ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ CRISIS POINT/TOP STORIES

Οι Soen της διαρκούς εξέλιξης και της συνέπειας

Μια αναδρομή στην δισκογραφία των Soen με αφορμή το «Imperial». Πιστοί στο ανά διετία ραντεβού τους με τους οπαδούς τους, οι Soen κυκλοφορούν σε λίγες μέρες (29 Ιανουαρίου) το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο «Imperial». Λίγες ώρες πριν από το δικό μας ραντεβού με τον Martin Lopez για τη νέα τους…

Μια αναδρομή στην δισκογραφία των Soen με αφορμή το «Imperial».

Πιστοί στο ανά διετία ραντεβού τους με τους οπαδούς τους, οι Soen κυκλοφορούν σε λίγες μέρες (29 Ιανουαρίου) το πέμπτο τους άλμπουμ με τίτλο «Imperial». Λίγες ώρες πριν από το δικό μας ραντεβού με τον Martin Lopez για τη νέα τους δουλειά, σε μια συνέντευξη που θα διαβάσετε τις αμέσως επόμενες ημέρες, το rockyourlife επιχειρεί μια αναδρομή στη δισκογραφία ενός συγκροτήματος που εντυπωσιάζει με την εξέλιξη και τη συνέπειά του και έφτασε στο σημείο να γίνει σημείο αναφοράς στον χώρο του progressive metal.

Cognitive (2012)
Όταν το 2010 οι Soen έκαναν την πρώτη τους… δημόσια εμφάνιση με το κομμάτι «Fraccions», οι περισσότεροι πίστεψαν ότι είχαμε να κάνουμε με ένα ακόμη supergroup, με ένα project, παρά με ένα κανονικό συγκρότημα που ήρθε για να μείνει και να εξελιχθεί σε αυτό που είναι οι Soen σήμερα. Αιτία, η παρουσία του Martin Lopez (Opeth, Amon Amarth) στα drums και του Steve Di Giorgio (Testament, Death, Autopsy, Sadus και πολλοί άλλοι) στο μπάσο, οι οποίοι πλαισιωμένοι από τον Joel Ekelof στα φωνητικά και τον Joakim Platbarzdis στις κιθάρες κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους που ακούγεται περισσότερο σαν υποκατάστατο των Tool παρά σαν κάτι φρέσκο. Σε αντίθεση όμως με ό,τι συμβαίνει τις περισσότερες φορές με albums που θυμίζουν έντονα κάτι άλλο, το «Cognitive» είχε τα στοιχεία εκείνα που σε έκαναν να το σκαλίσεις. Για κάθε riff και κάθε στροφή του «Fraccions» που είναι λες και έχει βγει από τα συρτάρια του «Lateralus» υπάρχει ένα «Savia» που ακούγοντάς το ξανά μετά από καιρό καταλαβαίνεις τι ήταν αυτό που σε έκανε να μην τους προσπεράσεις ελαφρά τη καρδία. Αν μη τι άλλο, ένα album που μπορεί ακόμα και οι ίδιοι οι Soen να μην ακούνε σήμερα, αλλά σίγουρα έκανε τη δουλειά του.

Tellurian (2014)
«Καλησπέρα σας, είμαστε οι Soen και δεν είμαστε υποκατάστατο των Tool, όπως νομίζετε». Αν οι Σουηδοί χρειαζόταν να συστηθούν σε όσους δεν είχαν εμβαθύνει ιδιαίτερα στο πρώτο τους album αυτός θα ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να το κάνουν. Το «Tellurian», στο οποίο ο Di Giorgio έχει δώσει το μπάσο του στον Stefan Stenberg, είναι ίσως το album που ο Martin Lopez έχει βάλει περισσότερα στοιχεία που παραπέμπουν στους ατμοσφαιρικούς Opeth σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη δουλειά των Soen, τη διαφορά όμως την κάνει η μελαγχολική ερμηνεία του Joel Ekelof. Ναι, θυμίζει σε πολλά σημεία τον Mikael Åkerfeldt αλλά και τον Daniel Gildenlöw των Pain Of Salvation, όμως αυτές οι συγκρίσεις είναι μόνο για καλό όταν ανεβάζουν το συγκρότημα ένα επίπεδο παραπάνω. Κομμάτια σαν το «Tabula Rasa» και το «Pluton» δεν είναι τυχαίο ότι βρίσκουν ακόμα και σήμερα θέση στα setlist της μπάντας. Ειδικά το δεύτερο με την ανατριχιαστική γέφυρα στο 3:08 θα μπορούσε κάλλιστα να περιλαμβάνεται και να ξεχωρίζει ακόμα και στα κορυφαία «Lotus» και «Imperial» για τα οποία θα μιλήσουμε παρακάτω.

Lykaia (2017)
Στο τρίτο τους album οι Soen επιχειρούν να ξεκολλήσουν οριστικά από πάνω τους την ετικέτα του συγκροτήματος που καλύπτει το κενό μέχρι την επόμενη δουλειά των Tool. Και μπορεί να μην το καταφέρνουν απόλυτα, όμως δείχνουν ότι ξέρουν προς τα πού οδεύουν. Έχοντας ενσωματώσει αρμονικά στον ήχο τους ένα φάσμα επιρροών από Anathema (κυρίως ως προς το στιλ και τη χροιά των φωνητικών) μέχρι Tool (ακούστε τις μπασογραμμές που οδηγούν ειδικά τα πιο heavy κομμάτια και θα καταλάβετε) και φυσικά Opeth, οι Soen παρουσιάζουν έναν δίσκο όπου ηρεμία, επιθετικότητα, μελωδικότητα και ατμόσφαιρα συνυπάρχουν αρμονικά και απόλυτα ισορροπημένα κάτω από ένα progressive πέπλο, δημιουργώντας ένα πάζλ ηχοχρωμάτων που μετατρέπει σε πλεονέκτημα αυτό που για άλλους είναι μειονέκτημα. Το γεγονός δηλαδή ότι ενώ θυμίζουν τόσα πολλά πράγματα καταφέρνουν να ακούγονται τόσο ευχάριστα χτίζοντας με σταθερά βήματα τον δικό τους προσωπικό ήχο.

Lotus (2019)
Η προσπάθεια «απογαλακτισμού» από τις επιρροές τους ολοκληρώνεται με τρόπο θριαμβευτικό και επιβλητικό στο «Lotus», με τους Soen να κυκλοφορούν έναν εξαιρετικά μελωδικό δίσκο, δείχνοντας πως δεν έχουν απλά ένα ξεκάθαρο πλάνο και όραμα για το μέλλον τους αλλά μπορούν πλέον να θεωρούνται ένα από τα ηγετικά συγκροτήματα στον χώρο της προοδευτικής μουσικής. Με φανταστική μουσική αντίληψη σε όλα τα επίπεδα, και έναν πολύπειρο David Castillo πίσω από την κονσόλα να τους καθοδηγεί πανέξυπνα, το συγκρότημα κυκλοφορεί ένα πραγματικό διαμάντι και αναμφίβολα το magnum opus της μέχρι τότε πορείας του. Η ισορροπία μεταξύ των δυνατών και πιο ήρεμων στιγμών είναι εκπληκτική με γεμάτες λυρισμό μελωδίες και εμπνευσμένες συνθέσεις που υπηρετούν στο έπακρο τους στίχους που θίγουν ζητήματα ταμπού, όπως η ρατσιστική αντιμετώπιση της LGBT κοινότητας («Martyrs») ή η παιδοφιλία στις τάξεις της εκκλησίας («Covenant»), με τον Joel Ekelof πίσω από το μικρόφωνο να μας χαρίζει τις πιο δραματικές ερμηνείες του («Penance»). Το «Lotus» στρογγυλοκάθισε στην κορυφή της λίστας του rockyourlife με τα καλύτερα album του 2019, ενώ η εμφάνιση των Soen στην Αθήνα ήταν μια από τις καλύτερες συναυλίες που είδαμε εκείνη τη χρονιά.

Imperial (2021)
«Πρέπει να έχεις ένα μακροχρόνιο πλάνο αν θέλεις να πετύχεις κάτι ανώτερο. Προσωπικά, θεωρώ πως είμαστε έτοιμοι να δημιουργήσουμε κάτι ακόμα καλύτερο από το «Lotus». Δουλεύουμε αρκετά και συνέχεια πάνω σε αυτό. Θέλουμε και είμαστε έτοιμοι να πιέσουμε και άλλο τα μουσικά μας όρια». Με αυτά τα γεμάτα σιγουριά λόγια του Martin Lopez είχε ολοκληρωθεί η συνέντευξή μας με τους Soen λίγες μέρες πριν από τη συναυλία τους στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2019. Το «Imperial» μπορεί να μην έχει τη χαώδη απόσταση που χώριζε το «Lotus» από τα προηγούμενα album των Soen, όμως το γεγονός και μόνο ότι η μπάντα κατάφερε να ανταποκριθεί στις υψηλές προσδοκίες που δημιούργησε και στους στόχους που τα ίδια τα μέλη της έθεσαν αρκεί για να το φέρει στην πρώτη θέση. Η πετυχημένη συνταγή του «Lotus» εφαρμόζεται και στο νέο album, oι δύο δίσκοι έχουν πολλές ομοιότητες ως προς τη δομή και την αρχιτεκτονική των συνθέσεων, ενώ και στιχουργικά αγγίζουν και πάλι ευαίσθητες χορδές της καθημερινότητάς μας. Το «Imperial» επικρατεί στα σημεία του προκατόχου του, κυρίως επειδή βρήκα σε αυτό περισσότερα τραγούδια που μου κόλλησαν από το πρώτο άκουσμα. Το «Antagonist» και το «Monarch» που έχουν ήδη κυκλοφορήσει είναι μεν αντιπροσωπευτικά, όταν όμως ακούσετε το «Deceiver» και το… απόκοσμα λυρικό «Fortune» θα καταλάβετε γιατί οι Soen έβαλαν και πάλι πλώρη για ακόμα μια πολύ υψηλή θέση όταν έρθει η ώρα του ετήσιου απολογισμού.

Γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1973 δίνοντας ακόμα ένα λόγο για να ηχούν τη συγκεκριμένη μέρα τα κανόνια του Λυκαβηττού. Αφού έχασε μερικά χρόνια από τη ζωή του στη Γαλλική Φιλολογία της Αθήνας, έμπλεξε με τη δημοσιογρφία και ως Συντάκτης Υλης του αρέσει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ονειρό του να βρεθεί κάποια στιγμή στο Wacken και να κάνει κατάδυση σε νερά με λευκούς καρχαρίες...

Latest from CRISIS POINT

Go to Top