISEL με το pub ροκ τους και τη βραχνή φωνή του Jimmy barnes, αλλά και η εποχή που ξεκινά το σκοτάδι, από τα βάθη της ψυχής του Nick Cave με τους BIRTHDAY PARTY. Είναι η εποχή του πρωτόλειου Αυστραλέζικου πανκ ροκ των RADIO BIRDMAN και των SAINTS. Είναι η εποχή που η βία ξεμυτίζει στους κινηματογράφους, στιλιζαρισμένη αλλά και αιχμηρή, λιγότερο σχηματική από τις ταινίες του Ταραντίνο. Αποτελεί την ουσία της κοινωνικής ρήξης, του αιώνιου δίπολου (νόμος, εφηβική επανάσταση), (σύστημα, αντιρρησίες), (Θεσμοί-εκτός συστήματος), (περιθώριο-κρατική βία). Ένα δίπολο, που το κράτος αλλάζει μορφή και γίνεται κράτος τραμπούκων, εξουσιαστών, πουριτανών, ειρηνιστών ή ό,τι άλλο στην μετά αποκαλυπτική κοινωνία αλλά με την βία να παραμένει αυτούσια στις κρατικές εκφάνσεις. Αυτό το μοντέλο αέναης σύγκρουσης εξουσιών και ατομικής επιβίωσης στο πεδίο της αιώνιας διαμάχης, του ήρωα, που αναζητά την προσωπική λύτρωση, πέρα από θεσμούς και οργανωμένα συστήματα διακυβέρνησης, θα αναπτύξει ο Μίλλερ μέσω του Mad Max σε όλη σειρά των ταινιών.

acdcin
Στην πρώτη και πιο ουσιαστική ταινία του, το κράτος που χρησιμοποιεί την βία για να επιβιώσει σε ένα καταλυόμενο σύστημα αξιών, θα δει τον λειτουργό του, τον αστυνομικό των λεωφόρων, Max, να επιλέγει την αυτοδικία. Αυτό απόρροια των συνθηκών σήψης, όταν πλέον το παρακράτος των συμμοριών, εκμεταλλευόμενο την αποσύνθεση του κρατικού μηχανισμού και την αδυναμία των θεσμών να προστατέψουν τον πολίτη, θα κάνει τον κεντρικό ήρωα, τιμωρό, εκδικητή και ταυτόχρονα αρνητή της οργανωμένης κοινωνίας.

Ένα μοντέρνο ήρωα αρχαίας τραγωδίας, που η εκδίκηση του σκληρή σαν τα πρωτόλεια riff των AC/DC και με τα σκοτεινά του ένστικτα, βγαλμένα από τους στίχους του Nick Cave, θα οδηγηθεί, μετά την λύτρωση του αίματος στην φυγή, σαν τους παρίες των RADIO BIRDMAN και των SAINTS, γιατί ό ίδιος θα έχει αρνηθεί την οργανωμένη κοινωνία που υπηρετούσε ως αστυνομικός. Η επιλογή της λογικής του μοντέρνου γουέστερν, που το άλογο έχει αντικαταστήσει το αυτοκίνητο με τον V8 κινητήρα και το εξάσφαιρο η κοντόκανη καραμπίνα, αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη, ότι από τον Σοφοκλή στον Σέρτζιο Λεόνε και στον Τζώρτζ Μίλλερ, η αφηγηματική γραμμή είναι μια ευθεία με φάρο τον ανθρώπινο πόνο, την τιμωρία και τις Ερινύες που ακολουθούν την αιματηρή λύτρωση και εκδίκηση.
Σε ελάχιστα χρόνια το 1981, το δεύτερο και πιο επιτυχημένο μέρος της σειράς (Mad Max The Road Warrior) θα κυκλοφορήσει, με τον Γκιμπσον, να έχει παραμείνει στα φτηνά, ταλαιπωρημένα πλέον δερμάτινα, το κοντόκαννο αλλά την ανθρωπότητα να είναι πλέον ξεκάθαρα μετά αποκαλυπτική. Πραγματικά πρωτόγονη, με το νερό και τα καύσιμα να κυριαρχούν ως ανάγκες. Τον κανιβαλισμό και την εξαθλίωση της ανθρώπινης ζωής να είναι βασικοί κανόνες στη χώρα του πουθενά, που κινείται ο θρυλικός Mad Max. Μια Θατσερική-Ριγκανική ουτοπία βίας και ελεύθερου εμπορίου, στην μετά την πυρηνική (?) καταστροφή κοινωνίας. Όταν οι θύλακες του ανθρωπισμού/πολιτισμού/επιβίωσης, διατηρούνται από ομάδες ένοπλων αγροτών, που ακόμη καλλιεργούν αντί να λεηλατούν. Αγροτών με πρόσβαση στους τελευταίους θύλακες άντλησης πετρελαίου, που τους συντηρούν. Είναι η εποχή που οι AC/DC γεμίζουν στάδια και πλέον με τον Johnson, σαρώνουν το διεθνές στερέωμα. Η εποχή που οι “τραμπούκοι” σαν τον Angry Andrson (ROSE TATTOO), βάζουν το δικό τους λιθαράκι, με πρωτόλεια hard rock σχήματα σαν τους ROSE TATTOO αλλά και πιο punk rock σχήματα σαν τους ANGELS, να κατακτούν οριστικά την σκηνή της Αυστραλίας με τον pub punk rock τους και να επηρεάζουν σχήματα σαν τους GUNS AND ROSES και GREAT WHITE στα επόμενα χρόνια. Η ίδια η ταινία είναι ένας ύμνος στην επερχόμενη λάμψη του Arena rock.

Στον αντίποδα οι «φιλήσυχοι»πολίτες του MAD MAX 2, είναι οι ίδιοι που θα λατρέψουν τους MIDNIGHT OIL με τις οικολογικές ανησυχίες τους και θα τραγουδάνε αμέριμνοι το ποπ ροκ των MEN AT WORK, σε γιορτές για την κοινωνία των φιλήσυχων νέο αγροτών. Αλλά και τις μελωδικές στιγμές του σόλο πλέον Jimmy Barnes. Εκεί όμως στην έρημο, παραμονεύουν οι ορδές των μηχανόβιων, που απλά ακούμε HOODOO GURUS και COSMIC PSYCHO, κάνουν tribal tattoo, αγαπάνε τις εκρήξεις το αίμα και ζούνε με τους κανόνες της γκαραζ ροκ αγέλης. Το τοπίο είναι πλέον μια μπαλάντα του Nick Cave, θλιβερή και τραγική, ένα μελαγχολικό τραγούδι που το πιάνο του Luis Tillett, το ντύνει με λυρισμό και μελαγχολία . Όντως ο Γκίμπσον σαν άλλος σωτήρας όπως ο Brian Johnson για τους AC/DC οδηγεί τα υπολείμματα του πολιτισμού σε ένα καλύτερο αύριο, παρόλο τον αμοραλισμό και τον τυχοδιωκτισμό του. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να χάσει τα βασικά συναισθήματα της λύπησης, της συμπάθειας και της αλληλοβοήθειας, αλλιώς θα γίνει ένα ακόμα riff στα χέρια των γκαράζ ηρώων που ξεπηδούν από κάθε γωνιά της Αυστραλίας. Το κοντόκανο του Mad Max, λειτουργεί τιμωρός σαν τα riff της μουσικής τους και ο ίδιος για μια ακόμη φορά χάνεται στην έρημο, ανάμνηση μόνο στην μνήμη των επιζώντων.

Η τρίτη ταινία της σειράς (Mad Max Beyond the Thunderdome) 1985, βρίσκει τον κόσμο του Μαξ, πιο έρημο αλλά και πιο οργανωμένο στο χάος του. Η Tina Turner αφεντικό στην μεταμοντέρνα έκδοση της μεγαλούπολης, με τα γουρούνια που καταλήγουν οι αντιρρησίες της νέας τάξης και παράγουν το πολύτιμο για τα οχήματα , μεθάνιο. Οι INXS με την ποπ ροκ υψηλού επιπέδου αισθητική τους γεμίζουν τα κλαμπ, που στον Max είναι η αρένα των μονομαχιών. Η Kylie Minoque με τις χαρούμενες ποπ επιτυχίες της, φαντάζει παράταιρη σε μια κοινωνία, που είναι σκοτεινή και βασιλεύει το γκρο και το καφέ, απόηχος καλών εποχών. Στην έρημο, που δίνεται η τελική λύση, συνεχίζουν να κυριαρχούν τα αρχέγονα ένστικτά των γκραντζ ηρώων με το όνομα COSMIC PYSCHOS. , τραχύ ακατέργαστο ροκ ν ρολ με μόνο κοινό με τις ταινίες τον πόνο.
Πόνο από τις πεταλιέρες που σαρώνουν τον αέρα για να δώσουν τα ουρλιαχτά της κιθάρας, τα τραχιά φωνητικά και τα δίλεπτα διαμάντια, που συνοδεύουν τους καταραμένους χαρακτήρες σαν το Mad Max στην νομοτελειακή του σύγκρουση με την εκάστοτε εξουσία της βίας. Στον ατελείωτο αγώνα για την έξοδο στην οδό της ελευθερίας το ιδανικό σαουντρακ είναι οι DUBROVNIKS. Εναλλακτικός σκληρός κιθαριστικός ήχος, δερμάτινα αλλά και paisley, ποπ αισθητική περασμένη μέσα από κιθάρες μεγατόνων και αιχμηρά riff. Τα ίδια riff που θα γαλουχήσουν τη φυλή των παιδιών που θα σώσει ο Max. Μια ομάδα που αποτελεί το επερχόμενο γκραντζ που θα σαρώσει τον κόσμο του Arena rock της Turner, εν καιρώ, όχι τόσο μακρινό. Το κοντόκανο του Mad Max, τιμωρός σαν τα riff της μουσικής τους και ο ίδιος για μια ακόμη φορά χάνεται στην έρημο, ανάμνηση μόνο στην μνήμη των επιζώντων που ατενίζουν το κατεστραμμένο Σίδνεϊ, σαν νέα κατοικία τους.

wolfmotherin

Η τελευταία ταινία της σειρά , (The road fury) ξεκινά από το μεγάλο λάθος . Ο Mad Max δεν υπάρχει πια. Ο Μελ Γκίμπσον δεν δέχεται να παίξει έναν ρόλο του αιώνια νέου αλλά ο Τζωρτζ Μίλλερ, πιστεύει στο franchise, όπως και οι KISS. Ανασταίνει τον ήρωα του με νέο πρωταγωνιστή, σε μια ταινία που ο ρόλος του έρχεται συμπληρωματικός στην πραγματική πρωταγωνίστρια, Σαρλίζ Θερόν. Μια μετά αποκαλυπτική κοινωνία, με το νερό, τα καύσιμα και τα πυρομαχικά, να έχουν επιστρέψει στον ρόλο των αρχέγονων ανταλλακτικών αξιών μαζί με τα τρόφιμα. Η κοινωνία των υπολογιστών έχει πλήρως εξαφανιστεί, αλλά η τεχνολογία συνεχίζει να θριαμβεύει με κόφτες, κολλητήρια και εργαλεία που θέλουν τα χέρια επιδέξια. Η μεταλλική κοινότητα και επίδραση είναι έντονη στους εξουσιαστές του νερού και της ζωής. Ο Immortal Jo, έχει έντονα τα στοιχεία από τους SLIPKNOT, Lemmy. Ο στρατός του θυμίζει Σκανδιναβούς Black metallers, ενώ πρώτη φορά βλέπουμε ειδικό όχημα, με τεράστια τύμπανα και ως έμβολο έναν κιθαρίστα που φέρνει μεταξύ SLIPKNOT, RAMNSTEIN και συνοδεύει με τους παιάνες του, την καταδίωξη με βαριά, μεταλλικά riff από το βιβλίο του Iommi. Η δράση έντονη, αλλά ο Mad Max σε λήθαργο, θυμίζει περισσότερο τις σύγχρονες μέρες, αποπαίδι των μεγάλων riff των θρυλικών AC/DC όπως οι AIRBOURNE, Koritni, BONAFIDE. Όλοι αυτοί αποτελούν την υπόκρουση στην άγευστη περσόνα του Χάρντι, που τον υποδύεται τον νέο Mad Max. Ένας ρόλος μέσα από ένα προσωπείο/μάσκα που τον βασανίζει για το πρώτο ημίωρο και τον ευνουχίζει σχεδόν για όλη τη διάρκεια της ταινίας, καθιστώντας τον κομπάρσο μπροστά στην λαμπερή Θερόν. Μια Σαρλίζ, πολεμίστρια, ιέρεια μιας φυλής αμαζόνων, που φέρνει στο νου, τις ψυχεδελικές εκλάμψεις των WOLFMOTHER. Το τελευταίο μέρος τις σειράς, δίνει στον Max την θέση του στο τέλος της ταινίας, αλλά ο κόσμος είναι πια, άνυδρος, μια έρημος , με κάποια ίχνη ελπίδας. Σε αυτή την τελευταία ταινία της σειράς, έχουμε σαν μουσικό υπόβαθρο τα σάουντρακ των προσωπικών δουλειών του Cave και τις αστρικές περιπλανήσεις των WOLFMOTHER μια επιμειξία PINK FLOYD, HAWKWIND και BLACK SABBATH. Το μέλλον σκοτεινό, προβληματικό, δυσοίωνο, οι ήρωες χαμένοι, αδιάφοροι, ο Mad Max, άγευστος, με μπράτσα και λιγότερο μυαλό και ευφυΐα, η ταινία, μια ακόμα επιτυχία δράσης, αλλά, όπως πάντα οι AIRBOURNE δεν θα είναι AC/DC έτσι και ο Τομ Χαρντι δεν θα γίνει Μελ Γκίμπσον…
Το κοντόκανο του Mad Max, αντικαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από τα μπράτσα του, έλλειψη πυρομαχικών ίσως . Τιμωρός ακόμα μια φορά σαν τα riff της Αυστραλιανής ροκ σκηνής και ο ίδιος χάνεται στην έρημο, στον δρόμο της οργής. Μια ανάμνηση που μένει πλέον μόνο στην μνήμη των επιζώντων. Ανάμνηση που παραμένει έτσι, για πάντα, ελπίζουμε οι φίλοι της σειράς.

Γεννημένος τo 1968, ο Στέλιος Μπασμπαγιάννης, διαφωνεί με όλους. Όσους έχουν άποψη ,που δεν είναι η δική του και όσους δεν έχουν, γιατί δεν ασπάζονται τη δική του. Ασχολείται εδώ και χρόνια με την τέχνη της προώθησης θεραπευτικών ουσιών. Παράλληλα ασχολείται με την ευγενή τέχνη της μουσικής, ως συντάκτης σε διάφορα μέσα από το 1986. Το βιβλίο είναι η άλλη του μεγάλη αγάπη, που του επιτρέπει το ταξίδι ακόμη και ελλείψει χρημάτων. Πολιτικά ακραίος αντιπαθεί τη διαφθορά της αστικής δημοκρατίας, τον λαϊκισμό των Ελλήνων και τον υποκριτικό χαρακτήρα τους. Αν ήταν ζώο (κάποιοι λένε ότι είναι ) θα ήταν λύκος.

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Latest from TV & MOVIES

Go to Top